“Keefman heeft een onaangeroerd stuk grond in de Vlaamse muzikale bodem aangeboord. Laat deze band maar zijn goesting doen, dan zal ze er ongetwijfeld waardevolle dingen in ontginnen.” Dat schreven we vorig jaar toen Keefman samen met Marble Sounds ons goddeau demoproject 2009 won. En ruim een jaar later doet Keefman, net als Marble Sounds, meer dan dat zomaar bevestigen met zijn debuut.
Want hij is er, die eerste Keefmanplaat. Acht nummers, kort en krachtig, waar een Sturm und Drang vanuit gaat die vele debuten ontberen. Acht nummers lang is Zonlicht/Zonnebrillen een roetsjbaan van stijlen waarin onvoorspelbaarheid troef en verveling taboe is. Dat het geen chaotische mozaïek is, is te danken aan de stevige dosis pop(melodieën) die de afgelopen jaren in de chaos geslopen zijn. De songs hebben een kop, een staart en een refrein als ruggengraat. Vergelijkingen met The Kills (“Magere Meisjes”) en Greg Dulli (“Zonlicht/Zonnebrillen”) zijn al gemaakt, maar blijken telkens na enkele seconden in het nummer al achterhaald en oeverloos relatief te zijn. Blues en punk lopen er hand in hand met strijkers en Doe Maarkoortjes.
Een tweede zak stevig cement op deze plaat zijn de teksten van Tom Kets, waarin geen ruimte is voor nog maar een spatie evidentie. Ze wandelen fluitend op het slappe koord tussen te concreet en te abstract. Ze zoeken humor op zonder woordspelingen of cabareteske capriolen te gebruiken (een eeuwige fout in onze taal), ze zijn soms persoonlijk zonder in de val van het aanstellerige te tuimelen. Wie tussen de lijnen van “Tijd Maakt Wonden” en “De Laatste Beer” — of ons interview met frontman Tom Kets over deze plaat — leest, zal, net als ondergetekende, eerder aan het adjectief “aangrijpend” denken. En terecht.
Het zijn net die twee songs die de lat leggen. “Tijd Maakt Wonden” , Kets’ afstudeerproject aan de Studio Herman Teirlinck waar z’n neus voor popmelodieën werd geprikkeld, bouwt op naar een epische climax met strijkers en welgemikte achtergrondzang, maar krijgt in de finale een aan Worst Case Scenario gerelateerde chaos mee. “Magere Meisjes” is dan weer de perfecte wake-up call op de grootste festivals die de prut en de slaap uit de ogen stampt.
Het mooie (en enige) liefdesliedje “Hier In Dit Nederland” nomineren we nu al voor meest onterecht voorbijgelopen radiohit van 2010. Wie kan ontroeren zonder in de Bermudadriehoek van De Vos–Meuris–Vander linden te donderen, moet blijkbaar sisyfusarbeid verrichten om airplay te krijgen. Mooie clip ook trouwens. En laat Keefmans MySpace of YouTube nu net slechts een muisklik ver van deze pagina zijn.
Maar leest u eerst nog onze conclusie. Laten we, waarom niet, Kets zelf eens citeren: “Het pad dat ik volg / is niet echt aangelegd.” Zo is het maar net. Keefman koppelt lef aan talent, compromisloosheid aan stevige songs. We wensen dit debuut over enkele jaren de status van collector’s item toe. “Nederlandstalig is geen genre” zei Stijn Meuris ooit eens, de nagel is zelden zo hard op de kop geslagen als door deze acht songs. Zonlicht/Zonnebrillen biedt immers een staalkaart van het kunnen van deze band waarop geen enkel platgetreden pad te vinden is. Luistert u vooral zelf.
