New Young Pony Club :: The Optimist

Het Britse New Young Pony Club dook op tijdens de hoogdagen van de zogenaamde new wave, de golf waarop onder andere ook Klaxons meesurfte. Die hype was al bij al geen erg lang leven beschoren en dus besloten Ty en Andy van New Young Pony Club om zich te bezinnen over hun muzikale toekomst. Eindresultaat van die queeste is The Optimist, een plaat die erg vertrouwd klinkt, maar tegelijkertijd toch volwassener is dan zijn voorganger.

"Forget everything you thought you knew about New Young Pony Club, because on their second album it’s all changed," vertelt de promotekst die The Optimist vergezelt, maar dat is een serieuze overdrijving. The Optimist betekent voor New Young Pony Club immers geen totale koerswijziging, hoogstens een kleine bijsturing. Het lijkt er namelijk op dat de heer en dames van New Young Pony Club volwassen aan het worden zijn. Op zijn tweede langspeler klinkt de groep immers een stuk minder nonchalant: het is duidelijk dat er deze keer goed over de songs nagedacht is. De vrolijke speeltuin die Fantastic Playroom was, heeft plaats geruimd voor een uitgekiender geluid, gelukkig zonder te raken aan de speelse charme die NYPC zo leuk maakt.

Het uiterst dansbare "Lost A Girl" trapt The Optimist op gang. Deze vrolijke electropopsong sluit muzikaal duidelijk aan bij Fantastic Playroom en bewijst meteen dat de belangrijkste missie van NYPC nog steeds is het publiek aan het dansen te krijgen. Wie hen al eens live aan het werk gezien heeft, weet immers dat de groep zeer goed is in het in beweging krijgen van zweterige mensenmassa’s. Ook "Chaos" tapt uit hetzelfde vaatje en laat zich met plezier in de oren (en de benen) knopen.

De muziek die NYPC maakt ligt altijd ergens tussen rock, disco en pop. Zo steunt "We Want To" op een erg leuke beat, die schreeuwt om dansende lijven. "Dolls" is dan weer eerder rockgericht, maar blijft eveneens zeer dansbaar. Titelsong "The Optimist" is nog een uitstekend voorbeeld van de evolutie die NYPC doorgemaakt heeft. Muzikaal speelt het nummer duidelijk leentjebuur bij de new wave van de jaren tachtig, maar de groep slaagt er gelukkig in om zijn eigen geluid te behouden. Hetzelfde verhaal voor "Before The Light".

Voor "Oh Cherie" en "Rapture" gaat het tempo dan een beetje naar beneden en afsluiten gebeurt in stijl met "Architect of Love", al kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat we de ondersteunende gitaarriff al eens eerder gehoord hebben. Hoe dan ook, The Optimist is een vrolijke plaat geworden vol dansbare songs met inhoud. Toch kleurt New Young Pony Club nog altijd braaf binnen de lijntjes, als je vergelijkt met wat een groep als Cansei de Ser Sexy doet. The Optimist klinkt net zoals zijn voorganger afgelikt en mooi geproducet, maar een iets minder gladde afwerking zou de groep geen kwaad doen.

The Optimist is dus minder hapklare dansmuziek dan zijn voorganger, maar een serieuze plaat is het ook niet geworden. De combinatie van stevige synths, bas, drums en het herkenbare stemgeluid van Tahita Bulmer blijft speels klinken, maar de songs zelf zijn meer uitgedacht dan op Fantastic Playroom. Maar om écht van het NYPC-feestje te kunnen genieten, trekt u best toch gewoon naar een optreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − 7 =