Christian Scott :: Yesterday You Said Tomorrow

Concord, 2010.

Jazz is een genre dat, net zoals blues en soul, sterk van zijn
eigen verleden is doordrongen. Trompetgiganten zoals Miles Davis, Dizzy
Gillespie en Chet Baker kregen door de jaren heen een
uitzonderlijke status, terwijl eigentijdse talenten wel eens vaker
over het hoofd gezien werden. Misschien was het artistieke klimaat
zestig jaar geleden gewoon veel vruchtbaarder, of dienden de
maatschappelijke omstandigheden als betere katalysators voor
muzikale verdieping. Toch is er vandaag geen gebrek aan talent, dat
zich net als zijn voorgangers laat inspireren door het
dagdagelijkse leven.

Christian Scott is zo’n figuur die recent als een veelbelovend
muzikant en componist is ontbolsterd. Geboren in New Orleans, bleek
de jongeling al snel over verschillende uitzonderlijke talenten te
beschikken. Toch was het de muziek die hem het meest aansprak, en
daar zat de invloed van zijn oom Donald Harrison Jr. (saxofonist)
wel voor iets tussen. Al op twaalfjarige leeftijd werd Scott
begeleid, eerst door zijn moeder en later door zijn oom, om in de
daaropvolgende jaren zijn eigen speeltechniek ontwikkelen. Scotts
stijl is spaarzaam en uitgerekt zoals de late Miles Davis, met
bijna fluisterende blaasklanken (vaak aangeduid als de
whispering technique). ‘Yesterday You Said Tomorrow’ is
het vierde studioalbum van Scott; een opvallend donkere plaat
waarin voortdurend tussen stijlen geslalomd wordt.

‘K.K.P.D’ (afkorting voor Ku Klux Police Department) start
bijzonder gedurfd met ijzige gitaarklanken en snedige percussie.
Jazz lijkt op dit moment nog even veraf, tot de piano de melodie op
overtuigende wijze in een andere richting begeleidt. De excentrieke
speelstijl van Scott komt hier al uitgebreid aan bod, al wordt ze
goed gecombineerd met vurige en scherpe speelfragmenten.
Polyvalentie troef, zowel op vlak van melodie als speelstijl.

De sfeer van ‘Yesterday You Said Tomorrow’ is zo aangrijpend dat je
het soms gevoel krijgt naar sfeermuziek uit acid/nu jazz zit te
luisteren. Dat komt sterk naar voren bij ‘The Eraser’, dat door
zijn krakende vintage sound een zeer gemoedelijk en
harmonieus gevoel geeft. Scott slaagt er in om eigentijdse geluiden
in zijn jazzmuziek te integreren, zonder daarbij aan melodische en
ritmische kracht in te boeten.

Het pianowerk van Milton Fletcher Jr. wordt meermaals gebruikt als
leidraad in de nummers. Kleine recurrente motiefjes,
ritmewisselingen en melodische overgangen worden op strakke wijze
door de composities geweven. Soms wordt dat stramien doorbroken met
het gitaarwerk van Matthew Stevens, zoals dat bij ‘Angola, LA &
The 13th Amendment’ het geval is. Hoewel de duur van het nummer
tegen de negen minuten aanloopt, is er van verveling geen sprake.
Een donker en beklijvend goedje, van rijke kleurcontrasten
voorzien, dat uitdagend klinkt door enerzijds de kleine melodische
wendingen en anderzijds de electric fusion op de
gitaar.

‘The Last Broken Heart (Prop 8)’ en ‘American’t’ vallen door hun
brave karakter iets lichter uit dan de rest van het album, maar
zijn allesbehalve storend voor het geheel. ‘An Unending Repentence’
start intrigerend en biedt aan alle muzikanten even de ruimte om
hun gang te gaan. Niettemin zit het venijn in de staart: ‘The Roe
Effect (Refrain In F# Minor)’ is een kort maar wonderlijk samenspel
van gitaar en trompet. Een eigentijdse fusion met
toekomstperspectief.

De langgerekte en fluisterende noten deemsteren weg in de stilte.
‘Yesterday You Said Tomorrow’ is een muzikaal goedje dat makkelijk
blijft kleven. Een donkere en sombere inhoud, kleurrijk en
harmonieus tot uitvoering gebracht. Een volwassen plaat van een
veelzijdige en getalenteerde jongeman.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 3 =