MeteorCity, 2010.
Het kan geen toeval zijn: na Braddock komt met
SardoniS alweer een moloch uit de Mijnstreek gekropen die zich
ophoudt in de donkerste krochten van het muzieklandschap. De twee
bands zijn echter allerminst kopieën van elkaar. Waar Braddock als
de bastaardzoon van High On Fire en The
Jesus Lizard klinkt, lijkt het bij SardoniS wel alsof Black Sabbath
en Pelican de
horizontale tango hebben gedanst. Als een bulldozer met een kapotte
versnellingsbak sleurt dit tweekoppige monster je mee richting een
ondergrondse tunnel van corpulente heaviness, willens
nillens.
Toch is er ook een link tussen Braddock en Sardonis, met name
gitarist Roel Paulussen. Samen met drummer Jelle Stevens vormt de
baardige bonk bij SardoniS een tweemansleger dat qua overgave en
intensiteit weinig moet onderdoen voor hun collega’s van Vandal X. Qua invloeden
graven Paulussen en Stevens echter dieper. De drones van Sunn O))), de loden
grooves van Black Sabbath, de stonerdoom van Sleep en de postmetal
van Neurosis:
het duo smeedt verschillende stijlen uit de sector van de zware
metalen tot een gitzwarte legering.
Over de sound kunnen we dan ook kort zijn: zwaar en dreunend, in de
beste sludge-traditie. Maar ondanks dat geluid van puur lood klinkt
SardoniS bijwijlen verdomd snedig. Luister maar naar ‘Thor’, een
ware call to arms van meedogenloos riffwerk en bijna swingende
doompassages à la Sabbath. Ook ‘The Hollow’ en ‘Skullcrusher AD’
zijn een ode aan de Riff, meerbepaald aan de stonerdoomvariant.
Soms bloederig als een rauwe côte à l’os, soms verpulverend als
mokerslagen: het gitaarwerk van Paulussen klinkt een plaat lang
kolossaal en reusachtig. Samen met de strakke grooves en het
meedogenloze cimbaalwerk van Stevens levert dat monolieten van
songs op.
Toch grossiert SardoniS niet enkel in dubbel gebetonneerde
gitaarmuren zonder tochtgaten. De band pakt evengoed uit met songs
die teren op sfeer. Zowel ‘Nero d’Avola’ als ‘Ab Incunabulis’ komen
aangedreven op de galmende gitaarlijntjes van Amenra en de smeulende
drones van Sunn O))), vooraleer los te barsten in monstreuze
erupties van gitaargeweld. Het kan zelfs beheerster, zoals in het
toepasselijk getitelde ‘More Severe Things Await’. Een akoestische
gitaar en onbestemde geluiden in de verte, meer niet. Als een
woeste hengst die even halt houdt, vooraleer weer te gaan
galopperen.
En dat hoefgetrappel volgt al onmiddellijk in ‘The Wolf’s Lair’,
een thrashy beukfestijn waarin blijkt dat Paulussen ook niet vies
is van een portie Slayer op tijd en
stond. Het is echter op dit punt dat de verzadiging begint toe te
slaan. Wanneer Sardonis nog eens al z’n duivels ontbindt in de
epische afsluiter ‘It Walks The Mountain’ is de kans dan ook groot
dat de luisteraar al te murw geslagen is om het riffgeweld nog naar
waarde te schatten. Iets meer dosering had dus geen kwaad gekund,
maar de arbeidsintensiviteit van de band wekt aan de andere kant
ook respect op.
Want ‘SardoniS’ laat vooral een band horen die met veel goesting
staat te spelen. Een band ook die de beperkingen van z’n sound
handig weet te maskeren door nu eens verpulverend en dan weer
atmosferisch te klinken. En hoewel de helletocht op het eind een
tikje vermoeiend wordt, trakteert SardoniS op een intens stukje
sightseeing in de habitat van de Gehoornde. Fuck yeah!
