Er zijn maar weinig bands die de erfenis van Black Sabbath, Slayer en Sleep in één overdonderende wall of sound kunnen samenvatten. Onze eigenste Sardonis is een van hen.
België en véél kabaal maken: het is niet alleen in de politiek de perfecte combinatie. Muzikaal kunnen we er ook op los beuken, kijk maar naar de hele Belgische noisescene. Om drie voorbeelden te geven: Vandal X, The Rott Childs en Braddock. Waarschijnlijk minder bekend is dat deze bands uit het verre Limburg komen — er is dus meer dan Ingrid Lieten, Regi Pinxten en Kim Clijsters. Al enkele jaren stijgen ook uit de Limburgse mijnstreek de walmen van Sardonis op. Het is een band met dezelfde missie: de luisteraar murw kloppen.
Gitarist Roel Paulussen en drummer Jelle Stevens doen het niet met noise, chaotische punk of (post-)hardcore zoals hun provinciegenoten, maar wel met stoner-doom en Slayereske thrashmetal. Twee jaar na zijn imponerende debuut is het luidruchtigste duo van België dus terug met een plaat die opnieuw uitsluitend steunt op gitaar- en drumgeweld, maar bij momenten nóg sneller klinkt dan zijn voorganger. Komt Sardonis daarmee in het vaarwater van High On Fire en Black Cobra terecht?
Ja, omdat zo goed als alle nummers na een paar minuten uitbarsten in rollende basdrums en hevig rokende riffs die je meteen van je sokken blazen. Let maar op het refrein van “Warmonger”. Pure oerkracht. Ook in “Burial Of Men” en “The Drowning” is het na enkele minuten weer boem patat. Met “The Torch And The Bearer” en “Entering The Woods” onderga je een storm van repetitieve, galmende sludgegitaren. De kans is groot dat je nadien het overdonderende slotepos (“Aftermath Of Battles”) niet meer meemaakt omdat je al lam geslagen bent.
Neen, omdat Sardonis nog meer te bieden heeft. De minimalistische intro van “Burial Of Men” doet zwaar denken aan Sun O))): de perfecte manier om in een trance te geraken alvorens de riffs in de hersenpan geboord worden. In enkele stukken van het in weeddamp gedrenkte “The Drowning” en het duistere “Aftermath Of Battles” waart de geest van Black Sabbath rond. Heerlijk ouderwetse doom om sloom op te headbangen, dankzij de gitaarlijnen van Paulussen die als een molensteen om de voeten hangen.
God vergeve ons, en we willen de (stoner)sfeer niet verpesten, maar de akoestische intro van “Emperor” lijkt dan weer ietwat op… “Fade To Black” van Metallica, gelukkig zonder de cheesy solo. Niet getreurd, want in dit nummer is het ook weer gauw beuken geblazen
Zoals op zijn debuut sluit Sardonis in epische stijl af. De erfenis van Neurosis — normaal het (atmosferische) terrein van Amenra bij ons — wordt voor een keer wat meer uitgediept. Het resultaat is een machtige brok zwartgeblakerde stoner-doom. Op het ene moment intens en slepend en op het andere moment genadeloos rammend.
Sardonis bewijst opnieuw een stonermonster te zijn dat in België zijn gelijke niet kent. En we willen er nogmaals de aandacht op vestigen: de Limburgers hebben maar twee wapens (riffs en drums) nodig om zo’n verschroeiende sound te creëren. Dat de heren op tour konden met Acid King en Saint Vitus, was dan ook meer dan verdiend. Als Matt Pike opnieuw zijn nuchtere zelve is, is een package met High On Fire misschien toch geen slecht idee?
