Wallace Vanborn :: Free Blank Shots

Terwijl hele scharen prille twintigers in het huidige tijdsgewricht uit hun neus lopen te vreten, schrijven de jonge honden van Wallace Vanborn met sierlijke pennentrekken al een fraaie bladzijde vol in het Grote Boek van de Vaderlandse Rockgeschiedenis. Groeien moeten en kunnen ze nog, maar Free Blank Shots is nu al een luisterrijk schot in de roos.

Het gaat uitstekend met het trio Wallace Vanborn, dank u: twee jaar geleden een passage in Humo’s Rock Rally (halve finale), België vertegenwoordigen in de finale van de "Global Battle of the Bands" op de editie van 2008 in Londen, het podium delen met rockeminenties als Therapy? en Triggerfinger en in het najaar van 2009 een veertiendaagse tour in Obamaland (door de woestijn van Nevada sjezen met Kyuss en Faith No More oorverdovend luid op de autoradio, groen van nijd lazen we het op de blog die ze voor De Standaard bijhielden) en dit alles nog voor er één noot op een fullalbum was verschenen.

Als uitgelaten hyena’s gooien de jongelui zich op hun nummers: op "Reap" doen ze hun bijnaam Pletwallace alle eer aan met een geil triootje tussen ongepolijst, Cobain-waardig gitaargeweld, de brommende bas van Dries Hoof en drummer Sylvester Vanborm (wie de voornaam Sylvester draagt, is per definitie cool) die met ware doodsverachting de vellen mishandelt. "The Tower" is ook een exquis momentje: een in de song verweven sinister Bonddeuntje besluipt de argeloze luisteraar om daarna, als ware het een school piranha’s die een bloedend rund in de smiezen heeft gekregen, tot eruptie te komen. Het gros van de Vanborn-songs, zoals "Little Or No Control", weet behendig een lap lawaai met melodieën samen te smeden tot iets wat ook bij goed volk als Dinosaur Jr. of Buffalo Tom de goedkeuring zou wegdragen. Zalven en slaan zit Wallace Vanborn in het bloed — men denke aan opener "Rover" of "Rite Hands" — en in wezen maken de tempowisselingen, die als een sexy paaldanseres rond het hele album kronkelen, van de beluistering ervan een hoogst prikkelende belevenis.

Met de stem van zanger Ian Clement kan het talloze kanten op: glorieus is zijn gekwelde stemtimbre (de helpdesk van Belgacom proberen te bellen?) in het refrein van "Missile Launch" en de wanhoopskreet in "Shallow" gaat door merg en been. Op het lichtvoetigere "Mourning Sickness" en het we-nemen-geen-krijgsgevangenen-nummer "Genious Inside The Bear" heeft zijn stem een Tim Vanhamel-touch en de songs horen ook zonder schroom thuis op respectievelijk Millionaire’s Outside The Simian Flock en Paradisiac.

Wallace Vanborn weet nummers te maken die, door een met geen mogelijkheid te slopen geluidsmuur op te trekken, aanvoelen als een oninneembare vesting. Het zijn songs waarvan de uitgebraakte energie zin doet krijgen om een metalen souvenirbeeldje van de Dom van Milaan in het gezicht van een oenige patser als pakweg Jean-Marie Pfaff te slingeren. De raadselachtige en intrigerende ("You’re the kind of woman, Rebecca, I’d love to plough", iemand?) lyrics zullen zelfs bij de houder van twee universitaire graden voor het nodige gepeins zorgen, maar met "I’ve got the feeling that we’re going under / I need a halt, stop, shatters of glass" van het opzwepende "Missile Launch" rijst het vermoeden van relationele besognes.

Free Blank Shots is absoluut geen losse flodder; we emmeren enkel omdat Wallace Vanborn zeker zijn plafond nog niet heeft bereikt. De verschroeiende instrumental "Cowboy Panda’s Revenge" kan niet fout zijn omdat onze gedachten vol nostalgie naar het gruizige Aalsterse rockcombo Jason Rawhead afdwaalden, maar duurt misschien net iets te lang om interessant te blijven. Op het dromerige "Snails And Bones" knuffelt Clement met de zoetgevooisde stem van Esther Lybeert, zangeres bij de Gentse groep Mrs. Hyde, maar het nummer mist net dat tikkeltje nous-ne-savons-quoi om een beklijvende instant klassieker te worden.

De vijfsterrenrock van bands als Wallace Vanborn, het furieuze Kapitan Korsakov en het uitmuntende Waldorf zet de Arteveldestede vandaag weer stevig op de muzikale kaart. Tien keer een Sportpaleis uitverkopen zit er voor deze jonge garde niet in, maar Free Blank Shots is een welkome verademing in het huidige klatergouden talentenjacht- en Stan Van Samang-muzieklandschap. De band ranselt hiermee, in een rechtvaardige wereld althans, de grenzeloos ambitieuze maar volstrekt talentloze Idols-nitwits en de valse, omhooggevallen profeten van de emopunk uit de Tempel van de Goede Smaak. Als het God, Allah of andere sinterklaasfiguren belieft, dan zullen we nog vaak horen van deze geweldige rockformatie. Een vraag spookt echter al weken door ons hoofd: wie is toch die Rebecca?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − twee =