Buzzoven :: Violence From The Vault

Een seconde geruis en vervolgens de boodschap “Fuck you and fuck them”. Weer zo’n plaat, denk je dan. Stoerdoenerij van een paar adolescenten die een paar lappen te veel gekregen hebben. Tot je een half uur verder zit en beseft dat er een reden is waarom Buzzoven het nooit ‘gemaakt’ heeft: deze opgediepte opnames uit 1995 bewijzen dat de muziek te lelijk, te gewelddadig en te compromisloos was.

Heel even zag het ernaar uit dat het iets zou worden met de band. Na debuutplaat To A Frown (1993) werd de groep getekend door Roadrunner Records, ooit thuisbasis van acts als Obituary, Sepultura, Deicide en Death. Sore (1994) zou om onbegrijpelijke redenen echter tussen de plooien van de geschiedenis verdwijnen en zo’n plaat worden waarbij enkel wat nostalgische metalheads zich afvragen wat het had kunnen worden als… En terecht, want de ongemeen intense sound van de band was er een die er de dag van vandaag nog staat als een huis. Jaren voor het hip werd speelde Buzzoven al loodzware sludge, een beetje zoals generatiegenoten EyeHateGod, maar dan met een fikse hardcore-injectie.

Op Violence From The Vault, opnames die dateren van net na de Sore-sessies, valt nog een keer te horen wat een stelletje ongeregeld dit moet geweest zijn. Eén beluistering van deze vijf songs en je gelooft meteen dat deze kerels een reputatie hadden voor ziedende liveshows, buitensporig druggebruik en onvoorspelbaar gedrag. Die alles-of-nietsattitude zit ook in de muziek, die nergens ook maar moeite doet om niet lelijk te zijn. Het probleem is dat de band niet altijd even goed besefte waar de grens lag, waardoor een stuk van deze release eigenlijk amper beluisterbaar is.

Nochtans begint het allemaal met het indrukwekkende “Mainline”, een gortdroog beukende oplawaai van laaggestemde gitaren, modderbas en de weggemoffelde zang van Kirk Fisher, die eigenlijk gespuwd wordt. Niet bepaald snel of agressief, maar vuil en meedogenloos. En hard. Loeihard. Meer drugs- en geweldverwijzingen volgen met “Paintake”, een opgefokte, repetitieve knaller die al even lelijk tekeergaat. En let op dat irritant feedbackende gitaartje dat de sfeer wat extra komt verzieken. De openingshattrick wordt vervolmaakt door het uit z’n voegen barstende stop/start-festijn van “Breed”, dat haast verzuipt in z’n verpletterende sound. Alles bij elkaar een kwartier gebeuk dat vooral fans van de oude sludgebands en de collega-beukers van Today Is The Day zal bevallen.

Helaas valt er daarna minder te rapen: een zieke, tegendraadse soundscape met logge bassen, metalige percussie en vervormde stemmen viel te verwachten, maar “Nod” gaat er zo ver in (denk The Butthole Surfers, maar dan meer drone en minder humor) dat de grens tussen fascinatie en irritatie overschreden wordt. Afsluiter “I Never” lijkt dat trucje even over te doen, met een schijnbaar geïmproviseerd stuk, maar eindigt toch met een brok schuimbekkende furie, waardoor het album niet in mineur afsluit.

Violence From The Vault laat mooi horen wat zowel de voor- als nadelen zijn van de archieven leegschrapen. Enerzijds toont het dat Buzzov?en een band was die dingen liet horen die bijzonder straf waren. Weinig bands kwamen begin/midden jaren negentig op de proppen met zo’n rauwe sound, wars van genres en verwachtingen. Anderzijds zorgt een al te overmoedige brok kabaal ervoor dat je de helft van de speeltijd aan je voorbij laat gaan bij een tweede beluistering. De oplossing: maak een eigen versie zonder “Nod” en Violence From The Vault is een knaller van een e.p.!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × twee =