Matt Bioul :: Daystripper

Akamusic, 2009

Beste Jahweh,

Mijn eerste briefrecensie dateert alweer van begin oktober 2007.
Het betrof PJ Harveys ‘White
Chalk
‘, een plaat die ik ongemeen streng recenseerde. Achteraf
bleek de hele wereld ze goed te vinden. Ik was fout, ‘White Chalk’
was een uitmuntende plaat. Enkele weken terug had ik hetzelfde
voor. Ik liet Flaming Lips’ ‘Embryonic‘ onder de
recensiehamer terechtkomen en leek een lange gang naar Canossa te
moeten ondergaan om weer vanonder het stof te kruipen. Tot dusver
blijf ik bij mijn mening: ‘Embryonic’ is wisselvallig,
geestesgestoord en slechts bezwaarlijk goed te noemen. Maar vraag
het me in 2012 nog eens.

Het waarom van mijn schrijven aan U, in plaats van een gewone
recensie neer te pennen van Matt Biouls ‘Daystripper’, heeft enige
uitleg van doen. Niemand verwoordt het zo mooi als Philip Roth het
ooit zei: “Ik moet het nu doen”. En dan gaat twee recensies per
week schrijven al eens vragen om variatie. Ook omdat ik me afvraag
wat U van Matt Bioul zou vinden, mocht U de jonge Waal – zijn Walen
evenwaardig aan Vlamingen voor U? Wat vindt U van
Brussel-Halle-Vilvoorde? – aan het werk horen. Zijn eerste nummer
heet ‘Mister’. Het kon aan U gericht zijn. Maar dan zou U het vast
liever wat rustiger horen. ‘Mister’ sleurt en trekt namelijk langs
alle kanten zonder ooit niet radiovriendelijk te klinken. Het is
een goed nummer, maar dat moet ook wel, als ik het lef heb het aan
U te adresseren.

Ik vraag me af wat U tegenwoordig van de stand der zaken vindt.
Mits enige overdrijving zou je kunnen stellen dat de Westerse
politieke wereld geregeerd wordt door een zwarte en een Vlaming,
twee mensensoorten die de hele geschiedenis lang onderdrukt zijn
geweest. Ik denk dikwijls dat het in het geval van die laatste nog
zo geen slecht idee is, onderdrukking. De kerk, Uw kerk, wordt
bestuurd door een uitgetreden Nazi. Niet meteen de beginselen waar
Uw religie zich bij inschrijft. Maar anderzijds is het ook weer
niet zo vreemd, denk ik. Ik weet het niet, meneer.

Ik spreek U aan als Jahweh om diverse redenen. Omdat Bono dat in
een nummer op ‘How
To Dismantle An Atomic Bomb
‘ ook doet. En dichter dan Bono kun
je in de popmuziek niet bij de titel God of Kinnekejezus komen. Zou
Matt Bioul tijdens het opnemen van ‘Back To 5’ – op tapes, om alles
analoog te maken en het erg ‘vintage’ te laten aanvoelen, volgens
de bio. Maar die spelt ‘alchemie’ ook als ‘alchimie’, dus wat ben
je er mee – gehoopt hebben ooit Bono te zijn? Het zal er niet van
komen, halfgoden komen nu eenmaal niet erg vaak uit Wallonië. We
mogen ook niet te veel willen, we hebben net een Europees
president. De tweede reden is dat Joden Jahweh nooit voluit
schrijven, en dat ik graag een brief zou krijgen van Michael
Freilich.

Als U enige invloed kunt uitoefenen op de besluitvorming, zou ik U
willen vragen ‘Daystripper’ toch maar eens te beluisteren. Ik ken
Matt Bioul niet goed, dus ik weet niet of hij aandacht besteedt aan
het lezen van recensies dan wel of hij wacht op het laatste
oordeel, maar in dit vagevuur verdient hij mijns inziens wel een
kans. Het titelnummer is leuk en ook ‘Lucy Brown’, merken we nu,
had niet misstaan in het oeuvre van Richard Ashcroft. ‘Catch A
Star’ kon zo van op ‘Abbey Road‘ zijn, en
dat menen we, maar we zijn wel geen Beatlesfans. Dat moet ook
gezegd. Maar het is, de Europese president zal het toejuichen, een
mooi signaal dat de Angelsaksische en de Romaanse wereld naar
elkaar toegroeien. We hebben geen enkel plaatje gehoord dit jaar
dat zo graag Brits wou klinken als ‘Daystripper’. Zelfs de Gentse
Make-Up Club zal finaal moeten toegeven dat ze nu ook weer niet zó
would be zijn. Het is niet altijd even geslaagd, niet altijd even
origineel (ja, ‘On My Own’ klinkt alsof de Beach Boys het gemaakt
hebben, en soms is het eens Kinksiaans, maar is het slecht? Erg
zelden!).

‘Number One’ is dan weer zó erg ‘Eleanor Rigby’ dat zeggen “Jaja,
maar ‘t is een knipoog” niet echt eerlijk is en dat we denken dat U
het er een beetje over vindt. “Conspiracy Theory” klinkt dan weer
fluks als een lentebriesje zoals het enkel in een ongelooflijk snel
opwarmende wereld mogelijk is eind november (denk: Athlete). Alle
magie wordt in ‘Piccadilly Circus’ al met de titel weggenomen – het
danst als ‘Man On Wire’ zo stabiel – en ‘Waking Up’ is Britser dan
Sir Alex Ferguson. ‘Suzy Presley’ tenslotte laat The Kinks en
Zita Swoon
elkaar ontmoeten, maar de hamvraag is uiteraard waarom we U nu al
bijna anderhalve pagina lang ambeteren met een tekst over een Waals
singer-songwriter.

Wel, Jahweh. De wereld die Je geschapen hebt bevindt zich
ondertussen in het jaar 2009. Straks gaan we een klimaatconferentie
tegemoet die de kleintjes weer heel erg in de – nou ja – kou laat
staan en er wordt weer een Vlaming premier. Ik mag u met aandrang
vragen ook die kleintjes eens een kans te geven. Het lijkt me zelfs
voor U, met de functies waarvoor U geamendeerd bent en de macht die
U over ons dagelijks leven hebt een onmogelijke opdracht om van
Djibouti een economische grootmacht te maken. Maar deze Matt Bioul
verdient een plaatsje in Uw platenspeler.

Met nederige pen
Nick Delafontaine

www.myspace.mattbioul

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − twee =