Jamie Cullum :: The Pursuit

Universal, 2009

Vier jaar heeft het geduurd vooraleer Jamie Cullum nog eens op de
proppen kwam met een nieuw studioalbum. Na zijn grootste successen
Twentysomething‘ en
‘Catching Tales’ bleef het opvallend stil rond de Britse pianist en
singer-songwriter. Zelfs het zoethoudertje ‘In the Mind of Jamie
Cullum’ uit 2006 verraadde bitter weinig over mogelijk nieuw
materiaal: het was een eerder verzameling van zijn persoonlijke
klassiekers (met slechts twee eigen nummers). Ondertussen zijn
alweer drie lange muziekjaren verstreken wanneer Cullum in de
herfst van 2009 zijn vijfde studioalbum ‘The Pursuit’ op de markt
gooit. Opgenomen in L.A., en duidelijk een stempel van producer
Greg Wells (Kate
Perry
, Mika, Pink, …) dragend,
komt Cullums classificatie onder “jazz” steeds meer onder druk te
staan.

Desondanks alles start ‘The Pursuit’ best aardig met ‘Just One Of
Those Things’. Na een korte zangintro, begeleid op piano, kiest
Cullum voor een rijke orkestratie. Met een jazzgeïnspireerd ritme
en atypische zang meet hij zich het imago van crooner aan, en dat
valt best in de smaak. Het vlotte pianospel en de kort
daaropvolgende trompetsolo verraden misschien nog steeds de vorming
van Cullum, niettemin is de globale sfeer veranderd.

Dat wordt sterk duidelijk bij ‘I’m All Over It’, de eerste single
van het nieuwe album. Een geaccentueerd ritme met een catchy
refrein dat verrassend fris klinkt. Zijn stem komt tevens volledig
tot uiting in de lyrics (“I’m all over it now/’cos I worked and I
cursed and I tried/And I said I could change and I lied/Where
there’s something still moves me inside”). Het vervolg kan mij
minder bekoren, maar over het algemeen gezien is het een fijn
nummer.

‘The Pursuit’ bevat aldus heel wat nummers die men niet direct zou
toeschrijven aan Jamie Cullum. ‘Wheels’ is een uptempo ballade,
gevoelige popmuziek zonder gebreken of verrassingen. ‘If I Ruled
The World’ start zeer doordringend, in een warme sfeer ingebed,
alleen weerspiegelt zich dat niet in de weinig inspirerende tekst
(“If I ruled the world, every man would be free as a bird”).

Bij Jamie Cullum zijn we in het verleden al met gewaagde covers van
bekende nummers geconfronteerd – en dat is nu niet anders.
Rihanna’s dansnummer ‘Don’t Stop The Music’ kreeg een boeiende
herwerking, waar de tragere setting een leuk contrast met de
“vlotte” tekst oplevert en resulteert in een sterke en oprechte
vertolking. De romantische zielen onder ons zullen trouwens ook
volop kunnen smullen van het indringende ‘Love Ain’t Gonna Let You
Down’. Weinig bijzonders qua thematiek, maar wederom strak qua
uitvoering.

Tot nu toe verloopt het allemaal aardig, zonder echt uit te
blinken. Gelukkig bevat ‘The Pursuit’ nog enkele nummers die de lat
nét iets hoger leggen. ‘I Think, I Love’ is simpelweg Jamie Cullum
op zijn best: weinig extra’s waardoor de volledige aandacht op zijn
fantastische stemtimbre gelegd wordt. Vooral de lage zanggedeeltes
hebben iets mee van Mark Murphy, maar daarnaast heb je ook het
gevoel de mens Cullum te “horen” zingen en piano spelen (iets wat
vaak ontbreekt bij moderne popmuziek). Het knuffelnummer van het
jaar!

Een andere verrassing is het experimentelere ‘We Run Things’. Een
downtempo ritme met broken beats, in combinatie met een meeslepende
melodie. Daarbij komt het echte vuurwerk pas tevoorschijn bij de
grootse en barokke opzet in het refrein. Cullum haalt voor de
gelegenheid ook nog wat eenvoudig maar pittig klavierwerk boven.
Uitstekende indeling (met meerdere climaxen) voor mijn inziens het
boeiendste nummer van het album. Dat gevoel keert nog even terug
‘Music Through’, dat dicht bij de acid jazz aanleunt maar spijtig
genoeg die verrassende melodische structuur van ‘We Run Things’
mist. Niettemin een behoorlijk nummer met een breed
genrebereik.

Is ‘The Pursuit’ dan een jazzplaat? Nee, zonder twijfel niet. Er
komt bitter weinig pure en onversneden jazz aan bod, maar dat hoeft
niet noodzakelijk slecht te zijn. Vele critici vergeten dat Jamie
Cullum in eerste instantie een popartiest is en daarmee op een
groot publiek mikt. De vele invloeden uit andere genres (jazz,
downtempo, indie, …) maken het echter een boeiend en afwisselend
album. Meer moet dat niet zijn.

www.jamiecullum.com
www.myspace.com/jamiecullum

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + vier =