The Nursery Rhyme :: The Nursery Rhyme EP

Close, but no cigar. Volgende keer beter. Beter een blauwtje lopen dan een groentje blijven. Vlees noch vis. Er zit kraak noch smaak aan. Platgetreden paden. U mag zelf een uitdrukking uitkiezen om het tegenvallende The Nursery Rhyme E.P. te omschrijven.

Het Leuvense The Nursery Rhyme grossiert op zijn titelloze debuut-EP in kant-en-klare radio- en stadionvriendelijke meezingrock. Zeurderige, doorsnee pianosongs gelardeerd met overdreven stroperige strijkers en ondersteund door een pulserende ritmesectie.

Opener "Tonight You’re Mine" is van het soort springerige, zomers klinkende hersenloze pop die gewoonlijk aan de andere kant van het Kanaal gefabriceerd wordt. Verstand op nul en joelen maar. Denk aan Kaiser Chiefs, Travis, Suede of Supergrass. Het lied roept beelden op van zomerse fietstochten langs malse groene weiden. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten, picknicken op het gras… u kent de clichés wel.

De creaties van The Nursery Rhyme glijden zo je oor in, maar roetsjen er helaas meestal ook zo weer uit. "So Long Selina" is zo een erg suikerige en langdradige ballad, met af en toe een streepje Coldplay ten tijde van Parachutes in. Jammer genoeg blijft het tekstueel nogal aan de oppervlakte. Hier doet The Nursery Rhyme zijn naam alle eer aan. Muziek om letterlijk én figuurlijk triest van te worden. Slechts sporadisch, zoals in de intro van "Each And Every Day", weet de band langer dan dertig seconden echt te boeien.

Tekstueel komt The Nursery Rhyme niet altijd even sterk uit de hoek: "I’m walkin’ around, one step at a time…", zingt Jasper Stockmans in "Wonder How Long". Is er een andere manier om rond te wandelen, misschien? De song lijkt atmosfeergewijs trouwens verdacht veel op Absynthe Minded’s "My Heroics, Part One". Zou het kunnen dat The Nursery Rhyme zich hier liet inspireren door de hit van het Gentse collectief?

Afsluiter "She’s Like A Ghost" doet hopen op beter voor de toekomst: het nummer start met een pompende baslijn en de wisselwerking tussen de repetitieve strofes vol weerbarstige gitaarklanken, en de meer melodische en poppy refreinen, wérkt. Je hoort hoe The Nursery Rhyme op de full-cd die het in 2010 gaat opnemen, avontuurlijker uit de hoek zou kunnen komen.

Al bij al vinden we de debuutschijf van The Nursery Rhyme wat teleurstellend. Dat de groep zich dat alvast niet aan het hart laat komen. Er zijn vast tonnen puberende bakvissen die aan hun lippen zullen hangen en hun toekomstige schoonfamilie vindt het waarschijnlijk ook allemaal best te pruimen. Misschien krijgen ze zelfs een van hun songs verkocht als soundtrack voor een reclamefilmpje van Mobistar of Proximus, of scoren ze een radiohit. Meer dan een voetnoot in de Vlaamse muziekgeschiedenis zit er vooralsnog echter niet in. Daarvoor stijgt het niveau niet vaak genoeg uit boven dat van een veredelde middelbare schoolband en klinkt The Nursery Rhyme E.P. iets té luchtig, vrijblijvend en voorspelbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 14 =