Sufjan Stevens / Osso :: Run Rabbit Run

Op 24 september 2009 interviewde Sufjan Stevens zijn vroegere collega-bandlid Shannon Stephens naar aanleiding van haar eerste lp in tien jaar. Tijdens dit interview erkende Stevens zelf in een muzikaal-existentiële crisis te zitten, wat hij in een interview met Exclaim (13 oktober 2009) herhaalde. Voor Stevens lijkt het album – en het concept-album in het bijzonder – ten dode opgeschreven te zijn.

Omdat echter niets zo mooi is al het logenstraffen van de eigen woorden, plant Stevens niet alleen een ambient-plaat uit te brengen samen met zijn stiefvader (Music For Insomnia, gepland in december) maar bracht hij recent ook twee andere albums uit: The BQE, een soundtrack over een brug (wanneer komt de Lange Wapper aan de beurt?), en Run Rabbit Run. Toch is het niet correct om van nieuwe platen te spreken: zo is The BQE twee jaar geleden een eerste maal opgevoerd en heeft Stevens de voorbije jaren vooral aan de arrangementen voor de albumversie geschaafd.

Ook Run Rabbit Run kan strikt genomen niet als een nieuw album beschouwd worden, laat staan als eentje van Stevens zelf. In 2006 stelde Bryce Dessner (Clogs, The National) Stevens immers voor om diens Enjoy Your Rabbit uit 2001 te laten bewerken voor het strijkkwartet Osso. Mike Atkinson herwerkte vier nummers (“Year Of The Ox”, “Year Of Our Lord”, “Year Of The Boar” en “Enjoy Your Rabbit”) waarna verschillende componisten/muzikanten met de andere nummers aan de slag gingen. Het resultaat Run Rabbit Run is evenwel geen hoogvlieger te noemen, en daar is Stevens zelf voornamelijk schuldig aan.

Na een eerste en nog ruwe schets van zijn veelgelaagde folkcomposities op A Sun Came (2001), gooide hij immers het roer totaal om en koos hij bij Enjoy Your Rabbit (met als thema de Chinese dierenriem) voor glitch en electro zonder met het genre iets wezenlijks aan te vangen. Stevens liet weliswaar horen dat hij ook binnen het electro-genre knappe composities wist te creëren maar tezelfdertijd slaagde hij er niet in een eigen identiteit in de nummers te leggen. Het bleven uitstekende vingeroefeningen en proeves van compositorisch vernuft zonder ziel.

Eenzelfde kritiek geldt voor Run Rabbit Run waar ditmaal enkele uitstekende klassieke composities voornamelijk als generische werken klinken. Technisch valt er weinig op aan te merken maar een eigen identiteit of ziel ontberen ze vooralsnog. Het klinkt te doordacht en te steriel, te zeer gericht op wat binnen compositorisch oogpunt mogelijk en aangeraden is in plaats van als een eigen verhaal, inclusief de valse noten of ongelukkig gekozen tempowisselingen. Uiteraard valt er weinig af te dingen aan het pastorale “Year Of The Dragon” en heeft het heerlijk ouderwets romantisch klinkende “Year Of The Rooster” zijn merites, maar het volstaat niet.

Dat de plaat ondanks zijn verschillende arrangeurs en de grote verschillen in de oorspronkelijke nummers een verrassende eenheid laat horen, is prijzenswaardig. En niemand kan ontkennen dat het strijkersensemble Osso (dat ook meespeelde op Illinoise) zich uitstekend van zijn taak kwijt, maar dat volstaat vooralsnog niet. Feit is dat Run Rabbit Run te braaf klinkt. De emotionele kracht die onder meer in Sufjans latere platen schuilt, ontbreekt hier volledig waardoor alleen een aangename luisterervaring overblijft zonder sporen na te laten.

Run Rabbit Run is een mooie plaat met alleraardigste composities voor strijkkwartetten maar dat zou niet mogen volstaan. Muziek, of ze nu klassiek of hedendaags is, behoort de gemoederen op te hitsen en de luisteraar(s) emotioneel te raken. Deze plaat doet geen van beiden maar roept hoogstens een brave, ietwat saaie receptie op waar voorname gasten beleefdheidsfrasen uitwisselen en een enkel bon mot onder voorbehoud gedoogd wordt. Moge Stevens muzikaal-existentiële crisis snel voorbij zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 4 =