Throw Me The Statue :: Creaturesque

Men lene een snuifje Death Cab For Cuties, voege hierbij een teentje Architecture in Helsinki. Even laten inkoken met een blokje Granddaddy-bouillon en serveren op een bedje Band of Horses. Alleen jammer dat Creaturesque niet verder geraakt dan een flets tussendoortje, bestaande uit overschotjes.

Throw Me The Statue startte als solo-project van Scott Reitherman. De man had een aantal demo’s samengeknutseld en verzamelde een band rond zich heen om van die tape een echte plaat te maken. Seattle kreeg het behoorlijk warm van dit lo-fi-debuut, Moonbeams gedoopt. Met single “Lolita” hadden ze zelfs een serieuze radiohit te pakken. De verwachtingen voor opvolger Creaturesque waren dan ook behoorlijk hoog gespannen. Helaas is de tweede worp van Scott en zijn bende nogal below par.

En toch begint het allemaal veelbelovender dan de gemiddelde Rode Duivels-wedstrijd. Opener “Waving at the shore” brandt zich met wat gemak op uw harde schijf: een zomers deuntje waar u allicht best mee kunt leven. Een sterkere eerste drie minuten hebben we de Duivels sinds jaar en dag niet meer zien serveren. Spijtig dat die amuse bouche niet wordt gevolgd door een plat principal met iets meer consistentie.

Elke gemiddelde amateurkok zal het u zonder verpinken toegeven: zonder verse, zorgvuldig uitgekozen, kwaliteitsvolle ingrediënten is een gerecht gedoemd om te mislukken. Alleen is het omgekeerde niet altijd waar: prima ingrediënten garanderen géén Michelin-ster. En daar wringt het schoentje met deze Creaturesque: ideeën worden van overal opgesnoven, maar ze worden zonder veel oog voor detail in een grote soepketel gekieperd en meermaals opgewarmd. Het geheel is een wat fletse waterzooi, met veel overkookte aardappelen waar slechts enkele stukken malse kip in ronddobberen.

Naast opener “Waving at the shore”, valt u misschien ook “Ancestors” op. Voortgestuwd door een strakke drum en ijle synths, gaat het nummer halfweg even aan de noodrem hangen, om een folkgitaartje de spotlights te gunnen, waarna het terug voortjakkkert. Genoeg om je vier minuten bezig te houden. Al zullen de lyrics niet meteen de shortlist voor de volgende Pullitzer halen: “Sammy oh, what came undone? You were always the funniest one. You will find you’ve got the guts for the fall down”. Vague at best, vindt u ook niet? Ook “Noises” wilt u allicht nog wel eens terughoren wanneer uw mp3-speler op shuffle staat en u de volgende vijf uur toch op de Transmongolische Express vastzit tussen Irkoetsk en Ulaanbaatar. Leuk, maar niks wereldschokkends. En daarna kookt het hele zootje verder in, tot er nog maar weinig van overblijft.

Misbaksels vindt u allicht niet op de tweede van Throw Me The Statue, maar de fijnproever in u blijft serieus op zijn honger zitten. Throw Me The Statue krijgt het bijgevolg moeilijk om zich uit de grijze massa te lichten. Een beetje zoals FC Westerlo: altijd wel goed voor de betere middenmoot, maar nooit meespelend voor de prijzen en niet echt bekend om zijn wervelende spel. Liftmuziek, achtergrondgeluid, wachtkamerverstrooiing. Maar niks meer. Jammer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − vier =