My Lament :: Broken Leaf

Solitude Productions, 2009

‘Broken Leaf’ ligt hier al een tijdje te wachten op een
bespreking. Toen onlangs de promo voor de nieuwe Paradise Lost
binnenkwam was dat het signaal om mijn zwarte fluwelen draperieën
voor de ramen te hangen, een kaars aan te steken, in een hoekje van
de kamer te kruipen en me terug te trekken in mijn somberste
gedachtegoed. Enkele uitgesponnen luistersessies later voelde ik me
als herboren. Dat is het effect dat de juiste dosering van geladen
doom, gothic en deathmetal heeft op een doorwinterde riff-o-naut.
Over die Paradise Lost lees je op een andere plaats, hier gaat het
over het debuut van het Belgische My Lament.

De LP is gevuld met acht lange nummers en klokt af op net geen
55 minuten. Dat is best een zware brok om te verteren. De band
probeert ook niet om de boel te verluchtigen met akoestisch
gepingel of ambient soundscapes. Eigenlijk apprecieer ik dat wel,
want wie naar ‘Broken Leaf’ wil luisteren is gedwongen all the
way
te gaan. Helemaal in zijn eigen donkerste maar ook een
eindje terug in de tijd.

De oude sound van hogergenoemde Paradise Lost en hun illustere
collegae van My
Dying Bride
zijn de belangrijkste invloeden voor My Lament. Het
is moeilijk om in dit genre je eigen ding te doen, maar My Lament
slaagt er wel in om acht genietbare en onderling onderscheidbare
tracks te componeren. Opvallend daarbij is het beperkte gebruik van
de keys: slechts af en toe wordt er een toefje toegevoegd voor wat
extra tonaliteit, meestal in de rustige stukken.

De zanger doet zijn best om de songs een eigenheid te geven door
te variëren tussen een diepe oergrunt, fluisteren en vanalles
daarrtussen. Toegegeven, dat is niet echt een uitgebreid pallet aan
vocale hoogstandjes, maar hij komt er wel aardig mee weg. De man
legt namelijk veel passie in zijn prestatie. Als hij tijdens de
intro in een dreigend parlando aankondigt “You are nothing but
a broken leaf
“, dan begin ik al ongemakkelijk over mijn
schouder te kijken. In ‘Vilest of Men’ slaagt hij erin om de zonder
meer angstaanjagende claim uit de titel zeer realistisch te
projecteren op zichzelf.

‘Broken Leaf’ is een typische deathdoom genrestudie. We krijgen
dus loodzware riffs aan slepende tempo’s, afgewisseld met snelle,
behoorlijk agressieve passages en eerder zweverige dramatische
passages. Het eerste echte nummer, ‘The Sheperd of Sorrow’, begint
al dadelijk met een tranerige gitaar die met sombere tonen een
mistig heidelandschap schildert, waarover genoemde schaapsherder
doelloos dwaalt. Het nummer heeft enkele snelle uitbarstingen, maar
eindigt zoals het begon: in opperste treurnis.

Soms slaat depressie om in haast woedende wanhoop en dat laat
zich horen in de tracks ‘My Damnation Deep’ en ‘Vilest of Men’,
trage nummers waarin het zware gitaarwerk enkel af en toe wordt
ingeruimd voor melodieuze maar troosteloze leadgitaarstukken. Ze
klinken bedrieglijk lieflijk als sirenen die je naar je eigen
ondergang lokken. In ‘Her Dark Smile’ en ‘The Soilseeker’ krijgen
de melodieuze gitaren iets meer ruimte en glimt er af en toe toch
een sprankeltje hoop, dat dan weer geheel en al verkracht wordt
door de ruwe deathmetal passages. Die zijn trouwens goed uitgewerkt
en zijn er niet enkel als contrast met het aanslepende
depressie-gedoe.

Als bona fide death metal band zou My Lament zich ook staande
kunnen houden met een stijl die nogal aanleunt bij het Zweedse
Bloodbath. In ‘The Burden of Doubt’ gaat het tempo ook even omhoog,
maar hier spelen ze op een eigenzinnige manier met een polka
thrashmetal beat en dat verleent het nummer zowaar een beetje
vrolijkheid. Er op dansen zou te ver gaan, maar het koude staal
rust dan toch niet 24/7 op de pols.

My Lament levert een hele degelijke plaat af, een straf debuut
in een genre waarin het moeilijk is om nog enigzins op te vallen.
De passie en overtuiging staan centraal en daarnaast zitten er ook
gewoon goede riffs en effectieve sfeerscheppende passages in de
nummers. Niet alle lange nummers lijken me soms even coherent
opgebouwd, maar met de spanningsbogen en dynamiek van het geheel
zit het wel goed. Bovendien is het album ook voorzien van een
heldere mix die alle instrumenten zeer natuurlijk laat klinken. De
zwartzakken die graag een weg zoeken in dit doomlabyrinth, mogen
dan ook gerust een half punt of meer bij onze quotatie tellen.

My Lament speelt op 25 september in Bouckenborgh (Merksem)
en een dag later in JH Metteko (Mechelen).

http://www.myspace.com/mylamentdoom

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf − 4 =