PUKKELPOP 2009 :: dEUS, vrijdag 21 en zaterdag 22 augustus, Marquee

Het zat dEUS vorig jaar al bij al toch niet zo lekker, dat headlinen op Werchter op het grote, donkere hoofdpodium. Nee, dan liever twee warme clubconcerten in plaats van één afstandelijk main stage concert leken ze te denken. En zo geschiedt.

Achteraf blijkt dat dEUS haar oeuvre grosso modo mooi in twee delen kapt: vrijdag worden enkele songs uit de beginjaren heropgevist, terwijl op zaterdag nog meer de klemtoon ligt op de laatste twee platen, na die zes jaar lange break. Als om te zeggen: kijk eens wat een parcours we toch al mooi hebben afgelegd. En vrijdag ook: kijk eens welke vrienden we allemaal in die tijd hebben gemaakt.

Dat levert vrijdag misschien wel de twee beste momenten van beide avonden op: “Slow” onder andere, dat met Karin Dreijer Andersson erbij live nog spookyer klinkt dan op Vantage Point. Het is een van de beste songs op dEUS’ laatste, maar leek tot nog toe live altijd wat mager uit te vallen. Andersson doet de song echter (eindelijk) boven zichzelf uitstijgen. Op “Hotellounge” — twaalf (!) jaar niet gespeeld volgens Barman — mag Gary Lightbody van Snow Patrol komen meezingen. Hij maakt er een doorleefde versie van en bewijst zo dat “Hotellounge” misschien wel een van dEUS’ meest klassieke songs is, en net daarom een van hun meest ontroerende. We hoorden het nooit beter, zelfs niet in de tijd dat Tom Barman en Stef-Kamil Carlens het nog hand in hand zongen.

Op beide avonden zingt er ook een vervaarlijk sexy vrouwenkoortje mee dat enkele songs een stevige kick in the nuts geeft: “Pocket Revolution” klinkt bijna demonisch, “What We Talk About (When We Talk About Love)” en “Theme From Turnpike” krijgen een flinke schep soul mee. Veel soul zit er trouwens ook in het nieuwe werk dat gespeeld wordt. Daaruit blijkt overigens nog maar eens hoe sterk en solide deze band ondertussen op elkaar is ingespeeld. Meer nog: soms lijkt het zelfs alsof de groep haar oude werk nu pas echt snapt. Zo lijkt “Fell Of The Floor, Man” door enkele nieuwe toevoegingen, waaronder een waanzinnig coda, herboren. Ook “Morticiachair” vrijdag is in licht gewijzigde versie een stuk dansbaarder. En “Instant Street” eindigt twee keer door dit uiterst strak spelende dEUS en Mauro’s gitaarspel nog orgastischer dan anders.

Zaterdag gaat het er aanvankelijk echter vooral rustiger aan toe, met een dromerig “Eternal Woman” en vooral het nog steeds ontluisterend mooie “Nothing Really Ends” (wat een wereldsong blijft dat toch), dat door Barman meer gereciteerd dan gezongen wordt, sigaret nonchalant tussen de lippen. Een paar verrassende songkeuzes ook, zoals een van grimmig naar verschroeiend kronkelend en sissend “Let’s See Who Goes Down First”. Zaterdag moet u het wel stellen zonder “Suds & Soda”, waarin De Jeugd van Tegenwoordig vrijdag het podium komt opgewandeld voor een flard “Hollereer”, waarna “Soda’s” laatste refrein de Marquee helemaal doet ontploffen. “Roses” doet zaterdag hetzelfde.

dEUS toont op enkele uren tijd ontzettend veel gezichten en maakt fijntjes duidelijk dat in ons land niemand anders dan deze band zelf dit kan overtreffen. dEUS in deze bezetting, in deze vorm lijkt trouwens nog altijd beter en te beter worden. Benieuwd wat dat gaat geven op de volgende plaat. En u blijkbaar ook.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 3 =