Elvis Costello :: Secret, Profane and Sugarcane

Mercury, 2009

Na een carrière van ondertussen al meer dan dertig jaar, gebeurt
het al eens dat zelfs een levende legende als Elvis Costello even
in de archieven duikt om wat oud en bestoft materiaal op te delven.
Tijdens een driedaagse sessie in de Sound Emporium Studio te
Nashville, werkte Costello samen met oude bekende T Bone Burnett –
in het verleden de producer van ‘King of America’ – aan een
verzameling van nummers, geïnspireerd door de Amerikaanse country
en bluegrass. ‘Secret, Profane and Sugarcane’ bestaat onder andere
uit eerder niet opgenomen nummers en twee welbekende covers van
countryster Johnny Cash. Velen zullen bij dit album waarschijnlijk
terugdenken aan ‘Almost Blue’, dat begin de jaren tachtig (ook)
werd opgenomen in Nashville en opvallend veel gelijkenissen
vertoont met ‘s mans nieuwste creatie. De hamvraag is echter: weet
hij ook de lat nog wat hoger te leggen?

Verwacht u met ‘Secret, Profane and Sugarcane’ niet aan grote
verrassingen. Vanaf de eerste noten klinken Costello en co zoals we
hen al vaker hoorden. ‘Down Amon The Wines and Spirits’ is een fijn
georchestreerd countrynummer dat dankzij de rustige cadans weet te
overtuigen. Costello’s herkenbare stem leent zich uitstekend tot de
zoete bewoordingen en is complementair met de zachte
achtergrondzang. Leuke opener, hoewel het net iets te braaf is om
echt bij te blijven. Bij ‘Complicated Shadows’ zit het niettemin
wel snor: een lekker klinkende slidegitaar en een goed
voortschrijdend ritme. Een nummer dat ongetwijfeld als theme
song
voor de HBO-serie ‘Deadwood‘ kon dienen.

Het blijft spijtig genoeg niet allemaal spannend genoeg om
fascinerend te blijven. ‘I Felt the Chill’ en ‘My All Time Doll’
zijn leuke nummers, maar kennen beiden enkele gebreken. Het voelt
ondanks de opnames in Nashville allemaal net iets té synthetisch en
opgesmukt aan. Costello lijkt ook niet echt te overtuigen met zijn
songteksten. Leuke rijmpjes, maar vaak blijft het bij enkele
catchy rijmende oneliners zonder een echt narratief.
Vooral ‘She Handed Me A Mirror’ is in datzelfde bedje ziek: vier
minuten durend geleuter over een spiegel is net iets te veel van
het goede.

Elvis Costello blijft echter de romanticus bij uitstek. Toch
tekenden we weinig verrassingen op bij het lieflijke ‘I Dreamed Of
My Old Lover’ of bij ‘How Deep Is The Red’. Beide nummers gaan
gewaad in een sfeer van small things, small love. Costello
slaagt er wonderwel in om het boeiend te houden, al vragen wij ons
wel af wat de bedoeling was bij het oeverloos herhalen van de regel
“how deep is the red?” – een gebrek aan inspiratie
misschien? Die verveling gaat nog even over op ‘She Was No Good’,
dat ondanks een aanvaarbaar tweede deel nooit weet te mee te
slepen.

Vooraleer Costello een serieuze inzinking kent, trakteert hij ons
nog even op een ironisch en opgewekt deuntje genaamd ‘Sulphur To
Sugarcane’, dat vertelt over vele omzwervingen en ontmoetingen.
Zowel tekstueel als muzikaal is dit een lichtpuntje na enkele
fameuze blunders. Costello blijft vreemd genoeg altijd vasthouden
aan zijn vaste rijmpatronen zoals “Now if you catch my eye and
you find that it runs down your leg. It’s like striking a match
pretty hard upon a powder keg”.
Een artiest met zijn reputatie
en ervaring lijkt ons toch tot meer in staat dan geinige, maar
weinig nazinderende rijmpjes. Enkel ‘Red Cotton’ slaagt er in om de
schrijverskwaliteiten van Costello even bloot te leggen. Het is een
traag nummer dat thema’s zoals de koloniale handel en in bloed
gedrenkte slavernij ter sprake brengt.

Doorslaggevend – in negatieve zin voor het uiteindelijke oordeel –
zijn afsluiters ‘The Crooked Line’ en ‘Changing Partners’. Het
klinkt na een album vol met zoete en lieflijke nummers allemaal te
overbodig en vervelend. De overtuiging en de inspiratie zijn ver
zoek en we hadden dit dan ook liever anders gezien.

Wat aanvankelijk een vrees was, is de realiteit geworden. ‘Secret,
Profane and Sugarcane’ is in grote mate te braaf en voorspelbaar om
ook maar van een goeie plaat te durven spreken. Pakkende nummers
zoals ‘Complicated Shadows’ en ‘Sulphur To Sugarcane’ verdienen het
niet om te moeten vertoeven in het gezelschap van missers als ‘The
Crooked Line’, ‘Changing Partners’ en ‘She Was No Good’. De fans
zullen het misschien appreciëren, maar anderen schaffen zich beter
wat ouder werk van Costello aan.

www.elviscostello.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =