The Dead Weather :: Horehound

Wie droomde er nog nooit over hoe oneindig cool het zou zijn
wanneer enkele van je grootste idolen samen een plaatje zouden
maken? De geschiedenis heeft al heel wat van die ‘supergroepen’
geproduceerd, maar die zijn niet altijd van dezelfde hoogstaande
kwaliteit. Ook dit jaar duiken er enkele op. Zo wordt niet alleen
reikhalzend uitgekeken naar het eerste album van Monsters of Folk
(met Conor Oberst, Yim Yames en M.
Ward
), ook Allison ‘VV’ Mosshart en Jack White besloten eerder
dit jaar de zwartharige koppen bij elkaar te steken.

Terwijl Meg White ergens aan het honeymoonen is en Jamie
Hince de tabloids en de ruzies met zijn wederhelft Kate Moss
probeert te ontlopen, sloegen Jack en Allison de handen in elkaar.
Met de toevoeging van een dubbele dosis The Raconteurs in de vorm
van Dean Fertita en Jack Lawerence werd het vrijetijdsproject The
Dead Weather geboren.

De moeite die het The Dead Weather gekost heeft om onder de
aandacht te komen, is nihil geweest. Wanneer de naam Jack White
valt, spitsen de oren zich als die van katten die merken dat ze
beslopen worden. Toch is de hoofdrol in The Dead Weather niet
weggelegd voor Mr. White, wel voor de bevallige Mosshart. Ze staat
niet alleen frontaal – doch verscholen onder een strategisch
gekamde pony – op de cover van het album ‘Horehound’, ze is
(mede)verantwoordelijk voor 8 van de 11 songs op het album en
uiteraard ook de leadvocaliste van de band.

Jack White valt op zijn beurt in een klassieke bandopstelling
achteraan terug te vinden, namelijk achter zijn eerste instrument,
de drums. Van op die plaats weet hij zich dan toch weer naar de
voorgrond te werken met zijn voorliefde voor een simpel, rechttoe
rechtaan en niet altijd even loepzuiver ketelgeluid, dat
grotendeels bepalend is voor het geluid van ‘Horehound’. Jack White
staat dus wel degelijk naast Mosshart te zingen; niet met zijn stem
maar met z’n drums.

Vettige, donkere, sexy bluesrock die uit een dampende
swamp opstijgt en zich een weg baant door dode takken, zo
klinkt ‘Horehound’. Maar helaas hangt er boven de swamp
van The Dead Weather af en toe een dikke laag mist, die het geheel
allemaal wat verhult. ‘Horehound’ werd dan ook nagenoeg in een
take opgenomen, en we kunnen ons niet helemaal van de
indruk ontdoen dat er hier en daar nog wat mocht gesleuteld worden
aan de nummers.

Opener ’60 Feet Tall’ trekt zich stilletjes op gang met iets dat op
geratel van beenderen lijkt, maar groeit uit tot een traag
bluesy nummertje waarin Mosshart een beetje PJ
Harvey-gewijs mag kreunen en steunen. Halverwege lijkt het nummer
echter te beseffen dat het eigenlijk niet weet waar het naartoe
moet en sterft het een verwarrende dood. ‘Will There Be Enough
Water’, de afsluiter van deze plaat, is hetzelfde onduidelijke lot
beschoren, maar rekt het zelfs nog een kleine minuut langer met
doelloze geluidjes in een bluesy sfeer.

Gelukkig zitten er tussen het begin- en het eindkneusje nog
voldoende goede songs. Een nummer dat bijvoorbeeld niet klinkt
alsof het nog in de demofase zit, is ‘Hang You From the Heavens’,
de voorloper van dit album. Het bijt, het sist en had mits
zuivering van de drums zo op een The
Kills
-album gepast. Het mag dan ook niet verwonderen dat
Mosshart dit nummer schreef.

Hoewel horehound of malrovekruid een botanische sfeer zou
moeten oproepen, neigt The Dead Weather toch meer naar het maken
van een beestenboel: liefst vier songs hebben een dier in de titel.
Vooral ‘I Cut It Like a Buffalo’ en ‘Rocking Horse’ steken er met
kop en schouders bovenuit. ‘I Cut It Like a Buffalo’, meteen ook
het beste nummer van deze plaat, doet een beetje aan als een
drassige bluesversie van ‘Who’s the King’ van Dog Eat Dog (nog meer
beesten). Die mix tussen rock en hip hop, het drammerige ‘Cut
it like a buffalo
‘ en die vreemde geluidjes werken perfect
samen.

Iets verderop vinden we het instrumentale ‘3 Birds’ terug, een
kleine doorslag van de buffalo. Jammer genoeg zijn deze
vogels hopeloos de weg kwijt. ‘Rocking Horse’ plant je dan weer
wonderbaarlijk genoeg op een schommelpaardje in het wilde westen.
In ‘New Pony’, een Dylan-cover, weet Allison good old Bawb
wel degelijk vocaal te overtreffen, en werden er bakken modder over
de orkestratie van Dylan gegooid om het geheel toch nog voldoende
vettig te laten klinken.

‘Horehound’ is niet de superplaat die men mag verwachten van twee
grootheden als Jack White en Allison Mosshart, maar als eerste
oefening voor iets dat begon als een vrijetijdsbezigheid, mag deze
cd er best zijn!

www.thedeadweather.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + zeventien =