Let the Right One In




We zouden het bijna vergeten – met al die ongeïnspireerde crap
waar ze de laatste tijd in ronddolen – maar eigenlijk zijn vampiers
geweldige filmcreaturen met enorm veel potentieel. Al een kleine
honderd jaar draaien de mythische bloedzuigers mee in pelliculeland
en met het kirrende tienersucces van ‘Twilight’ zijn de erfgenamen
van Nosferatu en Bela Lugosi (nog altijd onze favoriet!)
populairder dan ooit. Het moet dan ook treffen dat net in het
kielzog van die film er een thematisch verwant, maar toch compleet
ander vampiertje zachtjes komt aankloppen. Het Zweedse ‘Let the
Right One In’ is namelijk een zeldzaam pareltje dat
ein-de-lijk nog eens wat vers bloed door de verkalkte
aderen van het genre doet stromen. Move the fuck over,
zwaartekrachtnegerende coiffure van Robert Pattinson.

Begin jaren tachtig, een geïsoleerde arbeiderswijk niet ver van
Stockholm. Oskar (Kare Hedebrandt) is een eenzame, teruggetrokken
knaap die gepest wordt op school. Wanneer hij kennis maakt met zijn
nieuwe buurmeisje Eli (Lina Leandersson) bloeit er een voorzichtige
vriendschap tussen de twee verloren zieltjes. Maar Eli is niet
zomaar een meisje. Het barkoude weer deert haar niet, ze ruikt een
beetje eigenaardig en haar maag grolt als een hongerige wolf.
Terwijl Oskar steeds meer vlinders in zijn buik verzamelt voor zijn
vlam en de lijken onder de sneeuw bloot komen te liggen, komt Eli’s
geheim langzaam maar zeker naar boven…

Ook zo hard met de ogen gerold toen ‘Twilight’ een nogal
onrustwekkende massahype veroorzaakte bij menig bakvisgevaar? Goed
nieuws, want ‘Let the Right One In’ is het antigif bij uitstek om
die cynische gal door te spoelen en het bewijs dat tragiek, een
getormenteerd bestaan en vampiers niet noodzakelijk synoniem staan
voor kut met emoperen. Met een indrukwekkende beeldvoering, een
langzame opbouw, een sublieme sfeerschepping en een onvoorspelbare
draai aan de vampierenmythe overstijgt duister sprookje ‘Let the
Right One In’ moeiteloos de beperkingen van het genre en krijg je
compleet onverwacht de mooiste ontluikende vrienschapsband sinds
Elliot op E.T. botste in zijn achtertuin. Geholpen door de
ijzersterke, geloofwaardige prestaties van de jonge acteurs is deze
Zweedse ontdekking zo ontroerend dat de trillende haartjes in de
nek spontaan beginnen te walsen van puur genot.

De kracht van festivalfavoriet ‘Let the Right One In’ schuilt in
het feit dat regisseur Tomas Alfredson en schrijver John Ajvide
Lindqvist op schitterende wijze het tragische lot van de
onsterfelijke vampier (‘ik ben twaalf … ongeveer’, fluistert Eli)
verwerken tot een tedere coming of age waar alle
herkenbare groeipijnen en gevoelens van de jonge tienerjaren
oprecht en overtuigend tot leven komen. Alfredson laat zijn parabel
baden in een dreigende atmosfeer (het kan echt alle kanten op met
de bedoelingen van Eli), maar creëert ook een sterke emotionele
betrokkenheid door de bizarre, maar aandoenlijke relatie tussen de
twee protagonisten geloofwaardig aan te pakken. Een eenvoudige
omhelsing, een zwijgzame, maar veelzeggende blik, de moeilijke
verwoording van die eerste gevoelens, de film zit vol met van die
kleine momentjes die je spontaan een warm gevoel in de onderbuik
geven. Bovendien is de wisselwerking tussen angstaanjagend en
hartverwarmend evenwichtig afgestemd waardoor het atypische verhaal
tot de allerlaatste minuut blijft intrigeren. Die minuut zal je
trouwens met een brede glimlach van hier tot Stockholm naar huis
sturen, op voorwaarde dat je een beetje basic morsecode en
een mondje Zweeds kent. ‘Let the Right One in’ is ijskoud
vanbuiten, maar diep vanbinnen gezegend met een groot hart dat
hunkert naar een beetje gezelschap.

Schrijver Lindqvist mag dan wel de meest ambigue en gewaagde
elementen uit zijn bestseller weggelaten hebben voor de filmversie
– de voogd van Eli was in het boek een pedofiel en ook de seksuele
spanningen werden afgezwakt – maar dan nog schuilt er een
fascinerende laag onder de prikkelende first love tussen
het melkwitte jongetje met een nieuwsgierige neus voor het morbide
en het al even bleke gothvampiertje dat hard op de hoektandjes moet
bijten om haar vriendje niet terplekke leeg te zuigen. Ze hebben
elkaar nodig, maar niet alleen Eli’s invloed op Oskar (hij leert
eindelijk opkomen voor zichzelf) is gevaarlijker dan gedacht, ook
de kwetsbare kantjes van Eli komen bloot te liggen. Zie maar eens
wat er gebeurt met Eli wanneer ze zonder uitdrukkelijke toestemming
de woning van Oscar betreedt. Goosebumps ahoi en één van
de vele schitterende scènes die je in de verste verte niet zag
aankomen. ‘Let the Right One In’ behandelt de bovennatuurlijke
materie met een zekere nuance en intelligentie die nog zelden
worden gebruikt in dit soort genrecinema. Tenzij Guillermo del Toro
ergens op de aftiteling staat natuurlijk.

Visueel-technisch is ‘Let the Right One In’ een al even grote
tour de force. De oogstrelende cinematografie maakt
dankbaar gebruik gemaakt van de bevroren, afgelegen omgeving. De
symbolische kleurmotieven (vandaag is rood de kleur van het bloed
dat uit uw nek druppelt) worden net subtiel genoeg gehanteerd en de
uitgekiende mise-en-scène wordt creatief ingezet om dat unieke
sfeertje vast te grijpen dat voor even serene (dat geluid van
vallende sneeuwvlokken!) als onheilspellende doeleinden wordt
gebruikt. Met een spaarzaam gebruik van CGI en de complete
uitsluiting van goedkope schrik- en geluidseffecten (een
melancholisch klinkende soundtrack overheerst de film) wringt
Alfredson de ene subliem opgebouwde scène na de andere uit zijn
camera. De kattenscène? Schitterend. De opoffering van Hakan?
Pijnlijk tragisch. De onderwaterfinale in het zwembad?
Onvergetelijk en virtuoos in beeld gezet.

Zeggen dat ‘Let the Right One In’ één van de beste moderne
vampierenfilms uit het genre is, dekt de lading eigenlijk maar voor
een kwart. Dit is namelijk geen typische van knoflook doordrongen
vampierenfilm die grossiert in de typische clichés, maar een
bloedmooi coming of age-verhaal waar toevallig een even
schattig als dodelijk vampiertje in rondfladdert. Klop op de poort
van uw zieltje en laat ‘Let the Right One In’ binnen, u zal het
zich niet beklagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 1 =