Het lijkt stilaan een zekerheid te worden: elke paar jaar levert Sonic Youth een nieuwe collectie indrukwekkende nummers af. Daar zit meteen ook de dualiteit van zo’n worp: de nummers zijn ook nu weliswaar op het geniale af, maar The Eternal is slechts een verzameling songs, en geen dijk van een album.
Sonic Youth ontdekken kan een belangrijk moment zijn in een mensenleven. Het klinkt misschien pathetisch, want het is uiteindelijk maar muziek. Tijdens een ontstellend saaie trip naar Luxemburg kan die ontdekking echter wel cruciaal zijn. Als tiener, in een opwelling van durf, blind het op dat moment al stokoude Daydream Nation aanschaffen, bleek niet alleen de redding van een ellendige week, het draaide de wereld binnenstebuiten. Die eerste noten van Teen Age Riot sloegen barsten in zekerheden en gooiden de weg open naar tientallen platen, van de meest uiteenlopende artiesten, naar hallucinante concerten, naar een culturele interesse die Madonna noch John Cage uitsluit, net zo min als Jeffrey Eugenides of Allen Ginsberg. Sinds die dag midden jaren negentig is Sonic Youth een vaste waarde, een betrouwbare muzikale metgezel, betrouwbaarder zelfs dan Bob Dylan of de Pixies. Want die eerste heeft, eerlijk is eerlijk, ook een hoop bagger geproduceerd. En de Pixies hebben het aangedurfd te splitten. Twee keer zelfs.
Sonic Youth heeft geen van beiden gedaan. Meer nog, na bijna dertig jaar maken de New Yorkers nog steeds platen die spannend én relevant zijn. En die bij hun eerste luisterbeurt nog steeds voor een innerlijke kick zorgen. Goed, de ene plaat rààkt al meer dan de andere en zoals die eerste kennismaking wordt het nooit meer. Maar toch is Sonic Youth een van de weinige bands waarbij we net zo hard uitkijken naar nieuwe nummers als een verstokte roker naar die eerste trek na een intercontinentale vlucht. Zo hard zelfs dat je er op een verloren dag in april, oh ironie, opnieuw voor naar het Groothertogdom Luxemburg rijdt om een voorproefje te krijgen van een plaat die pas maanden later in de winkel zal liggen.
Diezelfde avond al keerde het publiek met een heel gerustgesteld gevoel weer huiswaarts. Want tussen klassiekers als ‘Schizophrenia” en “Bull In The Heather” vielen nieuwkomers als “Antenna” of “Calming The Snake” helemaal niet uit de toon. Integendeel, het door zowel Lee Ranaldo, Thurston Moore als Kim Gordon vocaal gedragen “What We Know” liet zich opmerken als een toekomstige live-favoriet. Wanneer de nummers dan eindelijk in hun studioversie hun opwachting maken in de huiskamer, voelen die nieuwe parels al enigszins vertrouwd aan, maar toch verrast hun sterkte ook nu weer. En dat gaat op voor élk nummer op The Eternal, de eerst plaat die de band gemaakt heeft met Mark Ibold (zie ook: Pavement) als vijfde lid. Ware het niet dat er toch iets schort.
Elke song apart mag dan wel een oerdegelijke Sonic Youth-song zijn, als geheel lijkt het wat losjes aan elkaar te hangen. En dat is de grote zwakte van de Sonic Youth van het laatste decennium. Vanaf A Thousand Leaves is de samenhang in de platen bij momenten zoek, wat er voor zorgt dat, ondanks de vaak geniale songs die er op staan, die platen minder vlot hun weg naar de stereo-installatie vinden. Sonic Nurse was de uitzondering op de regel, wat vast verklaart waarom dat album, ondanks zijn status als relatief nieuwe plaat, tot onze favoriete Sonic Youth-albums hoort.
Niet zo met The Eternal. Het voornoemde “Antenna” en “Malibu Gas Station” mogen dan wel huzarenstukjes zijn waar elk haartje van recht komt, en met “Massage The History” mag dit album zelfs een hypnotiserende afsluiter in huis hebben, toch mist The Eternal, net als voorganger Rather Ripped, de genialiteit van een écht grootse plaat. Maar een dozijn nieuwe, onverwoestbare, van de prachtigste en bij momenten meest krachtige gitaarklanken overlopende Sonic Youth-songs, ja, dat bevat The Eternal absoluut wel.
Sonic Youth staat op 22 oktober in de AB.
