Pias,
2009
Ongeveer een jaar geleden waren er over heel Europa meer dan 90.000
exemplaren verkocht van ‘Blow’, de doorbraakplaat van het Brusselse
Ghinzu. Helemaal niet slecht voor een Belgische band, zeker niet in
tijden van tanende verkoopcijfers. ‘Blow’ was het tweede full album
van Ghinzu, dat intussen tien kaarsen mag uitblazen. Het succes van
het plaatje zag Ghinzu niet overal bevestigd. Het is een beetje het
verhaal van de betere niet-Vlaamse Belgische muziek: waar vooral
Frankrijk en Wallonië op de knieën gingen, wilde het in Vlaanderen
maar niet lukken. Geen radiokansen voor Ghinzu; enkel hier en daar
wat aandacht in de pers en een langzaam groeiend aantal
fans.
Ghinzu heeft er vijf jaar over gedaan om via ‘Mirror Mirror’ hun
succesplaat van een passend antwoord te voorzien en is daar
grotendeels in geslaagd. Vlaanderen begint nu wel te luisteren want
de Brusselaars staan op de slotdag van Werchter en zagen hun eerste
single de Afrekening binnenkomen. Hozee!
‘Cold Love’, dat is de naam van die eerste single, tevens opener
van ‘Mirror Mirror’. En wat voor een single! Opzwepend, flitsend,
dansbaar, stevig, psychedelisch. Het is met voorsprong onze
favoriet op ‘Mirror Mirror’. De gitaren konden van Death
From Above 1979 zijn, de vocoder-vocals van Mogwai. “A
bitch is born, she’s now my queen“. She sure
is.
Ook het daaropvolgende ‘Take It Easy’ mag er zijn. Het tempo gaat
een beetje omlaag, de popstructuren worden iets meer opgezocht en
een nummer dat op een plaat van The
Strokes had kunnen staan, is een feit. Het gaat nog een
versnelling trager in het mooie ‘Mother Allegra’, een van de
weinige ballads op dit overwegend flitsende album. Synths zorgen
voor een passende, haast religieuze sfeer.
Drie van onze favorieten op Ghinzu’s derde langspeelplaat zijn
‘Dream Maker’, ‘Je t’Attendrai’ en ‘Kill the Surfers’. Het eerste
en het derde vallen vooral op door hun snedigheid en
no-nonsense-aanpak. ‘Dream Maker’ haalt zijn kracht in de leuke
samenzang tussen frontman John Stargasm en de hoge backings. ‘Kill
the Surfers’ raast krachtig vooruit op een synthstroom en is een
bijzonder opzwepende brok rock geworden. Wat onmiddellijk aan ‘Je
t’Attendrai’ opvalt is uiteraard de taal. Stargasm klinkt ook
helemaal anders in de taal van Racine – al is dat er wellicht om
gedaan. Het nummer begint als de swingende soundtrack van een
rustige Franse stadsfilm, maar ontaardt in een kolkend goedje.
Lekker!
Titelsong ‘Mirror Mirror’ (sterke opbouw!) en ‘The End of the
World’ zijn beide mooie bijdragen. ‘Birds In My Head’ is leuk als
experiment met z’n gefluister en vogelgeluiden maar stelt als song
niet zo veel voor. De psychedelische afsluiter ‘Interstellar Orgy’
– een verwijzing naar Pink Floyds ‘Interstellar Overdrive’? – had
van ons in de repetitieruimte mogen blijven.
Neen, ‘Mirror Mirror’ is niet de mokerslag die ‘Blow’ vijf jaar
geleden wel was. Van een verrassingseffect is er uiteraard geen
sprake meer. Van bevestiging dan weer wel want ‘Mirror Mirror’
behoort ongetwijfeld bij het beste dat dit land in 2009 op rockvlak
te bieden zal hebben. Dat het live allemaal nog wat stomender kan,
zal Ghinzu bewijzen op Rock Werchter. Laat die Kaiser Chiefs maar
op dat hoofdpodium springen. Wij weten wel waar we heen
trekken.
Ghinzu speelt op zondag 5 juli op Rock Werchter
