Strange Boys :: And Girls Club

Het Texaanse Strange Boys wordt wel eens the next big thing na Black Lips genoemd. Een lovende vergelijking, maar toch wel eentje om een beetje te nuanceren. Strange Boys verschilt namelijk in heel wat nuances van Black Lips en dergelijke verschillen kunnen, gespreid over een volledige plaat, een wereld van verschil betekenen.

Is het te begrijpen dat Strange Boys in één adem met Black Lips vernoemd wordt? Uiteraard, want het beproefde mengsel van punk, blues, psychedelica en country met als genrebenaming flowerpunk komt hier helemaal terug. Een snelle luisterbeurt maakt echter even vlug duidelijk waarom Strange Boys niet als een copycat beschouwd wordt en net heel welkom is in het wereldje: het combo verruimt het genre door bij momenten te gaan waar Black Lips het even voor bekeken hield.

Voor wie wil weten wat dat inhoudt, volstaat het om het openingsnummer "Woe Is You And Me" te beluisteren: met een labiele stem, smerige gitaren en poëtische lyrics weet het combo immers meteen alle rock-’n-roll-harten te breken. Dat gebeurt in het geval van Strange Boys echter met minder lawaai en veeleer dromerige melodieën, en het is zo dat de groep zich meteen van alle concurrentie in het wereldje kan onderscheiden. Het is alsof u naar een garageversie van The Libertines of Babyshambles luistert, want rock-’n-roll en fluweelzachte poëzie treffen elkaar hier en bedrijven de liefde tot de vonken ervan in het rond vliegen.

Dat Strange Boys zijn muziek bovendien goed weet af te wisselen, helpt de groep om zijn debuut naar nog hogere niveaus te tillen. Met "Should Have Shot Paul" verrijkt de band zijn repertoire met dromerige Beach Boys-klanktapijten, terwijl "No Way For A Slave To Behave" toont hoe fluitkoortjes en flowerpunk in de Strange Boys-wereld perfect met elkaar te combineren vallen. Met een niets aan de verbeelding overlatende titel als "Poem Party" maakt het combo vervolgens nog eens net iets te letterlijk duidelijk wat zijn twee uitersten zijn: rauwe rock-’n-roll en bloedmooie poëzie.

Dat And Girls Club maar liefst zestien nummers bevat, toont dat er zelfvertrouwen is. En begrijpelijk, want de groep weet wat er nodig is om te blijven boeien: net wanneer je op het punt staat te bedenken dat het instrumentale gedeelte van een nummer toch een beetje te lang begint te duren, valt Strange Boys in met zijn spontane, ongedwongen teksten om het rock-’n-roll-gehalte zo ten top te drijven. Dat potje ongeregeld smaakt naar meer en geeft je bovendien het gevoel naar echte, eerlijke rock-’n-roll te luisteren.

Die indruk wordt nog eens bevestigd door het feit dat het songmateriaal uiteenlopend, maar toch niet te geforceerd afwisselend klinkt. Bij grote en volwassen groepen krijg je na x aantal platen al eens de indruk dat ze maar naar nieuwe wegen zoeken om ernaar te zoeken, maar dat is bij een beginnende groep als Strange Boys uiteraard nog niet het geval. Integendeel: Strange Boys is vers vlees en klinkt daar helemaal naar. Geen enkel nummer is vergezocht en hun rock-’n-roll klinkt bijgevolg overal even natuurlijk.

Het is bijgevolg moeilijk om in And Girls Club geen gedroomd debuut te zien: Strange Boys mijdt heel handig een hoop typische valkuilen waar veel beginnende groepen in trappen, en gooit bovendien eigen gewicht in de schaal. Daarmee is de toekomst van de groep in garageland in ieder geval verzekerd, maar lonkt er om het hoekje misschien nog wel wat meer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 4 =