Peter Doherty :: Grace/Wastelands

We moeten het toegeven: het is verdomd moeilijk om naar een plaat van Pete Doherty te luisteren zonder ’s mans fratsen in het achterhoofd te houden. Dat is natuurlijk voor een groot deel aan hemzelf te wijten. Grace/Wastelands is Doherty’s eerste soloplaat en een poging te verhuizen van de roddelpagina’s naar de muziekpagina’s van dag- en weekbladen.

De stap om opnieuw een gewaardeerd artiest te worden is al een tijdje aan de gang. Er was die soloshow in 2008 in de Royal Albert Hall die op gemengde kritieken kon rekenen. En laat ons de expositie van Doherty’s schilderijen in Parijs niet vergeten. Geschilderd met eigen bloed, want écht veranderen zal de man natuurlijk nooit. "No artistic merit", was het harde verdict van de experts. En Babyshambles? Die bestaat nog steeds maar na de talloze geannuleerde shows is het vertrouwen in die band bij menig muziekliefhebber al lang zoek.

Doherty lijkt met Grace/Wastelands op zoek naar een beetje standvastigheid in al die chaos. Het biedt niet zozeer een uitlaatklep, maar eerder een manier om nog eens ouderwets muziek te maken zonder alle rompslomp. Het resultaat is een verrassende, evenwichtige en intieme plaat die zeker zijn verdienste heeft, maar nergens imponeert. De plaat is voor het grootste deel een verzameling nummers die fans al een tijdje kennen van demo’s of live versies maar nu voor het eerst zijn opgenomen.

Akoestisch, intiem, mysterieus. Grace/Wastelands is mijlenver verwijderd van "Fuck Forever" of "Delivery". "Arcady" zet meteen de toon. Blur-man Graham Coxon neemt zoals op het grootste deel van de plaat de akoestische gitaar ter hand. Het resultaat is een heel lieflijk en eerlijk nummer. Denk in die richting ook aan "1939 Returning", bedoeld als een duet met Amy Winehouse maar dat is er nooit van gekomen. Heel anders gaat het eraan toe in "Last Of The English Rose", het meest aparte nummer op de plaat en eerste single. We horen zowaar Gorillaz-achtige beats en drums. Gelukkig is er nog Doherty’s typische nonchalante zangstijl en melodieus refrein om het nummer een eigen gezicht te geven.

"A Little Death Behind The Eyes" is donker, filmisch en bevat een erg leuke tekst, deels geschreven door partner in crime Carl Barat: "Your boyfriend’s name was Dave/I was bold and brave/ And now you’re mine. "Sweet By And By" moet geschreven zijn in een dronken bui want is zo vrolijk (dat trompetje!) dat het verdacht wordt. Ook nog het vermelden waard zijn "Broken Love Song" (met het mantra "They are the loneliest") en de romantische afsluiter "Lady, Don’t Fall Backwards". Wat we een beetje missen zijn échte wereldsongs waarvan er op elke Libertines of Babyshambles plaat wel één of twee te vinden zijn. In de plaats krijgen we een mooi samenhangend geheel dat ons weer even doet herinneren aan Doherty’s talent en klasse.

Een comeback is het niet want echt weg is hij uiteraard nooit geweest. Grace/Wastelands is wel een leuk en rijk plaatje dat ons een nieuwe Doherty leert kennen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 9 =