M. Ward + Helge




Er
bestaat een minutieus uitgestippeld scenario om je, niet bepaald
mooi maar toch niet helemaal als de boosdoener, uit een benarde
overspel-situatie te praten. Wanneer België met een opgestoken
vinger je furieus aankijkt, probeer je dan ook, met een
uitgestreken doch licht bescheten gezichtje uit te leggen dat je de
hele tijd aan hem gedacht hebt toen je daar in Nederland stond, in
Paradiso in plaats van in een van de Belgische concertzalen. Je kon
er bovendien niets aan doen. Eigenlijk was het de schuld van die
excentrieke, introverte Amerikaan. M. Ward had namelijk dit kleine,
vaak onbegrijpelijke land alleen het genoegen van vragen en
antwoorden gegund, maar voor het echte muzikale werk had hij
Nederland verkozen. Dus technisch gesproken is het zijn fout.

Het 19e-eeuwse kerkgebouw dat Paradiso is, herbergde een
tiental tafeltjes met rode tafelbedekking. De verwijzing naar een
donkere jazzclub ergens in hartje New York was er, maar toch ademde
de opstelling zeer veel ‘Love Boat’ uit. De vrees dat niet M. Ward
maar wel Nicole & Hugo binnen afzienbare tijd het podium zouden
beklimmen, groeide.

Helge kwam het podium op in een blauw hemdje
voorzien van een stel leutige bretellen, enkel vergezeld door zijn
gitaar. Groot was de verbazing toen deze jongeman met een
doorwintert Nederlands accent meldde dat hij Helge was, de zanger
van Storybox. Soms krijgt men geen Scandinaviër voorgeschoteld ook
al ligt dat in de lijn van verwachtingen.
Helge bracht frêle liederen die soms een bijsluiter bij de liefde
vormden zoals hij zelf aangaf. Er schorde iets aan Helge en bij
nader onderzoek bleek dat gewoon een band te zijn, want als men de
moeite even neemt om de myspace van storybox te openen, zal men
merken dat dit collectief heel wat in z’n mars heeft.
Maar die avond in Paradiso klonk Helge iets te Hollands om het
eenzame beroep van Engelstalige singer-songwriter volledig tot z’n
recht te laten komen.

M. Ward had gelukkig wel een vijfkoppige band
meegebracht, waarvan het ene kopje al wat meer belegen was dan het
andere. Allemaal van die slungelige buurjongentypes wiens grootste
wens was om leadplayer in het lokale schoolorkest te worden, maar
waarvan de professionaliteit en de zekerheid van muzikaal talent
vanaf droop. Niet moeilijk als je in de achterban van M. Ward
zit.

‘Hold Time’ is het nieuwe geesteskind van Ward, waarvoor de potten
met wierrook ter bejubeling niet aan te sleuren zijn. Maar hij was
niet van plan om dit paradepaardje die avond ook uitgebreid te
laten opdraven. Een luttele drie nummers kwamen uit ‘Hold Time’, de
rest van de setlist liet hij graag over aan zijn oudere werk.

M. Ward is een vreemde performer. Hij doet in zijn bewegingen en
gezichtsuitdrukkingen sterk denken aan Prins Dikkie uit Liegebeest:
dat ronde hoofdje met een ietwat dikke neus, zwart krullend haar en
vreemde handbewegingen. Vaak kijkt hij taxerend, met de ogen half
dicht geknepen het publiek in, om zeker te stellen dat ze ook wel
echt bij de les blijven.

En of het publiek bij de les bleef.. hij werd na elk nummer warm
aangemoedigd door een uitzinnig Paradiso. Hij slaagde er zelfs in
om tijdens ‘Oh Lonesome me’, ‘One Honderd Million Year’ en ‘Rag’
het doorgaans honderduit taterende Nederlandse publiek muisstil te
krijgen.

Maar Ward liet ook zijn minder introverte en hoogst geïrriteerde
kant zien, wanneer hij bij de laatste noten van ‘Rag’ een aanval
deed richting de cameralens van de fotograaf – u welbekend – die
iets te kort bij het podium kwam. Zijn bijna verontschuldigende
opmerking “I nearly killed a photographer” en “Amen to
that
” als reactie op “Fuck Photographers” uit het
publiek kon uiteraard rekenen op zeer veel gemakkelijke bijval. Het
Theo Maassen-effect. Over de professionaliteit van zijn oplossing
voor het in zijn ogen fotografenprobleem valt zwaar te twijfelen
natuurlijk, maar het voorvalletje zette hier en daar toch een
lichte domper op de feestvreugde.

De feestvreugde wist hij toch te herwinnen met ‘Never Had Nobody
Like You’ en de Chuck Berry cover ‘Roll Over Beethoven’. Hierin
bewees de Love Boat-opstelling dan weer zeer nadelig te zijn, er
had iemand de moed moeten hebben om stoelen en tafels aan de kant
te schuiven om een old school rock’n roll feestje te starten. Maar
dat gebeurde niet en dat zorgde ervoor dat het concert niet tot
ongekende hoogten kwam.

De handen samen gevouwen en diepbuigend voor al dat lof dat hem
toegegooid werd, kwam hij nog twee keer terug voor enkele
“toegiften”, waaronder ‘Rave On’.

Volgende keer in België, zonder tafeltjes, met nog meer sfeer,
minder gepraat her en daar en graag wat meer tolerantie tegenover
fotografen? Dan beloven we hier dat we met hetzelfde uitzinnige
enthousiasme zullen reageren, want de kwaliteit van zijn optredens
laat weinig anders toe.

‘Hold Time’ van M. Ward is nu uit bij V2. M. Ward
speelt op 3 juli op Rock Werchter.

Meer afbeeldingen M. WardHelge

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 1 =