Little Man Tate

Met The Strokes in Amerika en The Libertines in het Verenigd
Koninkrijk werd een zestal jaar geleden het licht op groen gezet
voor een stortvloed aan soms charmant rammelende, soms gevaarlijk
puntige indierockgroepjes, en dan nog het liefst van al uit
Engeland. Voor Franz Ferdinand en Arctic Monkeys betekende het de
start van een blitzcarrière, andere bands werden na hun fifteen
minutes of fame op de cover van de NME meedogenloos naar een of
ander stoffig hoekje in de platenkast verbannen.

Eén van die bandjes die nooit helemaal is doorgebroken, ondanks een
poging tot hypen van de Britse muziekpers, is Little Man Tate. Met
nummers als ‘Sexy in Latin’ en ‘Man I Hate Your Band’ hadden ze ten
tijde van hun eerste plaat ‘About
What You Know
‘ goud in handen, maar toch is het er dus nooit
echt uitgekomen. De vier sympathieke jongens uit Sheffield (jaja,
stadsgenoten van de Arctics) geven zich echter niet gemakkelijk
gewonnen en toeren nu rond met een tweede cd. ‘Nothing Worth Having
Comes Easy’ werd vorig jaar gelanceerd met de twee catchy singles
‘What Your Boyfriend Said’ en ‘Hey Little Sweetie’. Benieuwd of dat
voldoende was om het publiek in de Botanique aan het dansen te
krijgen.

Wie dat alleszins niet kon, was de support act
Soulwasters: vier gasten uit Luik die het zonder
twijfel heel graag willen, maar die het stadium van de
garagerepetities klaarblijkelijk nog niet ontgroeid zijn. Vreemd
genoeg zijn hun nummers – zoals ze zelf zeggen op hun MySpace
inderdaad duidelijk beïnvloed door Weezer enerzijds en The Beatles
anderzijds – dat wel, maar is het de uitvoering die serieus te
wensen overlaat. Met redelijk amateuristisch spel en een dito
podiumact (de gitarist bracht bij ieder schamel rifje zoveel
gepijnigd smoelwerk ten berde dat het leek alsof hij de ene
indrukwekkende solo na de andere op ons afvuurde) was het niet
verwonderlijk dat iedereen het hele optreden lang bleef zitten en
dat de band ook geen medewerking van het publiek kon uitlokken toen
ze enthousiast in de handen begonnen te klappen.

Little Man Tate kon er nadien in ieder geval prat
op gaan dat zij het publiek wel tot enige beweging hebben kunnen
aansporen, want vanaf het moment dat zij op het podium verschenen,
stonden de mensen eindelijk recht. En dankzij een sterke opener in
de vorm van ‘Money Wheel’ waren er zelfs al enkele aanzetten tot
dansmoves te bespeuren.

Wat meteen opviel, was de heldere performance van de groep. Vooral
de stem van Jon Windle blonk ietwat verrassend uit, en de
vriendelijke frontman mag zich wat ons betreft dan ook gerust
tussen de betere indierockzangers van zijn generatie nestelen. En
laten we eerlijk zijn, ook naast het puur vocale heeft Windle ons
met een heus charmeoffensief weten in te pakken. Niet alleen was
hij vol lof over de Belgen die de band zo goed hadden ontvangen,
hij palmde ons ook in met zijn podiumprésence. De liedjes van
Little Man Tate gaan meestal over alledaagse liefdeshistories of
banale anekdotes uit het leven van de bandleden, maar Jon Windle
zong ze ons met zoveel enthousiasme en geanimeerd gesticulerend toe
alsof het grote levenswijsheden betrof.

Uiteraard kwamen de bekende nummers van het debuutalbum aan bod,
maar de avond draaide er toch vooral om de nieuwe plaat aan het
publiek te introduceren. In sommige gevallen – zoals in de
bovengenoemde topper ‘Money Wheel’, maar ook in onder meer ‘What
Your Boyfriend Said’ en ‘Back of the Pub Quiz’ – pakte dat
bijzonder goed uit. Een paar andere nummers gaven een wat fletsere
indruk.

Heel leuk was het bismoment met ‘Man I Hate Your Band’, ‘Reflection
In His Sunglasses’ en ‘Hey Little Sweetie’, toen zelfs onder het
jammer genoeg nooit echt ontdooide publiek (en dat ze niet durven
de schuld op de band te steken!) de sfeer er goed in begon te
komen.

Een avondje Little Man Tate mag dan geen onvergetelijke belevenis
van muzikale genialiteit en originaliteit zijn, het is alleszins
wel een uurtje pretentieloos maar daarom niet minder oprecht
genieten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =