Wilt u die hardnekkige creationisten eindelijk eens een onderbouwde
veeg uit de pan geven? Dan vormt een plaat van Animal Collective
een argument dat kan tellen. De bestiale zotternijen van deze
olijke bende uit Baltimore zijn immers het beste bewijs dat Darwin
het toch bij het rechte eind had. Wie heeft bij het beluisteren van
een plaat van deze band immers nog niet als een chimpansee door de
kamer gehotst en gebotst? De geniale gekte van Animal Collective
bevrijdt namelijk menig gekooid innerlijk dier en dat zal met hun
nieuwe plaat niet anders zijn. Het muzikale gebekketrek van Animal
Collective klinkt alweer nieuw en anders, maar als vanouds stuiven
we weer vierklauwens door onze woonst bij het horen van
‘Merriweather Post Pavilion’, nu al één van de opmerkelijkste
platen van het pas geboren muziekjaar.
Trompetterende olifanten, racende zebra’s, plonzende
schilpadden,…: ze waren allemaal te horen op de vorige platen van
dit geschifte indiepopgezelschap. Af en toe passeerde er trouwens
ook wel eens een drumbeat of gitaarpartij. Om maar te zeggen dat
Animal Collective met sprekend gemak z’n eigen stekje in het
indielandschap heeft geclaimd. Op ‘Feels‘ klonken de Amerikanen nog als Fleet Foxes met
ADHD, maar de narcotische, oervervelende psychedelica zette ons
enthousiasme jammerlijk op sterk water. Op ‘Strawberry Jam‘ paarde het combo echter eindelijk
waanzin aan consistentie en ‘Merriweather Post Pavilion’ zet die
koers met verve verder.
Animal Collective volgt dus nog steeds z’n muzikale instinct wars
van alle commerciële hoererij, maar meer dan ooit wordt die
hongerige intuïtiviteit aan zorgvuldig geslepen popparels gepaard.
De beste bewijsvoering van dat harmonieuze huwelijk komt meteen
aangespoeld met opener ‘In The Flowers’, een verheffend en
meeslepend onderwaterballet van futuristische synths, beats en
sjamanische spreuken dat geurt naar eucalyptus en munt. Die
okselfrisse spacepop tekent de krijtlijnen uit voor de meest
coherente Animal Collective-plaat tot op heden.
Stilistisch klonken Avey Tare, Geologist en Panda Bear namelijk
nooit homogener dan op ‘Merriweather Post Pavilion’. Het album vist
gretig in het wak dat de ep ‘Water Curses’ creëerde en trekt volop
de kaart van borrelende beats en schuimende, extatische synths.
Luister maar naar ‘My Girls’, vijf heerlijke minuten psychedelisch
gekriebel aan de ledematen met een onweerstaanbare synthloop,
handclaps en een botte stomp, waarboven Panda Bear en Avey Tare
allerlei verborgen boodschappen spuien (hoort u ook ‘koop keno’
voorbij ruisen?). Animal Collective weeft de geluidslaagjes
schijnbaar moeiteloos tot bruisende, zomerse pop met een flinke
hoek af en nooit glipt onze aandacht door de mazen van het
net.
Dat de man met de hamer wordt lamgelegd, heeft ook te maken met de
lengte van de songs. ‘Summertime Clothes’, ‘Bluish’ en ‘Taste’:
niet alleen zijn het verslavende micro-organismes van hypnotische
pop, psych en elektronica, maar in tegenstelling tot vroeger weet
de band ook wanneer ze de stekker uit hun sonische trips moeten
trekken. Hun houdbaarheidsdatum vaart er enkel wel bij. Neem nu een
track als ‘Lion In A Coma’: vroeger zouden we al onder narcose
geweest zijn nog voor de laatste klanken wegstierven, maar nu beukt
het hart onophoudelijk tussen de slapen van opwinding door de
strakke spanningsboog van deze fluorescerende stuiterbal.
De donkere oerwouden met het tribaal bonkende hart heeft Animal
Collective dus vaarwel gezegd. In plaats daarvan bouwen ze op
‘Merriweather Post Pavilion’ een raveparty op een zuiders strand.
De vloedgolf van elektronica dompelt de hersenen onder in een
zweverige roes en verleidt de ledematen tot grillige spasmen. Toch
wordt het popgevoel nooit uit het oog verloren. De stemharmonieën
tussen Avey Tare en Panda Bear zijn nooit minder dan fabuleus, met
afsluiter ‘Brother Sport’ als uitschieter. The Beach Boys lijken
wel kieuwen te hebben gekregen en ze zwemmen de azuurblauwe
oneindigheid tegemoet. Divin’ USA
De discografie van Animal Collective is bezaaid met
haarspeldbochten, maar hun dolgedraaide gps had ongetwijfeld maar
één doel voor ogen: ‘Merriweather Post Pavilion’. Net als hun
vorige platen is dit album een oorverblindende mozaïek van
geluidslagen, maar nooit werden ze zo doeltreffend en minutieus op
elkaar gestapeld als nu. Het stinkende laagje vernis is van hun
sound geschraapt om pure pop bloot te leggen, zij het met een
nukkig en onvoorspelbaar karakter. Daarmee walst Animal Collective
ons gelukzalig 2009 in. De eerste plaat van het jaar is een
feit!
