Het 2008 van Max Dedulle

1.

British
Sea Power – Do You Like Rock Music ?

De Mercury Music Prize moesten ze aan zich laten voorbijgaan, maar
hun plaats bovenaan mijn eindejaarslijstje hebben ze niet gestolen.
In de bespreking schreef ik dat ze ‘de eerste grote gitaarplaat van
2008’ hadden gemaakt, na tientallen luisterbeurten door de maanden
heen is hij er alleen maar beter op geworden.

2. Nick Cave
& The Bad Seeds – Dig!!! Lazarus Dig!!!


Een triomf voor De Snor, en wanneer hij in goeie doen is, houden
weinigen hem van deze tweede plaats. Al was ons favoriete
Cave-moment van het jaar zonder twijfel het optreden van Grinderman
op Werchter.

3. Sigur Rós –
Með Suð í Eyrum við Spilum Endalaust

De muziek van onze favoriete Ijslanders wordt er met de jaren
poppier en toegankelijker op. Het is wat aanpassen voor ‘(
)’-adepten als ik, maar niettemin is het een onmisbaar album.

4. Coldplay –
Viva La Vida

Het is makkelijk om te lachen met Coldplay : Chris Martin en co
zien er niet meteen uit als de archetypische rockster, en vooral
tekstueel is het ook op deze plaat allemaal soms wat simplistisch.
Maar wanneer we vandaag terugluisteren naar opener ‘Life in
Technicolor’ loopt het kippenvel nog steeds over onze rug. En dát
is waar het om draait.

5. Beck – Modern
Guilt

Beck bewijst op zijn nieuwste plaat nogmaals dat hij een van de
meest getalenteerde artiesten van zijn generatie is.

6. Elbow – The
Seldom Seen Kid

De tijd dat Elbow gezien werd als een zwakker broertje van
Coldplay, ligt ver achter ons. Dit jaar kwam de grote doorbraak die
al jaren op de loer lag, en dat is meer dan verdiend.

7. TV On The
Radio – Dear Science

Spilfiguur Dave Sitek was dit jaar ook bezig met de slechtste plaat
van 2007, Scarlett Johansson’s ‘Anywhere I Lay My Head’, maar het
is hem vergeven omwille van ‘Dear Science’. Niet in een vakje te
vatten, maar net daarom spelend in een andere divisie dan de
concurrentie.

8. Conor Oberst – Conor
Oberst

Het zou oneerlijk zijn om deze soloplaat te vergelijken met Bright
Eyes-meesterwerken als ‘Cassadaga’. Maar Oberst is een vakman: dit
album is áf.

9. Lambchop – Oh
(Ohio)

De productieve Kurt Wagner liet voor zijn doen relatief lang
wachten op ‘Oh (Ohio)’, maar het resultaat is misschien wel de
beste Lambchop-plaat sinds ‘Nixon’.

10. Giant Sand –
Provisions

Het success van Calexico zal wellicht nooit voor Howe Gelb
weggelegd zijn, maar afgaand op deze plaat is dat volledig
onterecht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 − zes =