Expatriate + dEUS




dEUS, al een hele tijd een van onze meest
favoriete groepen, en sinds we ze live aan het werk zagen (al 5
keer ondertussen) ook één van onze absolute live-favorieten. Een
concert van dEUS is dan ook, zeker de laatste paar jaar, altijd
een ervaring en nooit minder dan geweldig. De tour rond hun laatste
album, ‘Vantage Point’, bracht hen langs de kleinere clubs in het
voorjaar, de zomerfestivals, en uiteindelijk ook in de grotere
zalen. Vorst was het laatste concert van hun tournee, dus zagen we
een groep die perfect geroutineerd en op elkaar ingespeeld was,
maar waar het spelplezier ook nog steeds van afspatte.

Jammer genoeg kregen we als voorprogramma eerst nog
Expatriate” te verduren, een Australische band,
die naar eigen zeggen klonk zoals “The Killers en INXS”.
Had iemand ons verteld dat deze heren een flauwe grap waren, we
hadden het nog geloofd ook. Want, jongens, wat we daar te zien
krijgen moet zowat bij het slechtste zijn dat we ooit op een podium
zagen: aan belachelijke outfits, kapsels en poses geen gebrek, maar
wel nog geen halve fatsoenlijke song. Een gitarist met veel te
spannende skinny pants, inclusief hopeloos gefaald
emo-kapsel, een zanger die zichzelf de nieuwe Michael Hutchence
waande en een bassist die er met zijn spastische “rock’n
roll-moves” meer aandoenlijk dan cool uitzag. Songs met geweldige
titels als ‘Crazy’ en ‘Only Wanna Love Ya’ en lyrics als
“walking through the city at night / I take a left and you take
a right”
: veel beter dan dat wérd het niet. We weigeren te
geloven dat dEUS deze groep zelf zou hebben uitgekozen als
voorprogramma.
Alstublieft, iemand: neem die jongens hun instrumenten af !!!

Gelukkig duurde deze beproeving slechts een halfuurtje, en om negen
uur stipt betraden onze helden de bühne. Er werd direct vol vuur
afgetrapt met ‘When She Comes Down’, gevolgd door een
hyperkinetische uitvoering van, verrassend genoeg, ‘Everybody’s
Weird’ en ‘Fell Off The Floor, Man’. Barman en de zijnen deden
duidelijk hun best om direct de vlam in de pijp te krijgen in de
grauwe bunker die Vorst Nationaal kan zijn, en slaagden daar tot op
zekere hoogte in, al reageerde het Belgische publiek zoals
gewoonlijk maar lauwtjes. Een eerste rustpunt kwam er met het
prachtige ‘Smokers Reflect’, een rustige, melodieuze
ballad die er in slaagde zijn stadion-allures waar te
maken. Het moment waarop Mauro’s gitaar schijnbaar een kalm duel
aangaat met die van Tom Barman: pure magie.

Er werd ons echter geen lange rustpauze gegund, want dEUS zette er
onmiddellijk weer de beuk in met ‘Theme For Turnpike’, een nummer
dat ze duidelijk zelf bijzonder graag spelen en ondertussen is
uitgegroeid tot een perfect één-tweetje tussen Mauro en Tom. Het
publiek krijgen ze dan weer volledig op de hand met ‘The
Architect’, een song waar we eerlijk gezegd een hekel aan hebben,
maar die dankzij de strakke, sexy bassen van Alan Gevaert tot een
heuse floorfiller omgetoverd wordt. Een prachtig nummer
als ‘Nothing Really Ends’ gaat jammer genoeg een beetje de mist in
en galmt een eind weg de zaal in. Wat wel opvalt is hoe zwaar en
doorrookt de stem van Barman ondertussen klinkt. Nog een paar jaar
en we hebben onze eigen, Belgische, Tom Waits.

Ook deze keer wordt het ondertussen traditionele trucje toegepast
om de outro van ‘Nothing Really Ends’ naadloos te laten overgaan in
‘Bad Timing’, duidelijk ook een publieksfavoriet, die begeleid door
een indrukwekkende lichtshow over Vorst heen raast en voor een
absoluut hoogtepunt in de set zorgt. Vanaf dat moment is het, voor
zowel band als publiek, duidelijk koekenbak. Een heerlijk
strak ‘If You Don’t Get What You Want’ (wat eigenlijk gewoon een
perfect punknummer is) wordt gevolgd door het onvermijdelijke
‘Suds & Soda’. Ze moeten het ondertussen al honderden keren
gespeeld hebben, maar een voltallige zaal die “Yeah there’s
always something in the air”
luidkeels meebrult: het gaat
waarschijnlijk nooit vervelen. De mannen hebben het nummer dan ook
al perfect in de vingers en doen het zowaar drie keer op rij
ontploffen. Een anthem, heet zoiets. Mauro, ongekroonde Koning van
de Cool, mag nog eens de show stelen met ‘Morticiachair’, een
geweldige albumtrack van op debuut ‘Worst Case Scenario’, waarna de
band het publiek nog eens een plezier doet met het uit-stekende
‘Instant Street’. We zijn geen fan van de nieuwe intro, wel van
Mauro’s grappige danspasjes.

Dan besloot dEUS voor de eerste keer terug de coulissen in te
duiken. Het joelende en stampvoetende publiek ging daar duidelijk
niet mee akkoord, en even later dook de band triomferend het podium
weer op. Verrassend genoeg en tot onze grote vreugde werd de
bisronde ingezet met ‘Magdalena’, een pareltje vanop ‘The Ideal
Crash’. Geen evidente keuze, maar de song kwam tot zijn recht en
het deed veel deugd om deze na al die jaren nog eens te horen.
‘Little Arithmetics’ leek ons op papier ook een fijne keuze, maar
kreeg live een nieuwe behandeling waarmee we minder tevreden waren.
Ook ‘Oh Your God’, nochtans een van onze favorieten op de nieuwe
plaat, stelde licht teleur: het verzoop in een chaotische klanksoep
en miste zo zijn effect.
‘Serpentine’ trof echter wél doel, ook al werd dit fijne
popnummertje ook precies ietwat aangepast aan de setting.

Er kwamen nog twee nummers als laatste toegift: nog maar eens een
onverwachte keuze met ‘Let’s See Who Goes Down First’. Wederom een
bijzonder fijn weerzien met deze song, en dit moet zowat de fijnste
setlist zijn die we bij dEUS al mochten meemaken, maar het feit dat
de minder evidente nummers haast allemaal in de bisronde verwerkt
werden, zorgden wel voor een soort vreemde ‘flow‘ in het
concert.
Afsluiten deden ze echter met Roses, nog zo’n dEUS-klassieker die
zeker niet mocht ontbreken en die overtuigend maar ook ietwat
routineus gespeeld werd. De woede en spanning die normaal van dit
nummer uitgaat, heeft plaats gemaakt voor een soort rauwe energie.
Een laatste stroomstoot van de hele groep, en Barman die een
schelle “thank you!” het publiek inslingert.

Laat er geen twijfel over bestaan: dEUS is een liveband van
absolute wereldklasse.
Ze hebben de songs, het talent én de presence om elk optreden tot
een goed einde te brengen, en ook in Vorst deden ze dat weer op een
schitterende manier. We zagen dEUS al intenser en meer gedreven aan
het werk, maar met de uitdagende setlist en energieke performance
van deze avond, bezorgden ze ons weer een optreden om nog lang te
heugen. Tot in 2009, jongens!

(Meer Afbeeldingen dEUSExpariate)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − twee =