The Subs :: Subculture

Meer dan twee jaar geleden alweer maakten The Subs voor het eerst hun opwachting op een mixplaat van Dr. Lektroluv. Ondertussen heeft het trio enkele hits op zijn palmares staan, en vindt de weg naar werelddominantie een voorlopig hoogtepunt met Subculture, een even onsubtiele als aanstekelijke debuutplaat.

Wie al eens in het Gentse nachtleven duikt, is ongetwijfeld bekend met Starski en Tonic. De twee zijn residents in de Culture Club en bouwden in die hoedanigheid een ijzersterke reputatie op. Geen feestje of het tweetal laat de dansvloer ontploffen. Nu is draaien één ding, maar pas wanneer je met eigen muziek uitpakt, loop je kans om een ruimer publiek dan het feestende volkje aan te spreken.

Tonic, ook gekend als Wiebe Loccufier, sloeg de handen in elkaar met producer Papillon, oftewel Jeroen De Pessemier, bekend van onder meer Bolchi, en Stefan Bracke, frontman van Foxylane. Dit monsterverbond gaat door het leven als The Subs en maakt al enkele maanden dansvloeren en radiostations allerhande onveilig met "Kiss My Trance".

Naar eigen zeggen wou het trio met die track uittesten hoever het kon gaan met het omarmen van trance zonder zichzelf te verbranden. Na twee minuten en een half in het nummer blijkt hoe ver: tot met de tenen over de afgrond. En dat is de teneur tijdens heel Subculture: The Subs stormen song na song op volle snelheid naar op de afgrond, om keer op keer net op tijd in te houden.

En dan gaat het niet alleen over flirten met trance, maar evengoed over het spelen met de pijngrens in het ziedende "My Punk". Of de manier waarop "Fuck That Shit" opgebouwd is: minutenlang lijkt er geen schot in de zaak te komen, tot de Apocalyps plots heel nabij lijkt.

Met een zwaar hertimmerd "Breathe" sleurten The Subs bovendien het reeds lang niet meer opwindende Prodigy de eenentwintigste eeuw binnen, een tijdperk waarin het goed feesten blijkt op het extatische "Papillon". Dat laatste nummer heeft alles in zich om over tien jaar te gelden als een electro-klassieker: gestoorde beats, strakke tempowissels en een ronduit smerige feel die The Subs de nodige credibiliteit verlenen om, bijvoorbeeld, volop trance in hun muziek te smokkelen zonder dat foute jaren negentigtoestanden voor de geest springen.

Daarmee is Subculture een plaat op het scherp van de snee, eentje die het moet hebben van de wisselwerking tussen gladde beats en een smerig karakter. Geen sinecure om die evenwichtsoefening zonder kleerscheuren te volbrengen, maar zoals het zowaar wondermooie "Albatross" laat horen, zijn de leden van The Subs professionals. Deze heren weten duidelijk waar ze mee bezig zijn en het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Subculture aansluit in het rijtje Nite Versions, Bring It On en, Heartcore, om het bij binnenlandse referentiepunten te houden. Met Subculture ligt de wereld misschien nog niet aan de voeten van The Subs, al is een eerste stap in de goede richting vol zelfvertrouwen gezet.

The Subs spelen op 6 december in Petrol en drie dagen later in de Botanique.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + drie =