Sigur Rós + For a Minor Reflection




Volgend jaar is het alweer een decennium geleden dat Sigur Rós
‘Agaetis Byrjun’, hun tweede plaat, op de wereld losliet.
Aanvankelijk met de stille hoop om er 2000 exemplaren van te
verkopen, maar dat draaide anders uit. Door de kracht van
mond-tot-mondreclame (onder meer van celebrities als Radiohead,
Mötley Crüe’s Tommy Lee en Brad Pitt) en airplay van gezaghebbende
dj’s groeide hun aanhang snel uit tot een rabiate fanbase. Het
volgende album stelde die fans in 2002 meteen op de proef: acht
epische, titelloze nummers met grotendeels dezelfde tekst in een
verzonnen taal. ‘( )’ was geen makkelijke plaat, maar wie bereid
was om erin te investeren, kreeg er zoveel voor terug. Hun sound
evolueerde verder met ‘Takk‘, een poppier plaat waar Sigur Rós op
Rock Werchter 2006 zelfs de Pyramid Marquee met glans mee mocht
afsluiten. Toen de Schuer hen dit jaar opnieuw uitnodigde
om het nieuwe ‘Með suð í eyrum við spilum endalaust‘ voor te
stellen, kregen de Ijslanders zelfs een mooi plaatsje op de Main
Stage. Zo net onder Radiohead: er zijn minder eervolle plaatsen
voor een band waar net na de eeuwwisseling enkel Eppo Janssen van
gehoord had.

Half november was het voor de fans opnieuw verzamelen geblazen, in
Vorst Nationaal dit keer. Als amuse-geule kregen we
For a Minor Reflection op ons bord, een bevriende
Ijslandse band. Veel meer dan een half uurtje werd hen niet gegund,
maar meer hadden ze ook niet nodig om een uitstekende indruk na te
laten. Hun postrock onderscheidde zich van gelijkaardige bands door
de bijna symfonische opbouw van de lang uitgesponnen nummers. De
set culmineerde dan ook in een verpletterende finale van
65daysofstatic-proporties. Dat de spanning soms wel eens verloren
ging in het jeugdige enthousiasme, nemen we er maar bij als een
jeugdzonde. Bij vorige IJslandse concerten van For a Minor
Reflection was er naar eigen zeggen hoop en al 20 man aanwezig, dit
keer mochten ze een van de grootste zalen van ons land opwarmen.
Het gaat snel als je goed bent.

Maar natuurlijk waren we gekomen voor Jónsi, Goggi, Kjarri en Orri,
die meteen aftrapten met ‘Svefn-g-englar’. De set was een mix van
ouder en nieuw werk, waarbij elk aspect van de veelzijdige sound
van Sigur Rós mooi aan bod kwam. Na het
melancholische begin (met verder ook ‘Ný Batterí’) was er plaats
voor lichtere nummers uit ‘Með suð í eyrum’ en ‘Takk’. Er was
duidelijk nagedacht over de setlist: er zat een heel natuurlijke
flow in en het was mooi om te horen hoe de nummers uit
verschillende artistieke fases samensmolten tot een logisch
geheel.

Halverwege de set werd er met het kippenvelnummer ‘Untitled 6’
terug naar de duisternis teruggekeerd, maar gaandeweg werd met
onder meer ‘Sæglópur’ en vooral een prachtige versie van ‘Festival’
de weg geplaveid voor de de climax van de reguliere set.
‘Gobbledigook’, gebracht met assistentie van For a Minor
Reflection, klonk veel overtuigender dan eerder dit jaar, en kreeg
iedereen recht. In de bissen kregen we naast obligate afsluiter
‘Untitled 8’ spijtig genoeg geen ‘Glósóli’ zoals bij andere
concerten op deze tournee, maar wel ‘All Alright’, dat klein
wondertje van een nummer dat ‘Með suð í eyrum’ afsluit en dat
vrijwel de hele zaal stil kreeg.

Speciaal aan deze tournee is dat de Sigur Rós-bezetting enkel
bestaat uit de vier kernleden. Bij eerdere Belgische doortochten
konden we telkens ook genieten van koperblazers of de lieflijke
strijkerspracht van de meisjes van Amiina. Volgens de band is deze
‘back to basics’-manier van optreden begonnen als een experiment,
en het maakte de typische Sigur Rós-sound meteen een stuk steviger
en rauwer. Dit kan een verrassing zijn voor wie hen enkel zag
optreden op Rock Werchter 2008, waar veel fans vonden dat het
allemaal wat te lieflijk en zacht geworden was in vergelijking met
de eerdere optredens. In Vorst speelde Sigur Rós natuurlijk niet op
een zwoele zomeravond bij een prachtige ondergaande zon, maar in
een donkere bunker. Of je Sigur Rós liever hebt in de ene dan wel
in de andere setting, is voornamelijk een kwestie van smaak. Maar
een ding is zeker: wie Vorst Nationaal die avond buiten liep zonder
een gelukzalige glimlach op het gezicht, is simpelweg not
worthy.

(Meer Afbeeldingen)

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vier =