Snow Patrol :: A Hunderd Million Suns

U kent de Night Of The Proms wel. Dat nierstenen bevorderend volksevenement dat het Sportpaleis omtovert in de afdeling geriatrie voor vervallen/omhooggevallen/mislukte muzikale gloriën, zoals Live dit jaar. We durven te wedden dat Snow Patrol daar over luttele jaren op het podium staat: dit behaagzieke en aanstekerszuchtige A Hundred Million Suns is immers een creatieve beroerte van een plaat.

Het is hard gegaan voor Snow Patrol, weet u wel. Vier jaar geleden, ten tijde van hun derde plaat Final Straw, stonden ze nog onooglijk te wezen als voorprogramma van U2 in het Koning Boudewijnstadion. Geen hond kon hen toen degelijk horen (uiteraard) of kon het een fluit schelen. Een beetje jammer, want in "Run" en "Chocolate" bewees Snow Patrol al dat het songs met poten en oren kon schrijven, met een (klein) litteken op zodat het niet té glad of clean klonk. Bovendien hadden ze toen al Jacknife Lee achter zich, de man achter U2’s laatste en nadien onder andere Bloc Party en Editors.

Tot twee jaar geleden "Chasing Cars" de allures van een anthem kreeg, en het bijhorende album Eyes Open als een katapult overal de verkooplijsten in slingerde. Eyes Open had zijn donkere laagjes en bevatte enkele nummers waarvan ook de zelfverklaarde sceptische muzikale meerwaardezoeker schoorvoetend moest toegeven dat hij ze ook wel eens graag voorbij hoorde fladderen — verpakt als guilty pleasure, dat spreekt. Denken we vooral aan het magistrale "Make This Go On Forever" en "Set The Fire To The Third Bar" met de, warempel bloedmooie, samenzang met Martha Wainwright. Kortom: voor Snow Patrol en huisproducer Lee was het een kwestie van hun momentum te verzilveren.

Maar dan volgt nu A Hundred Million Suns, dat 58 minuten lang wraakroepend afgevlakt, ongeïnspireerd, ziel- en vooral risicoloos klinkt, als de formule waarmee Coca-Cola aan de lopende band wordt gemaakt. Wat de afgelopen vijf jaar op succesvolle platen heeft gewerkt, wordt hier nog eens flauwtjes overgedaan. Stel u Yves Leterme voor die de oratorische begeestering van Obama probeert te imiteren. Jacknife Lee mag aldus het stuiterende ritme met handgeklap van Bloc Party’s "The Prayer" nog eens bovenhalen in het lamlendige "The Golden Floor" of de sound van Editors nog eens heel flauwtjes kopiëren in "Please Just Take This Photos From My Hands". Ach ja.

Lachen is het wél met de kermisfuifpoëzie van frontman Gareth Lightbody die zijn weg wel zal vinden naar de nicknames van elfjarige meisjes op msn. Anderzijds gaat het er tekstueel ook wel intergalactisch aan toe, misschien toch één voorbeeldje uit "The Lightning Strike": "The perfekt halo/Of gold hair and lightning/Sets you off against/The planet’s last dance." Nee, wij ook niet. En zo gaat dat maar door en door.

Snow Patrol klonk tot dusver op zijn best amper zo scherp als een papierrand, maar zelfs die scherpte is afgeveild. Donkere kleuren die hun beste songs toch onderscheidden van de FM-bloedworst die hun soortgenoten draaien, zijn weggeplamuurd. En ja hoor, in de openingsnummers "If There’s A Rocket Tie Me To It" en "Crack The Shutters" mogen de drums de handjes op elkaar krijgen — want, jongens en vooral meisjes, de climax komt eraan! Nog eens: ach ja.

"Disaster Button" (een treffende term voor de play-knop eens u deze plaat hebt opgezet) en "Engines" bevatten ook al slappe echo’s van al wat Snow Patrol al tot vervelens toe, maar beter, vooral op voorganger Eyes Open heeft gedaan. Afsluiten doet de plaat met het driedelige "The Lightning Strike" dat een soort ambitieuze grandeur beoogt, maar drie aan elkaar geplakte halve songs monden uit in géén song (dat heeft Metallica dit jaar al met verve bewezen), of in grandeur met een melkbaardje zoals hier.

En zo is het na 58 minuten duidelijk: op A Hundred Million Suns staan geen songs, geen melodieën, geen greintje originaliteit. Het doet ons dan ook, om het met de woorden van Jules Deelder te zeggen, geen klote, geen donder, geen reet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + 10 =