The Stills :: Oceans Will Rise

Het is slecht gesteld met onze aardbol en dat zullen we geweten hebben. Milieuorganisaties, journalisten en voormalige presidentskandidaten, allen achten ze het hun taak ons op de allesbehalve rooskleurige toekomst te wijzen. Ook The Stills springt dezer dagen op de kar van doemdenkers en profeten.

“Oceans Will Rise” kopt hun derde worp in gouden letters, bovenop een al even edel gekleurde schedel. De geste is zo apocalyptisch dat de nietsvermoedende platenboer het album bij eerste aanblik al eens onder metal zou durven klasseren, al zou dat een wel heel schromelijke vergissing zijn. Dit is post-punk revival, vertellen The Stills en de kersverse platenbazen bij Arts & Crafts ons namelijk, wat niet meer of minder is dan een mooie naam voor dynamische, ritmisch gedragen indietonen met een kleine twist.

Desalniettemin klinkt de band op Oceans Will Rise donkerder dan voorheen. Dat dankt ze voornamelijk aan de manier waarop het meest basic instrumentarium — bestaande uit niet meer dan enkele gitaren, een bas, keyboards en percussie — wordt ingezet. Zo opent koploper “Don’t Talk Down” de plaat als ware het een sinistere carrousel, op tempo getrokken door prominente drums en voorzien van korte pianomotiefjes die zo uit een goedkope horrorfilm weggelopen lijken, en zet het end of the world-nummer “Snow In California” in met een onheilspellende sirene.

Toch lijken de nummers hun zwartgallige intenties alleen maar tevergeefs achterna te lopen. De boosdoener? Tim Fletchers vocalen. Hoewel fans alom juichen om Fletchers terugkeer aan de microfoon, kan hij niet meteen overtuigen. Op het vorige album, Without Feathers nam voormalig drummer en huidig gitarist Dave Hamelin nog de zang voor zijn rekening, maar dat uitstapje kwam de groep niet meteen ten goede. Meer dan eens is de slappe zang het gevolg van overproductie (“Being Here”, “Everything I Build”), een lot waaraan ook Hamelin niet ontsnapt (“Don’t Talk Down”). Bovendien wordt met die overgeproducete vocals ook meteen de hele gelaagdheid van het instrumentarium weggespoeld.

Maar zelfs als de productie behoorlijk meevalt, grijpt Fletcher meermaals naast de prijs. In een poging een zo duister mogelijke toon aan te houden, klinkt hij namelijk zo ongemakkelijk emo dat men er zich spontaan de polsen door zou oversnijden (“Snakecharming The Masses”). Slechts één keer, meerbepaald in het agressieve “Rooibos/Palm Wine Drinkard”, weet hij écht oprecht uit de hoek te komen. Het hele nummer zindert van de ingehouden woede, in crescendo losbarstend via snerende gitaren, gefluisterde verwijten en hyperactieve drums.

“Rooibos/Palm Wine Drinkard” is gelukkig niet het enige lichtpuntje op Oceans Will Rise. Zo zijn er ook “Eastern Europe”, een naar Spoon en The Old 97’s refererend anthem dat niet had misstaan op debuut Logic Will Break Your Heart, en “Statue of Sirens”, een akoestische, bijna ambient klaagzang. Ondanks al het doemdenken valt Oceans Will Rise dus best wel mee: ideaal voer voor wie houdt van een goede doordeweekse plaat zo nu en dan. Het wordt echter nooit meer dan dat en ook de apocalyptische inbreng blijft jammer genoeg bij een geste, een boutade.

In het kader van het muziekfestival Etoiles Polaires, dat zich dit jaar focust op de Canadese stad Montréal, concerteert The Stills op woensdag 3 december in de Vooruit te Gent.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − drie =