Tropic Thunder







Groot nieuws, dames en heren. Ben Stiller, de komiek die de
laatste tien jaar zo goed als altijd hetzelfde stuntelige typetje
speelde in slappe mainstreamkomedies, laat zich voor het eerst
sinds het geweldig foute ‘Zoolander’ en goofball-festijn
‘Dodgeball’ nog eens van zijn grappigste kant zien. Voor de
blockbusterparodie ‘Tropic Thunder’ richt Stiller – die ook tekende
voor de regie en meeschreef aan het scenario – zijn pijlen op alles
wat beweegt richting Hollywood en overgiet zijn knuffel- en
sloophamersatire met sappige goor, een ondeugend politiek-incorrect
toontje en een stevige scheut ironie. Voorspelbaar genoeg blijft
niet alles wat op het scherm gegooid wordt kleven, maar dankzij de
anarchistische streken van kwajongen Ben Stiller en zijn perfect
gekozen posse, blijven de hilarische treffers langer hangen dan de
ongrappige missers. Denk aan ‘Zoolander’, vervang het leeghoofdige
modellenwereldje door het narcistische acteursgild en je krijgt
iets dat in verdomd dicht in de buurt komt van ‘Tropic
Thunder’.

In deze weinig subtiele, maar clevere spoof op één van
de meest getroebleerde producties uit de filmgeschiedenis, die van
‘Apocalypse Now’, probeert de Britse regisseur Damien Cockburn (een
fijne Steve Coogan) de ultieme Vietnamprent te maken. Maar de
draaiperiode van ‘Tropic Thunder’, gebaseerd op de autobiografische
roman van Vietnamheld Four Leaf (Nick Nolte), loopt niet bepaald
van een leien dakje. Cockburn zit achter op schema, over het budget
en zijn drie hoofdrolspelers bezorgen hem alleen maar last. Tug
Speedman (Ben Stiller) is een actiester die slechts één flop
verwijderd is van een geruïneerde carrière, method actor
Kirk Lazarus (Robert Downey Jr.) heeft een controversiële
huidstransplantatie ondergaan om de rol van een zwarte sergeant te
spelen en platte komiek Jeff Portnoy (Jack Black) is een
drugsverslaafde die graag wat critical acclaim wil
veroveren. In een ultieme poging om toch iets van de film te maken,
dropt regisseur Cockburn zijn ‘prima donna’s’ in het hart van de
échte jungle om ze guerillagewijs met verborgen camera’s te filmen.
Door een paar ongelukkige – maar bijzonder grappige –
omstandigheden, komen de acteurs in een echte oorlogssituatie
terecht wanneer ze het territorium van een heroïneplantage
betreden. In de overtuiging dat ze nog altijd gefilmd worden,
trekken de heren hun beste acteersmoel aan om dan toch die ultieme
oorlogsfilm te maken… ook al is het eigenlijk allemaal een beetje
echt.

Stillers bigbudgetparodie op easy target Hollywood mag
dan wel even scherpe satire zijn als Geert Hoste die met bilnkende
ogen en een overarticulerend stemmetje de regering uitlacht, de man
slaagt erin om met relativerende zelfspot en een paar stoute
uithalen het doelwit meermaals op de juiste, tere plek te raken.
Downey Jr. als Australische Oscarwinnaar die een Afro-Amerikaanse
sergeant vertolkt is niet alleen lekker aanstootgevend voor dwaze
Amerikanen die nog nooit van ironie hebben gehoord, het haalt ook
het hele concept van method acting (hij breekt pas met
zijn personage na de dvd-commentaar, schitterend) met verve door de
mangel. Net zo met ‘Simple Jack’, een geflopte prent met Stillers
personage als een mentaal gehandicapte ventje, inclusief het
spraakgebrek, het foute kapseltje en de konijnetanden. Laaghartig
volgens de protestgroepen, een dikke steek richting Oscarhengelende
prenten genre ‘Forrest Gump’ en ‘I Am Sam’ voor iedereen met een
beetje aangepast gevoel voor humor. Let maar op de schitterende
dialoog omtrent het feit dat je als acteur nooit ‘full retard’ mag
gaan om een Oscar te winnen. Grappig én waar. Het is verre van
subtiel of zelfs smaakvol, maar Derek Zoolander heeft wel degelijk
een punt. ‘Tropic Thunder’ is silly satire, schadeloos en
met zachte melktandjes, maar ook raak geobserveerd en gevat
uitgewerkt met een haat-liefde-verhouding tegenover de
filmindustrie.

Niet dat ‘Tropic Thunder’ over de hele lijn geslaagd is. De
acteurs zijn op dreef, de dialogen zijn meer dan quotewaardig
(‘Mother Nature just pissed her pantsuit!’) en de vele
metatekstuele inside jokes zorgen voor spontane geekgasmes bij de
filmfreaks (de prent wordt voorafgegaan door drie hilarische fake
trailers), maar het durft ook wel eens stil te vallen en tijdens de
tweede helft verdwijnen de kleine, uitzinnige mopjes (dat
pandapak!) om plaats te maken voor het soort grote, met explosies
gevulde actietaferelen waar het eigenlijk de spot mee moet drijven.
Oh, ironie van de ironie. De gniffels blijven regelmatig komen,
maar aanvankelijk toont ‘Tropic Thunder’ veel meer potentieel dan
er eigenlijk wordt uitgehaald. Het is grappig, maar het had nog
grappiger kunnen zijn. Stiller is trouwens veel bekwamer met het
komisch uitwerken van de personages dan met het uitschrijven van
een tempoverhogend verhaal waarin de absurde setpieces elkaar in
een ijltempo opvolgen. Heel het stuk bij de heroïnedealers sleept
te lang aan en is minder amusant dan eender welke dialoog tussen
Stiller en Downey Jr. Goed in moppen tappen, slecht in ze aan
elkaar praten dus.

Het zijn dus de acteurs, die zich zichtbaar geamuseerd hebben op
Hawaï, die de hit-en miss- balans van ‘Tropic Thunder’ positief
doen uitdraaien. Het is een verademing om Stiller nog eens radicaal
te zien breken met zijn commerciële imago, maar het is star
reborn
Robert Downey Jr. die de show mag stelen met zijn
veelbesproken rol als zwarte sergeant. Hij is zo grappig en levert
zijn dialogen zo perfect getimed (‘what do you mean, you
people?’
) dat je geen enkele keer schuldig voelt bij elke
foute lachsalvo die hij teweeg brengt. Eentje voor in de annalen
van de komediegeschiedenis. Jack Black is oké, maar krijgt iets te
weinig screentime om zijn ding te doen, terwijl een hele resem
bijrolletjes variëren van onverhoopt geslaagd (Matthew McConaughey
grappig, dat we dat nog mogen meemaken) tot onvervuld potentieel
(een groezelige Nick Nolte loopt wat verloren). Maar de
verrassendste cameo wordt geleverd door één van de grootste
wacko filmsterren die eindelijk terug met de voetjes aan
de grond begint te komen. Een onmisbaar
zien-om-te-geloven-moment.

Het goed foute ‘Tropic Thunder’ is grappig, op sommige momenten
zelfs ‘pis in je broek’-hilarisch, maar er zitten net iets te veel
slome stukken tussen de ontelbare injokes en satirische
shouderklopjes om de funny train op kruissnelheid te
houden. Een geval van hit en miss, maar Ben
Stiller is voor het eerst in lange tijd nog eens écht grappig,
Robert Downey Jr. begint stilaan een halfgod te worden en een
opgefokte Jack Black in een spannend onderbroekje moet je toch
minstens één keer in je leven gezien hebben? Get some,
zolang je maar een flinke dosis nonsens en ons-kent-ons-knipogen
kunt verdragen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + 2 =