Antony & The Johnsons :: Another World EP

Genoeg gewacht: dat vinden wij er al lang van als we het over de opvolger van I Am A Bird Now van Antony Hegarty hebben. En eindelijk lijkt hij zelf ook die mening toegedaan. In een poging de tussentijd tot dat nieuwe The Crying Light wat op te vullen, ligt nu de Another World-e.p. in de winkels.

Echt stil is het nochtans niet geweest rond Antony, de laatste jaren. Goed, zijn laatste optredens te lande dateren alweer van drie jaar geleden, maar afwezig? Nou, neen. Even leek het zelfs alsof hij de zoetgevooisde tegenhanger van Mark Lanegan wilde worden door bij zowat iedereen, van Björk tot Little Annie, op muzikaal bezoek te gaan. Hell, we hoorden hem zich op "Blind" van Hercules And Love Affair zelfs vlakaf amuseren. Het leek wel heel ver verwijderd van het getormenteerde I Am A Bird Now.

Moeten we op het nieuwe The Crying Light — ondertussen gepland voor begin 2009 — dan grondige koerswijzigingen verwachten? Afgaande op lekkermaker Another World: niet echt. Nog steeds voert een zachte pianotoets het hoge woord naast die oh zo smartelijke stem, maar er zijn verschuivingen merkbaar.

Plaat na plaat schroeft Antony de pathos terug en van het drama van "Cripple And The Starfish" is op deze e.p. nog slechts een verre echo te horen. Op de concerten van de zanger na het verschijnen van I Am A Bird Now was het al te merken, en deze e.p. vat het nog eens samen in dat ene woord: understatement. Niets wordt nog groot aangezet en er zijn geen gemakkelijke uitbarstingen om de emotie kracht bij te zetten.

Dat is ook niet nodig, want de titeltrack is zo al beklemmend genoeg. "I need another place / will there be peace? / I need another world / this one’s nearly gone", begint dit lamento over een wereld die zichzelf naar de verdoemenis aan het helpen is: "I’m gonna miss the sea / I’m gonna miss the snow / I’m gonna miss the beach / miss the things that grow…". Het zou de perfecte soundtrack kunnen zijn bij een stille film over stervende landschappen. Dieren noch mensen echter, zoveel actie en beweeglijkheid zou vloeken met de statigheid van deze track.

Het is niet anders met het korte "Crackagen": veel Antony, weinig Johnsons. The Crying Light werd dan ook al aangekondigd door de zanger als "soberder" en deze nummers lijken dat te bevestigen. "Shake That Devil" is al even kaal, maar laat een andere kant van de zanger horen: arty nicht met een verleden in de vreemdste cabaret-trouppes. Over een onheilspellende drone krijgen we een a cappella Antony, tot The Johnsons halverwege in een zeldzaam uptempo, Tom Waits-achtige groove uitbarsten en het geheel met jazzy blazerstoten helemaal nieuwe gebieden binnenmarcheert.

"Sing For Me" komt er nadien maar wat bleekjes uit en zou niet misstaan hebben als naamloze albumtrack op I Am A Bird Now. Met de epische afsluiter "Hope Mountain" wordt nog een laatste keer mooi uitgehaald: opnieuw die droeve toetsen, wat blazers, en een Antony wiens stem gaandeweg ontdubbeld wordt. Yup, het ziet er naar uit dat The Crying Light weer bloed- en bloedmooi wordt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =