Scott Hull :: Requiem

Herhaling werkt verlammend, tenzij dat ene truukje zo goed is dat het nooit gaat vervelen. Er zijn wel degelijk ronkende namen — Ramones, Slayer, Motörhead, om de Heilige Drievuldigheid er bij te nemen — die zelden of nooit de behoefte toonden om aan het experimenteren te slaan en er toch mee wegraakten, maar talent baant zich doorgaans een weg buiten de platgetreden paden. Zo ook bij Scott Hull, wiens naam het voorbije decennium synoniem stond voor de metal-versie van een hysterische splatter movie.

Hull, niet te verwarren met zijn naamgenoot die de mastering deed van albums van John Zorn én Nelly Furtado, tekende voor enkele van de meest geschifte releases binnen de extreme muziek. Zo stond hij niet alleen aan het roer van het psychopathische idiotenkabinet Anal Cunt, maar zorgde hij met Pig Destroyer (Phantom Limb uit 2007 is een loepzuivere genreklassieker) en Agoraphobic Nosebleed voor uitspattingen die muzikaal extremisme binnenstebuiten keerden en zelfs de meest geharde luisteraars taaie kluiven bezorgden. ’s Mans gitaarspel vormt het perfecte evenwicht tussen technische begaafdheid en waanzinnige agressie. Dat Pig Destroyer zelfs zonder bassist de competitie van het podium blaast, spreekt boekdelen.

Het bloed kroop waar het niet gaan kon toen Hull op een dag het voorstel kreeg om een soundtrack te componeren. Het project ketste al snel af, maar Hull, die intussen zo ingenomen was met zijn nieuwe project, beëindigde het werk alsnog en liet het uitbrengen door het eclectische Relapse-label. Groot was dan ook de verbazing van vele fans toen de eerste berichten en fragmenten de wereld in gestuurd werden. Requiem werd immers geen masturbatoire fantasie voor naar brutaliteit snakkende snarengeselaars. In plaats daarvan flirtte de virtuoos met het werk van notoire ambient-grondleggers en liet hij zich inspireren door klassieke filmmuziek, minimalistische componisten en recente voorbeelden als de Dead Man-soundtrack van Neil Young.

De enige gitaarmaniak die recent gelijkaardige dingen deed was Buckethead, maar zelfs die notoir veelzijdige experimentalist koos nooit zo radicaal voor puur lyrische ingetogenheid. Opener "La Bocca Del Cielo" doet meer dan eender wat immers denken aan de bedwelmende ambient-pracht van Stars Of The Lid. Het is subtiel melancholisch, sereen en rustig gedijend in de achtergrond, drijven op toetsengolven en eenvoudig getokkel. Iets verhalender zijn nummers met veelzeggende titels als "Il Funerale Di Bonnie" en "Sanctificato (En Titles)", bijna bloedmooie songs die een geslaagd evenwicht vinden tussen etherische new age en een zichzelf wegcijferend minimalisme. Zelfs de geluiden van kabbelend water, vogels en spelende kinderen neem je erbij.

Hoewel geen enkele song de bloeddruk zal beïnvloeden, vallen ook andere geluiden te bespeuren. Zo hebben "Vista All’ospedale" en "Incube E Sogni" duidelijk roots in de Duitse 70’s-electro van Tangerine Dream en Klaus Schulze, had het bondige "Morte Sul Treno" even goed van Ennio Morricone kunnen zijn en "Shootout" van Bill Frisell in een country-moment. Ook mooi zijn de twee versies van "Conseguenze", miniatuurtjes die doen denken aan het soberste van Wim Mertens en veel te snel afgelopen zijn. De beperkte lengte van de stukken (de eerste tien worden er op dik twintig minuten doorgejaagd) is meteen ook de zegen én de vloek die op de plaat rust. Enerzijds krijg je immers een galerij van aandoenlijke geluidsvignetten die nergens verzanden in non-muziek, maar anderzijds krijgt Requiem ook een vluchtigheid die haar talrijke mooie momenten een langere levensduur ontzegt.

Die verzuchting wordt ten dele gecompenseerd door de afsluiter van veertien minuten, een zoemende, continu verschuivende brok kosmische ambient die pakweg prima had kunnen dienen voor een onderwaterdocumentaire à la Deep Blue, maar weinig blijvende waarde heeft. Daardoor voelt Requiem wat onderontwikkeld aan en lijkt het een schetsblok voor drie verschillende projecten met meer substantie. Of die er gaan komen valt te betwijfelen, al bewijst Hull met dit project voldoende talent in huis te hebben.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − zes =