La Rabia




Voor wie niet verder raakt dan ‘una cerveza, por favor’ in een
marginale discotheek ergens in Lloret de Mar, ‘La Rabia’ is het
Spaans fijn klinkende woord voor ‘woede’ of ‘hondsdolheid’ en die
tweede betekenis is misschien zelfs nog toepasselijker voor deze
film: mensen gedragen zich als beesten in deze wereldcinemafilm van
de zuiverste slag (back to basics! Trage shots waarin niets
gebeurt!), gaan op hun puurste instincten af en hijgen en grommen
als varkens tijdens beestige seks. Regisseuse Alberta Carri zoemt
met ‘La Rabia’ in op een kleine plattelandsgemeenschap in de pampas
in Argentinië. Een minisamenleving waar ze nog op ambachtelijke
wijze leven van veeteelt en landbouw, ze nog weten hoe de
zweetoksel van een echte werkmens stinkt en hoe het voelt om onder
je blote handen een varken te kelen. Hun wetten zijn hard, hun
instincten dierlijk. Kinderen krijgen straf op de blote kont,
vrouwen een klets in hun gezicht als ze niet gehoorzamen. De jonge
Ladeado woont met zijn vader naast Nati, een meisje met een mentale
achterstand, dat niet wil spreken. Nati’s moeder heeft een
passionele (lees: sadomasochistische) relatie met Ladeado’s vader.
De vriendschap tussen de twee kinderen komt danig onder druk te
staan, wanneer hun twee vaders steeds vijandiger worden tegenover
elkaar en hierbij geen geweld schuwen. De stilte voor de storm is
héél stil…

De kleine Nati ziet en hoort vanalles in haar omgeving, maar
rept er met geen woord over. Soms trekt ze plots al haar kleren
uit, want dat heeft ze haar moeder met die andere man zien doen of
krijst ze het hele dorp bij elkaar als een stervend dier aan spit.
Wat ze in haar omgeving ziet, keert ook terug in de donkere
tekeningen die ze maakt van grillige, stoute ventjes met blote
penissen. Ze is de spilfiguur van de film, we zien de
gebeurtenissen vanuit haar standpunt: ze observeert en verwerkt
haar indrukken in haar eigen fantasie. Om de leefwereld van het
meisje nog meer in de verf te zetten, voegt Carri korte
animatiesequenties toe van Nati’s gedachtewereld en
verwerkingsproces: donkere, kliederende inktvlekken die als
hongerige parasieten over het scherm kliederen. Visueel niet
impressionant, de sequenties zijn nogal eentonig en lang en hebben
meer weg van performancekunst. Ze zijn niet de welkome afwisseling
geworden op de naturalistische, sobere, wat saaie aanpak van Carri
waarop we gehoopt hadden.

Op filmisch vlak hebben we namelijk al beter werk gezien. Denk
maar aan het thematisch verwante ‘Abril Despedacado’ van Walter
Salles (ook over wraak en harde wetten van het leven), een film die
tien keer aantrekkelijker is en inhoudelijk dieper gaat dan deze
‘La Rabia’. Carri houdt het visueel braaf en weinig opvallend. Ook
inhoudelijk heeft ze weinig meer te vertellen dan een voorspelbare
sfeerschets. Veel meer dan een uit de hand gelopen overspel valt er
ook niet te beleven. Van spanning is bijna geen sprake als de actie
zo traag en kleurloos voorbijgaat, dat je de film op dubbele
versnelling zelfs nog zou kunnen volgen.

Een dreiging van aangekondigd geweld die meer hoorbaar dan
voelbaar is, ‘La Rabia’ zou niet in de competitie van het
filmfestival Gent zitten, mocht de film geen opvallende geluidsband
hebben en dat is een feit: geluid is heel belangrijk in de film. De
geluiden kruipen vaak prominent op de voorgrond: het hijgen van het
koppel, het meisje dat haar keel 90 graden openspert, de
geweerschoten, de meppen op de billen van de jongen… alleen de
nogal hevige metalmuziek doorbrak die sterke geluidsoefening nogal
bruut en ongepast.

It’s a hard knock life, vooral de dieren zullen het in
deze film geweten hebben. De vrij ironische tekst ‘-‘animals in
this film lived and died as they would naturally’
aan het
begin van de film, had het eigenlijk al een beetje verklapt: Gaia,
u weze gewaarschuwd. We zien hoe wezels in een zak tegen een boom
gegooid worden en uiteindelijk in de rivier verdrinken en hoe een
varken tot pensen wordt klaargemaakt. Zeker die laatste scène duurt
vrij lang en draagt niet echt veel bij tot het verhaal. En kom nu
niet zeuren dat het een illustratie is van hun manier van leven en
hun dierlijke bronstigheid, want die symboliek hadden we bij het
konijntje ook al door. Voeg bij deze beelden nog eens de mogelijk
verontrustende seksbeelden tussen de twee pijnkickers en je krijgt
een film die nog ontoegankelijker wordt dan hij met zijn slome
aanpak en weinig om het lijf hebbende parabel al was.

Een atmosferisch drama met degelijke acteerprestaties (dat
meisje!) en een goede schets van escalerend geweld in een kleine
samenleving, maar commercieel geen stuiver waard: dit is er eentje
die de festivals zal afschuimen, geroemd zal worden door de pers om
zijn ‘puurheid’ en ‘maatschappelijke relevantie’, hier en daar
wellicht wat prijzen zal in de wacht slepen, maar zelden een
publiek zal bereiken. Voorspelbaar, weinig actie en in dit geval
ook weinig betekenis.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × drie =