Fear Me Not




Regie : Kristian Leyring
Scenario : Kristian Leyring en Anders Thomas Jensen
Met : Ulrich Thomsen, Paprika Steen, Stine Stengade, Lars Brygmann,
e.a.

Ulrich Thomson heeft alles wat een acteur nodig heeft: talent op
overschot. Denemarkens tweede beste acteur (waar zit onze número
uno Mads Mikkelsen trouwens?) is van het unieke ras dat met weinig
veel teweeg kan brengen. Hij maakt van een simpele zwijgzame
autorit door een boerendorp een reis door de kronkelende
gedachtemolens van zijn personage. Om maar te zeggen dat hij altijd
intrigeert. Of zijn personage nu een vijs of negen los heeft (u wil
hem vast een kopstoot geven in ‘Clash of Egos’) of hopeloos
getraumatiseerd is (u wil hem vast doodknuffelen in ‘Brothers’), je
blijft tussen de plooien van zijn gezicht speuren naar de geheimen
die hij er mogelijk verborgen houdt. Dat Anders Thomas Jensen (dé
scenarist van Denemarken) en Kristian Leyring (‘The King is Alive’)
de hoofdrol voor ‘Fear Me Not’ schreven met Ulrich Thomsen in
gedachten, is dan ook niet om op de poep achterover te vallen. De
complexe hoofdrol in deze suspensethriller over een ontspoorde
midlifecrisis is hem op het karakteristieke hoofd geschreven. Maar
één ster maakt nog geen sterrenhemel natuurlijk.

Thomsen speelt Michael, een workaholic en dat mag u best als een
ziektebeeld beschouwen. Wanneer hij eindelijk besluit om een lange
vakantie te nemen en te leren genieten en ontspannen, ervaart hij
die plotse vrijheid als een grote leegte. Wanneer een vriend de
nieuwe antidepressivapil ter sprake brengt die ze testen in het
ziekenhuis waar hij werkt, geeft Michael zich onmiddellijk op als
proefkonijn. De pillen doen iets met hem: hij wordt er moediger en
brutaler van, ziet de dingen scherper, voelt zich beter in zijn
vel. Na zich jarenlang verloren te hebben in zijn werk, moet hij
het nu met zichzelf stellen en dat blijkt een tegenvaller. De
pillen geven hem de kracht om daar iets aan te doen. Hij wil
verandering, zich niet langer laten leiden door zijn vrouw Sigrid
(Paprika Steen) en broedt op een plan. Wanneer blijkt dat de pillen
agressieve bijwerkingen hebben en het ziekenhuis de testen volledig
stopzet, blijft Michael de ‘magische toverbollen’ toch in het
geheim nemen. De lieve, zorgzame papa verandert langzaam in een
losgeslagen lunatic, maar niemand zal zijn geluk afpakken.
Tenzij hijzelf misschien.

‘Fear Me Not’ is geïnspireerd op het meermaals verfilmde boek
“The Strange Case of Dr Jekyll & Mr. Hyde” van Robert Louis
Stevenson over een zekere dokter Jekyll wiens monsterachtige
alter-ego Mr. Hyde steeds meer de bovenhand krijgt en hem zelfs
aanspoort tot moorden. Zo’n vaart loopt het niet in ‘Fear me not’,
de battle tussen goed en kwaad in het hoofd van Michael is
subtieler, al had de eerste versie van het scenario naar het
schijnt wel veel weg van een slasherfilm. Regisseur Kristian
Leyring, nog een survivor van het Dogma 95-clubje, vond dat al dat
geweld echter te veel afleiding gaf van de essentie van het verhaal
en schrapte de vuistslagen en blauwe plekken tot een minimum.
Veleer was hij gedreven om een karakterstudie van een boeiend
personage in thrillermaat te gieten en stiekem wat commentaar te
leveren op de farmaceutische industrie en de stempel die onze
moderne, jachtige levensstijl op onze persoonlijkheid drukt.

Waarom wil Michael zijn vrouw tot wanhoop drijven met
pesterijen? Komen er door die plotse leegte misschien oude koeien
uit de sloot gekropen? Michael is volledig vrij voor interpretatie.
De redenen voor zijn vaak vreemde en onaardige gedrag moeten we
zelf invullen. Maar de plotgaten zijn soms als eieren te groot om
met eigen ideeën dicht te plamuren. De personages blijven iets te
gesloten om aan het einde het licht in de tunnel te kunnen zien.
Van Anders Thomas Jensen, een topscenarist die verhalen met een
hoek af (‘Adam’s Apples’) als versnapering afwisselt met
diepsnijdende drama’s (‘After the Wedding’), hadden we echter meer
verwacht. Het idee is sterk, de twist in het midden plezant, het
Deense donkere randje duikt sporadisch op (die vuistslag!), maar er
ontbreekt iets om de kijker echt te bedwelmen en naar hogere
spanningssferen te brengen. We zullen het maar op coscenarist en
regisseur Kristian Leyring steken, die Jensen misschien niet
helemaal voluit liet gaan.

Gelukkig maken de acteurs heel veel goed. Thomsen speelt Michael
met de kracht van een ingehouden Vesuvius die alle momenten kan
uitbarsten. Een gesloten boek dat plots op tafel wordt gegooid en
wild begint te bladeren. Hij weet zijn overhellen naar goed of
kwaad niet té extreem te maken, houdt zijn personage steeds
mysterieus, doch creepy. Wat zo’n klein pilletje allemaal niet kan
veroorzaken. Paprika Steen kan ervan meespreken als vrouw van
Michael die niet weet wat er aan het gebeuren is. Dat ze een
steengoede actrice is, bewijst ze hier nogmaals als vleesgeworden
wanhoop (lees het onbegrip in haar ogen) met een enorme angst voor
ratten. Ook de rol van de dochter van Michael wordt straf ingevuld
door de onervaren Emma Sehested Høeg, die laat zien dat ze het
waard is om de acteursdochter van Paprika Steen te spelen.

De hele film door hangt er een bepaalde soort constante
spanning, die voelbaar is in alle gesprekken die hij voert met zijn
vrouwlief Sigrid die haar man niet meer herkent. En toch zijn we
niet helemaal verkocht door ‘Fear Me Not’. De wilde ontsporingen
van Michael zijn intrigerend, maar komen niet helemaal tot
uitbarsting in het verglijdende einde en zullen niet lang blijven
nazingen in je hoofd. Een degelijk tussendoortje, maar we bleven
dus toch wat op onze honger zitten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − 10 =