Het Britse Nightmares On Wax (NoW) heeft onderhand al heel wat watertjes in de dance doorzwommen. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig tekent George Evelyn, de man achter NoW, voor een reeks houseklassiekers en zet hij met de groep zelfs de eerste verkennende stappen in de rave. Een paar personeelswissels en jaargangen later zit het schip echter allang in rustiger vaarwater. Soms zelfs te rustig.
Mijlpaalplaat Smoker’s Delight (1995) blijkt achteraf gezien zowat de blauwdruk voor de chill-outmuziek van de jaren negentig. "Nights Interlude" van dat markante album geldt ook vandaag nog als referentiepunt voor all things lounge en chill out. Evelyn laat zijn bootje nu al zes langspelers lang rustig dobberen in een poel waar ook hiphop, reggae, soul en jazz floreren. Als luisteraar hoef je je enkel gewillig te laten meedrijven.
Voor NoWs zesde studioalbum Thought So… ging Evelyn de hort op, de verre einders tegemoet, met een wel heel specifiek doel: de integrale verhuis van de familiale woning, zijn studio en het bijhorende materiaal van geboorteplaats Leeds naar het eiland Ibiza. In plaats van hebben en houden in het ruim van een boot te stouwen, huurde Evelyn een stel kampeerwagens en sommeerde de muzikanten die hem live bijstaan en een geluidstechnicus om mee de trip te maken van het Verenigd Koninkrijk naar de Balearen. De roadtrip en de fabelachtige landschappen die voorbij glijden moesten en zouden wel tot inspiratie en even fabelachtige songs leiden.
Of het aan de lange dagen achter het stuur of veelvuldige autopech ligt, weten we niet, maar ook na veelvuldige beluisteringen wil de geest maar niet in de fles bij deze Thought So…. Vonden we het vorige werk en zeker voorganger In A Space Outta Sound (2006) nog het heerlijke equivalent van loom wegzinken in een warm bad met veel schuim, dan moeten we anno 2008 vaststellen dat het badwater nogal lauwtjes is en het schuim verpieterd tot een paar nauwelijks waarneembare kabouterplukjes wit kroos.
Thought So… is weliswaar op dezelfde leest geschoeid als zijn voorgangers —hiphopbeats waar psychedelische synthesizers, funky loops en sinds Mind Elevation (2002) ook soulvocalen overheen gedrapeerd worden — maar komt daarmee vergeleken een pak bleker voor de dag. Opener "Da Feelin" is aardig uptempo en lijkt met zijn aanmoedigende ’heys!’ en ’ho’s!’ aanvankelijk nog de aftrap te geven voor een album dat opnieuw wat snediger van toon is, maar blijkt niet representatief.
Daarna wordt weer gas teruggenomen, maar de downtempo tracks nopen niet tot ontspannen achteruit leunen en wegdromen. "195lbs" flirt nog met dub en reggae, maar het nummer is niet bij machte de blinden van de verduisterde kamer op te trekken en de zon er rijkelijk binnen te laten vallen. En dat terwijl je bij NoW gewoonlijk echt de zon op je gezicht voelt tintelen.
Imponeerde In A Space Outta Sound nog met puike soulstemmen (dat machtige "I Am You") en verleidelijk zoet klinkende nimfen (zo weg als een huis waren we met "The Sweetest" en "Damn") die evenwel nog wat in de nevelen van de songs bleven hangen, dan staan de vocalisten hier resoluut een pak pronter op de voorgrond. De nerveuze zanglijnen in "Be There" en "Bringin It" doen echter iets te hard hun best om aan te tonen dat dit niet meteen een goede zet was.
Het is pas met een helemaal op rustige synthesizers drijvende track als "Calling" en een vrolijk rondstuiterend "Hear in Colour" dat weer de joyeuze NoW die zo dikwijls uit ons cd-rek geplukt werd, in herinnering wordt gebracht.
Dat is echter too little, too late en als geheel blijft dit alles te kleurloos en te vrijblijvend. Wij moesten de hele tijd denken aan koffie waaruit alle cafeïne gehaald is, en daarvan zijn we niet meteen geneigd een tweede rondje te bestellen.
