Als postrock dood is, wat moeten de grootheden van het genre dan nog doen? Platen blijven maken, zelfs al betekenen ze minder en minder. Ook Mogwais The Hawk Is Howling draagt niets meer bij aan een verhaal dat al is geschreven, maar het blijft het lezen waard.
Instrumentale muziek maken die gebaseerd is op dynamiek en minutenlang duurt: het is een even beperkte opdracht als een boek schrijven zonder de letter "e" te gebruiken en het mag dan ook geen verbazing wekken dat je na een tijdje alle mogelijkheden wel hebt verkend. Zo verging het ook postrock: op een bepaald moment stopte het gewoon. Er kon niets nieuws meer worden verzonnen, wie zo gek was zich er nog aan te wagen, verzonk in epigonisme of formules. Het vat was af, de tap stond droog, we kenden het al.
Wat moet je dan als je Mogwai bent en ooit als jonge snaken het genre mee hebt doen doorbreken? Doorgaan op het elan en doen alsof er niets aan de hand is, zo toont The Hawk Is Howling, dat Mogwai is zoals Mogwai doet. Slechts in de franjes is verschil te horen met de voorgangers. En dus beperkt een eerste luisterbeurt zich al gauw tot banale vaststellingen als "tiens, de nummers mochten weer langer deze keer na de popsonglengtes op Mr. Beast" of "ze hebben zich weer geamuseerd met de songtitels".
Daar voorbij horen we opnieuw die typische Cure-synths in "I"m Jim Morrisson, I’m Dead" (LOL) en "Scotland’s Shame" (OMG). Ook de ingetogen piano van "Kings Meadow" (Mèh) is bekend vreten, maar de melodica doet eerder aan het dromerigste van mùm denken. En dat Mogwai recent zijn klassieke debuut Young Team nog eens onder de loep heeft genomen en opnieuw met producer Andy Miller de studio is ingetrokken, hoor je aan de baslijn die "I Love You, I’m Going To Blow Up Your School" (ROFLMAO) aanvangt. Het hele nummer ademt trouwens de sfeer van "My Father My King" uit, maar dan zonder de allesverschroeiende uitbarsting.
Er zijn ook "nieuwigheden" die de band heeft overgehouden aan Mr. Beast. Zowel het zeldzaam scheurende (enkel "The Precipice" doet op dat vlak nog beter) "Batcat" als het bijna-popnummer "The Suns Smells Too Loud" (ROFLOL) laten de typische meanderende postrockstructuren los en experimenteren met thema’s die op een recht-door-zee-beat evolueren. Helemaal geslaagde koerswijzigingen zijn het niet, en het is zeker niet het spoor dat Mogwai opnieuw het pad der vernieuwing zal opsturen. Daarvoor komt ook al te snel opnieuw "Thank You Space Expert" dat met zijn xylofoon het mooiste van de beginjaren in herinnering brengt.
Postrock is nog steeds niet aan een nieuw leven toe en interessant is The Hawk Is Howling dan ook niet geworden. Wel een weinig opzienbarende, maar aangename luisterplaat die slechts zelden bijt. En dat is oké: Mogwai heeft zijn bestaansrecht al lang geleden verworven en zolang het niet onder de lat gaat — en dat gebeurt niet één keer hier — zal het dat niet kwijtspelen. Tenslotte moet er toch iemand de leukste thuis zijn als het om songtitels gaat.
