Zieltjes winnen: dat is wat The Dresden Dolls doen op Pukkelpop. Voor de diehardfans bevatte de set weinig of geen verrassingen, maar voorspelbaar of niet, The Dresden Dolls spelen een van de meest meeslepende concerten van het weekend.
Ja, onderhand heeft elke fan reeds gezien hoe deze band een plaat die blijft hangen nadoet in “Coin-Operated Boy” of hoe Brels “Amsterdam” op hoogst dramatische wijze vertolkt wordt. Maar de intensiteit waarmee dat alles gebeurt, is op z’n minst verbluffend te noemen. Als Metallica even hard in zijn muziek zou opgaan als Amanda Palmer en Brian Viglione, zou de metalband nog steeds angstaanjagend zijn.
Nummers als “Sex Changes” en “Girl Anachronism” bevatten hetzelfde panische en gejaagde gevoel dat deel moet uitgemaakt hebben van de laatste dagen van de Weimarrepubliek. Het duo op het podium musiceert alvast met een gedrevenheid alsof er geen morgen is. En misschien is dat wel zo voor deze band. Na de zomer concentreren zowel Palmer als Viglione zich op soloprojecten. Tel daar nog bij dat het laatste album van The Dresden Dolls een collectie b-kantjes en afleggertjes was, en een mens zou geneigd zijn foute conclusies te trekken.
Maar voor de twee elk hun eigen weg gaan, wordt er strakker dan ooit samengespeeld: je kan gewoon zien hoe Palmer en Viglione elkaar aanvoelen, nog een gegeven waarmee ze zichzelf boven menig andere artiest plaatsen. Wanneer met een donderend “War Pigs”, dat The Dresden Dolls zich onderhand al zo eigen gemaakt hebben dat het lijkt alsof ze het zelf bedacht hebben, afscheid genomen wordt van het publiek, is het stilaan duidelijk dat het duo op een kruispunt gekomen is: de overdonderde live-passages zijn er nog steeds, maar er is een injectie met vers bloed nodig om het voor iedereen boeiend te houden. Na de solo-uitstapjes dan maar een nieuwe eigen studioplaat?
