PUKKELPOP 2008 :: Marquee, zaterdag 16 augustus

Ook op dag drie zijn de veelbelovende concerten weer netjes over acht podia heen gestrooid. Maar de Pukkelcrew heeft nog een extra verrassing in petto. Om de keuzes extra moeilijk te maken, krijgt de Marquee een line-up waar mindere festivals een heel weekend mee kunnen vullen en is er voor zoveel mogelijk overlapping gezorgd. Het goddeau-team trekt uiteraard toch onversaagd ten verslage.

Jong, energiek en heerlijk spannend, het is een combinatie die geliefd is op festivals, en niet alleen op de camping. In de Marquee zet The Black Box Revelation zijn triomftocht voort. Niets lijkt Dries van Dijck en Jan Paternoster in de weg te staan om uit te groeien tot rockhelden. De twee jongemannen knallen door hun set als een supermacht die een buurlandje platwalst. “I Think I Like You” mag dan zowat zijn limiet bereikt hebben qua tolerantie die we een plaat gunnen die zot gedraaid wordt op de radio, op het podium klinkt het nummer nog even fris als bij de eerste kennismaking. Ranzige riffs en drumstoten die doen vermoeden dat aan van Dijck een goed boxer verloren gegaan is, zijn de enige ingrediënten waar het duo mee kan uitpakken, maar dat doen ze dan ook als geen ander. Neen, The Black Box Revelation is misschien niet hoogstaand of subtiel. The Black Box Revelation is wèl rock-‘n-roll.

The Black Kids heeft met “I’m Not Gonna Teach Your Boyfriend How To Dance“ een meer dan aardige radiohit in de poppieste Curetraditie te pakken. Dat levert dan ook een flink gevulde Marquee op, die bij elke song echter leger wordt. Hoe sympathiek hun springerige popsongs ook klinken, echt boeien doen ze niet. Daarvoor heeft de groep ook nog net iets teveel de uitstraling van het gemiddelde covergroepje dat het jaarlijkse schoolfeest mag afsluiten. Ze sluiten volgens de regels van de kunst af met hun hit, die uitbundig meegezongen wordt, maar we waren toch liever iets enthousiaster geweest over dit optreden, dat wel erg bleek afsteekt bij wat er nog zal volgen.

Niet in het minst bij The National, dat ontiegelijk vroeg het podium van de Marquee betreedt. Dit is een gremlingroep: daglicht is ronduit vernietigend. We vragen we ons nog net niet af of Eppo aan de epo zat bij het knutselen aan het schema. Maar kijk, zanger Matt Berninger slentert zowaar met een glimlach op de lippen de planken op en wuift. Wuift, ja. De groep is duidelijk gegroeid na het vele toeren en klinkt energiek, donker en fris. De handen gaan meermaals ritmisch op elkaar bij Matt Berninger, de ogen worden intens gesloten bij het repetitief roepen van trance-zinnen als “my mind’s not right” en de toch goed volgelopen Marquee reageert op dag drie zelfs redelijk enthousiast. Tussen opener “Start A War” en afzwaaier “Fake Empire” speelt The National alweer een beklemmend uurtje fantastische scheermesjespop. Uitstekend en bevestigend concert.

Even weinig nieuws onder de zon bij The Dresden Dolls. Dit concert had evengoed twee jaar geleden kunnen plaatsvinden. Zelfs de covers (“War Pigs” en Brels “Amsterdam”) zijn de fan welbekend. Tot daar het slechte nieuws. Als Metallica een millennium mag touren met nagenoeg dezelfde setlist, waarom zouden The Dresden Dolls dat niet gedurende enkele jaren mogen? Zeker wanneer je in acht neemt dat dit duo er een hele set lang stààt. Het toneeltje — want dat is het eigenlijk — dat Brian Viglione en Amanda Palmer opvoeren, slaat nog steeds met verstomming en zelfs bij een zowat kapot gespeeld nummer als “Coin-Operated Boy” dwaalt de aandacht geen seconde af. Klasse heet dat dan, al wordt het hoog tijd voor een lading nieuwe nummers, kwestie van in de toekomst toch enig verrassingselement aan de concerten te kunnen toevoegen.

Jamie Lidell, de witte neger die alles wat hij aanraakt in funk en soul verandert, mag het laatste daglicht uit de Marquee jagen. De Brit, uitgedost in zwemshort en visnetshirt, maakt stevige mond-aan-oor reclame voor zijn recentste plaat Jim: "Another Day" en "Wait For Me" krijgen een flinke stamp onder hun gat en tijdens "A Little Bit More" beatboxt Lidell de drumpartijen eerst zijn sampleautomaat in. "Multiply" zorgt voor de a capella (voor drie zangers en publiekskoor) krul in de staart en maakt duidelijk dat voor dit genre wel degelijk een plaats is op het festival.

En dan stond Elbow nog met een dikke stift aangestipt als afsluiter van een laatste dag Pukkelpop vol hoogtepunten, maar de benen en het hoofd willen niet meer. Te veel goeie concerten gezien — niet in het minst Sigur Ros — en de black-out nabij van drie dagen heen-en-weer crossen en noteren, besluiten we dat een zetel of matras noodzakelijker is dan een geweldig concert van Elbow. En dat is blijkens de kranten our loss, waarvoor onze excuses. Kan iemand deze op uiterst nederige wijze overmaken aan Guy Garvey?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + 10 =