PUKKELPOP 2008 :: Main Stage, vrijdag 15 augustus

Dag twee: de kop is al iets minder fris, maar we krijgen de devil’s horns (tweemaal!) nog steeds in minder dan een halve seconde uit rust de hoogte in. Dit is Metallica-dag, dus de rest is voorprogramma. Ideaal om nekspieren los te gooien, hier en daar wat commentaar te pennen en te lachen met het Metallica-leger rondom.

Daar hebben we Das Pop weer: na jaren van stilte en wandelingen door de woestijn, staat Bent Van Looy opnieuw klaar om aan de poorten van de hemel te rommelen. Al moet daar vooral geen datum op geplakt worden: dat het nieuwe Das Pop wel degelijk in januari 2009 in de winkels zal liggen, wordt door bookmakers ongeveer op duizend tegen één gesteld, dus hou uw geld voorlopig maar bij. Afgaande op de nieuwe nummers — en de nieuwe geblondeerde coupe van de frontman — moeten we er sowieso toch niets van verwachten: geen halve interessante melodie hebben we gehoord, en als er dan nog eens een oud nummer als "The Love Program" wordt opgediept, ontmantelt de band er alles aan wat het ooit zijn charme gaf. Ja dus, Bent Van Looy bulkt van het talent: dat om mensen, journalisten, platenfirma's te laten geloven dat zijn over vijftien paarden tegelijk getild groepje wel degelijk relevant is.

Het is twee jaar geleden dat Michael Franti op Pukkelpop stond en de vorige plaat is precies even oud. Alsof er een klokvaste logica achter zit, staat zijn Spearhead er vandaag echter opnieuw met het kakelverse, nog te leggen ei All Rebel Rockers onder de arm. Nog meer dan op zijn vorige schuift Franti op naar pure reggae als in “Rude Boys Back In Town”, maar zonder verpinken wordt ook geswitcht naar het meer hiphop-achtige oude werk als “Hello Bonjour” of “Yell Fire!”. Zo vroeg op de middag wordt er echter minder vlot een feestje gebouwd, en het lijkt zelfs alsof Franti ook wat minder aan het publiek trekt dan vroeger. We hebben in elk geval veel minder “Howyafeeeeeelin?”’s geteld dan normaal: er moét wel iets gescheeld hebben.

Met slechts één — weliswaar sterk — album op hun conto mogen de heren van Cold War Kids drie kwartier op de Main Stage vullen. Jammer, want in een intiemere en vooral donkerder setting zou de band beter tot zijn recht komen. Frontman Nathan Willett schuilt achter een donkere zonnebril en zijn vaak nostalgische en zwaarmoedige teksten missen deels hun effect wanneer ze aan dit zonnige daglicht worden blootgesteld. Dat de band er toch in slaagt nieuwe zieltjes te winnen is te danken aan een overtuigende vertolking van sterke songs als “Vacation”, “Hang Me Up To Dry” en “St. John”, plus een proeve van nieuw werk, te verwachten volgende maand op Loyalty To Loyalty.

Wil iemand ons nog eens proberen uit te leggen waarom Within Temptation élke zomer op Pukkelpop of Werchter moet staan? We hebben het nog eens geprobeerd, maar echt waar: na de drie nummers die fotograaf (tb) in de frontstage doorbracht, hadden ook wij het opnieuw gehad met de holle pathos en die eeuwige pompende vuist van zangeres Sharon den Adel. Sorry, lieve fans, wij gaan liever een pint drinken op veilige afstand van dit gekrijs.

Dat deden we tot voor kort ook gretig wanneer James Hetfields (of was het nu Lars Ulrichs?) ooit gevaarlijke metalorkest nog maar eens voor talrijk opgekomen publiek mag afsluiten. Iets wat we ons na enkele beschamende passages niet echt beklaagd hebben. Toch bleek hun tweede European Money Grabbin’ Vacation vorig jaar voor een spetterend best of-concert op Rock Werchter gezorgd te hebben. Dus geven we Metallica graag de kans om ook live te bewijzen dat ze de beste metalband en een van de allerbeste livebands ooit zijn.

En ze bewezen het. Ook al zijn het oude mannen en geeft het gigantische scherm en de overdaad aan explosiven en vuurwerk het geheel een Vegas-gevoel mee, muzikaal zit het snor en de heren fietsen mooi doorheen de hoogtepunten van hun eerste vijf albums en negeren hun recentere output totaal (op een vinnig “Fuel” na). Het geheel heeft een hoog “Metallica plays Metallica”-gehalte, maar na de kwakkeljaren is enig respect toch op zijn plaats. Bovendien bleek nieuwe song “Cyanide” zowaar beluisterbaar, wat van het songmateriaal op St. Anger nauwelijks gezegd kon worden. Er zijn ergere Vegas-festijnen denkbaar, en zo leek het in absurd grote getalen opgekomen publiek er ook over te denken. Zelfs zonder Metallica-shirts of andere traditionele klederdracht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =