Hoewel ze geboekstaafd staan als overlevers van de Britpop, gaat het niet bijster goed met Supergrass. Met Diamond Hoo Ha lijkt de band zijn eigen graf te graven en wordt het laatste restje geloofwaardigheid, samen met het songschrijverstalent, aan de kant gelegd.
Laat de naam Supergrass vallen en gegarandeerd worden herinneringen opgehaald aan de zomer van 1995 en hoe die opgefleurd werd door hun uitermate aanstekelijke hit "Alright". Zelfs jongelui die op dat ogenblik nog niet zelfstandig naar het toilet konden gaan, blijken te delen in die herinneringen en dat zegt heel wat — namelijk dat Supergrass gedoemd is de geschiedenis in te gaan als een van de zovele one hit wonders uit de jaren negentig.
Niks is echter minder waar. I Should Coco en In It For The Money gelden als ronduit geniale platen en ook later viel er op elke release wel wat lekkers te rapen. De verzamelaar Supergrass Is 10 bevat bovendien zoveel classic stuff dat wie middels de plaat kennismaakt met het Brits bandje wel eens als een blok zou kunnen vallen voor het gezelschap.
Maar hoe indrukwekkend die compilatie ook is, al enkele jaren heeft Supergrass het moeilijk om een zekere mate van scherpte te behouden, wat resulteert in ronduit kwakkelende platen. Zoals ook nu weerom het geval is met Diamond Hoo Ha, een album dat uitblinkt in middelmatigheid en eigenlijk minder weet te boeien dan het betoog van de doorsnee woordvoerder van een one issue-partij.
Meer zelfs: het uitzitten van Diamond Hoo Ha is bij momenten een hele klus en dat is iets dat nog altijd eerder geassocieerd wordt met het lezen van Grote Russen dan het beluisteren van een popalbum. Maar goed, deze zesde langspeler wipt niet onaardig uit de startblokken met "Diamond Hoo Ha Man". Een groovende baslijn en enkele hooky riffs houden de belofte van een aardig album in, maar al in deze opener voelt een en ander niet juist aan. Frontman Gaz Coombes wil in zijn vocalen te veel de nadruk leggen op wat hij allemaal kan, maar verzandt daarmee in een puree van vorm, waarbij de inhoud schromelijk tekort schiet.
En eigenlijk is daarmee alles reeds gezegd. Zelfs na het herhaaldelijk beluisteren van de plaat, is geen enkel nummer te vinden dat zich in positieve zin weet te onderscheiden. "Rebel In You" heeft een zomerse feel, maar mist inspiratie, "Rough Knuckles" kan bogen op een aanstekelijk ritme, maar schiet zichzelf in de voet door uit te pakken met een walgelijke afgeliktheid die zelfs de overdreven gephotoshopte hoes naar de kroon steekt.
Helemaal op het einde doet Supergrass nog een ultieme poging om een en ander recht te zetten met "Butterfly", een nummer dat vanaf de eerste beluistering recht tot je hart doordringt. Maar zulks volstaat natuurlijk niet om de tien voorgaande kwakkels te doen vergeten. Als de groep aan dit tempo goede songs blijft produceren, moet er over anderhalf decennium nog wel een interessante verzamelplaat uit te persen zijn, maar voorlopig is de bodem bereikt voor Supergrass. Mijden deze plaat, tenzij een rondje zelfkastijding iets voor u is. Echte durvers steken overigens hun exemplaar van Diamond Hoo Ha in hun computer, een handeling die toegang zou verschaffen tot, jawel, outtakes en andere extra’s.
Supergrass speelt op 5 augustus met Sonic Youth op de Lokerse Feesten.
