Roughtrade, 2008
Als u naast een My Morning Jacket-fan woont en u hoort getergde
kreten en blasfemische tirades, verwittig dan niet onmiddellijk de
ambulance: waarschijnlijk heeft uw buurman gewoon ‘Evil Urges’ in
de cd-lader geschoven. De nieuwe plaat van deze bebaarde
countryrockers zal voor vele fans namelijk aanvoelen als een dolk
die tussen de schouderbladen wordt geplant. Voor countrypuristen
zal het proces van de band sowieso snel gemaakt zijn: My Morning
Jacket vergaloppeert zich met aalgladde soul en softe, zoutloze
retrorock die enkel hoort te surfen op de golven van volkse, foute
radiostationnetjes. Het is een begrijpelijk gespuw van gal op een
onverwachte en bedenkelijke koerswijziging, maar wie de oogkleppen
even afzet, zal een genuanceerder oordeel vellen. Hoewel Jim James
en co inderdaad in gestrekte draf de desolate prairie achter zich
laten en de modderstrepen van countrytoetsen uit hun sound vegen,
schuilen er achter de wollige, afgeborstelde vacht van ‘Evil Urges’
immers nog steeds enkele pareltjes van heerlijk songvernuft.
Twee platen en twee koerswijzigingen, het kan zelfs voor de
avontuurlijk ingestelde oortjes te veel van het goede zijn. Op het
meesterlijke Z balde My Morning
Jacket hun epische countryjams van ‘At Dawn’ en ‘It Still Moves’
samen in okselfrisse popsongs en nu wordt het roer opnieuw
omgegooid. Waar ‘Z’ echter nog onderdak vond in de warme stal van
hun catalogus, staat ‘Evil Urges’ buiten te grazen. Een song als
‘Highly Suspicious’ is zonder twijfel het meest exemplarisch voor
het blinkende, gekunstelde jasje dat My Morning Jacket zich
aanmeet. Jim James is verwikkeld in een verfoeilijke poging om
Prince te imiteren, maar de duimhoge funkmeester zou dit
niemendalletje zonder twijfel in de prullenmand dunken. De herstige
maan van songs als ‘Just One Thing’ en ‘One In The Same’ is op dat
moment meer versluierd dan ooit.
Ook tijdens andere nummers transformeert James van innemende
countrystrot tot nichterige castraatzanger. In het titelnummer
zweeft ’s mans galmende stem niet naar de sterren, maar verdwaalt
ze tussen de eucalyptuswolken in een homosauna. In het oeverloze
geëmmer van ‘Touch Me I’m Going To Scream Pt. 2′ klinkt de man dan
weer als een verkouden Bee Gee die jarenlang op een dieet van foute
disco en stationsromannetjes heeft geleefd. Waar is de man die het
gif uit wonden zoog met z’n ijle melodieën en pleisters op
gebarsten harten legde met z’n pontificaal aanwezige reverb? Vele
luisteraars zullen het zich afvragen, maar gelukkig is de kwaliteit
van de songs veel meer dan een pleister op een houten been. De
meeste nummers op ‘Evil Urges’ zijn namelijk uitstekend, alleen
heeft de band ze kapotgepolijst als een stel poetsvrouwen met
smetvrees.
Niet zo bij het treffende ‘Librarian’, waarvan de warme,
akoestische gloed als röntgenstralen de ziel blootlegt. Ook ‘Sec
Walkin’, ‘Smokin From Shootin’ en ‘Look At You’ zijn met hun
treffende lapsteelpassages diepgeworteld in de vruchtbare morzels
grond van de Amerikaanse muziekgeschiedenis en hoewel de
ontluikende pracht van een prijsbeest als ‘Dondante’ van de vorige
plaat ontbreekt, missen de bloedmooie songs hun effect niet.
Daartegenover staan dan weer ‘Thank You Too!’ en ‘Two Halves’, die
zodanig op de koord tussen meligheid en naiëf optimisme balanceren,
dat Knuffelrock-iconen als Mike & The Mechanics en The Connells
om de hoek komen loeren. De grens tussen melancholie en schmalz is
op ‘Evil Urges’ dunner dan ooit.
Met deze plaat heeft My Morning Jacket zijn stukje braakliggende
grond in de Amerikaanse muziekscène achter zich gelaten en bands
als Fleet Foxes en Band of Horses zullen
de vrijgekomen ruimte maar wat graag innemen. Het gemiddelde
songniveau op ‘Evil Urges’ is echter te hoog om de banbliksems over
de plaat te laten neerdalen. Hoogstens verschijnen er wat
regenwolkjes aan de einder, maar als My Morning Jacket dit al te
geëffende pad blijft bewandelen, zullen zelfs de trouwste fans
beschutting zoeken bij andere countrybands. Terug naar die lege
graansilo dus, jongens. En snel!
http://www.myspace.com/mymorningjacket
