Cat Power + Appalooza

AB, Brussel, 3 juni 2008

Ruim een jaar geleden stond Cat Power met haar toen nieuwe
begeleidinsband Dirty Delta Blues in het Koninklijk Circus. Van een
nieuwe plaat was nog geen sprake en heel wat songs die ze daar
bracht, hebben begin dit jaar haar coveralbum ‘Jukebox’ gehaald.
Vandaag is Cat Power opnieuw op tournee met Dirty Delta Blues,
waarbij ze intussen al wat nieuwe covers in haar repertoire heeft.
Toch liet vooral haar verschenen werk de beste indruk na. Chan
Marshall had ook haar vriendin Anne-Laura meegebracht, al mocht die
voor ons best thuis gebleven zijn.

Anne-Laure, oorspronkelijk van Parijs, vormt samen met de jonge
Brit Max Krefeld het electropopduo Appalooza.
Anne-Laure ziet er uit als een mix van Marianne Faithfull en Nico
en het is met deze laatste dat ze een zwoele stem en een ‘gekleurd’
Engels deelt. De liefde tussen Appalooza en de erg gevulde AB was
op dit optreden van beide kanten nooit groot en dat kan gelegen
hebben aan de bedenkelijke vertoning die we te zien kregen.
Anne-Laure, wellicht onder invloed, had er duidelijk niet veel zin
in – wat na de lauwe reactie van het publiek steeds erger werd – en
besloot maar wat te gaan turnen op het podium op de niet altijd
even interessante beats van Krefeld. Op zijn best was Appalooza
toen ze het wat kalmer hielden en we er flarden Lali Puna in
hoorden. Op andere momenten was dit optreden eerder te
mijden.

Ietwat verlegen kwam Cat Power (Chan Marshall) het
podium opgewandeld, zichtbaar vermoeid ook. Ze stak een brandend
wierrookstokje in een podiumbox en begon eraan met een onherkenbaar
gemaakt ‘All I Have To Do Is Dream’, in een ver verleden van de
Everly Brothers. Het was de start van een best aangename maar nooit
echt indrukwekkende reeks van voornamelijk niet-verschenen covers.
‘The Dark End Of The Street’ was al iets beter, ‘A Woman Left
Lonely’, een eerste bescheiden hoogtepunt, met een energiek, door
cimbalen gedomineerd slot.

Vanaf een erg sfeervol gebracht ‘Don’t Explain’ ging de set de
goede richting uit en kregen we een opeenvolging van sterke bluesy
momenten. ‘Lost Someone’ kregen we iets harder dan op de
albumversie. Het verbleekte echter bij het verbluffende ‘Metal
Heart’ dat al het beste nummer op ‘Jukebox’ was, maar hier nog
enkele gradaties aan intensiteit en overtuigingskracht won en
beslist een van onze meest beklijvende concertervaringen dit jaar
werd. ‘Silver Stallion’ had het vooral van zijn erg vlotte refrein,
terwijl ‘New York’ niet beter was dan op plaat.

Na ‘New York’ nam Chan even een pauze, die ze hopelijk voor weinig
destructieve doeleinden gebruikte en zetten bassist Erik Paparazi
en organist/pianist Gregg Forreman het op een improviseren. Chan
kwam terug met paardenstaart en bracht niet veel later de eerste
grote vernieuwing door ‘Lived In Bars’, het eerste van drie oudere
songs (en dan nog allen van ‘The Greatest’) op een heel andere
manier te brengen dan we gewoon zijn. Jammer genoeg bleek de
bluesversie inferieur aan de soulversie die we kennen. Een nog
grotere make over kreeg ‘Could We’ dat door Dirty Delta
Blues werd begeleid als was het ‘Cocaine’ van Eric Clapton. Het was
het midden van een hard en snel gedeelte in een (onevenwichtig
opgestelde) set, waarbij de begeleiding vaak aan de Rolling Stones
deed denken.

In het slot van de set kregen we nog een verdienstelijk ‘The
Greatest’, dat echter niet kon tippen aan haar eigen origineel, een
sterk ‘Ramblin’ (Wo)man’ en als afsluiter, nadat Chan in haar beste
Frans vroeg alle lichten in de zaal aan te zetten, de Otis
Redding-cover ‘I’ve Been Loving You Too Long’ dat aanvankelijk
weinig soeps leek maar uitmondde in een indrukwekkende, drukke
finale.

Chan Marshall is zo’n artieste die wat ze ook op een podium doet,
altijd aangemoedigd en bejubeld zal worden. Niet alleen heb je een
publiek dat al volledig smelt wanneer ze haar bijzondere zangstem
bovenhaalt, ook toont ze een grote dosis menselijkheid op het
podium en houdt ze zich niet in haar impulsieve bewegingen met de
rest te delen. Het was opvallend hoe ze een eerste voorzichtige
glimlachje bovenhaalde na het applaus voor haar eerste song, waarna
de AB enkel enthousiaster werd. Na een zeer degelijke tot bij
momenten erg goede vertoning at het publiek uit haar hand, wat ze
enkel bevorderde toen ze een boeket ontmantelde en alle bloemen
afzonderlijk naar specifieke personen mikte. Blijkbaar was Chan ook
haar toeschouwers dankbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 3 =