Motorpsycho :: Little Lucid Moments

Rune Grammofon, 2008

Uit de monden van Dirk Frimout en Frank De Winne mag dan wel in
unisono wierook ontsnappen over de onmetelijke schoonheid van het
heelal, maar met onze hoogtevrees in het achterhoofd blijven we
toch met beide voetjes op de grond. In plaats van met een
bruingestreepte onderbroek als astronaut in de ruimte te worden
gekatapulteerd, voegen we ons liever bij de psychonauten, de
trouwste schare volgelingen van Motorpsycho. Om in het
astronomische muzieklandschap van deze getalenteerde Noren rond te
zweven hoef je immers geen vloeibare voeding te degusteren of een
jarenlange opleiding te volgen, een hongerige maag naar
onvoorspelbaar muzikaal fraais is voldoende. Op de gitaarhalzen van
Hans Magnus Ryan en Bent Saether vlogen we immers al door zwarte
gaten van metal en veelkleurige melkwegen van psychedelica om via
een wormgat naar rijk georkestreerde pop gezogen te worden. ‘Little
Lucid Moments’ vormt geen uitzondering op deze veelzijdigheid, want
de plaat zet middels vier epische composities koers naar de
psychedelische stoner van hun beginjaren. Het resultaat is een
taaie brok, maar voor wie genoeg herkauwt, wacht een beloning die
alle zintuigen doet tintelen.

Een complete donderslag bij heldere hemel is deze plaat echter ook
niet. Met Black
Hole / Blank Canvas
zat die terugkeer naar de psychedelische
progrock er namelijk al aan te komen. Op deze dubbelaar werden de
pure popsongs namelijk gelardeerd met stuwende rockers en de
gitaren mochten gretig toonladders spuwen. De penetrante geur van
psychedelica hing dus in de lucht, maar met ‘Little Lucid Moments’
worden de paddestoelen pas echt opengetrapt en verspreiden zich
bezwerende gitaarwalmen in de huiskamer. Paradoxaal genoeg opent
Motorpsycho met het centrumstuk van de plaat. ‘Suite: Little Lucid
Moments’ is een grillig progbeest waarmee de band meteen al haar
kaarten op tafel gooit. De suite is The Mars Volta-gewijs
opgedeeld in verschillende delen en zet er onmiddellijk de beuk in
met ‘Lawned (Consciousness Causes Collapse)’.

Tijdens de eerste twee delen horen we een explosieve band met een
pompende power die appartementsblokken kan wegvegen, maar vanaf
‘Hallucifuge (Hyperrealistically Speaking…) wordt er een
langgerekte ingetogen passage ingebouwd. We horen geen betonnen
ritmesectie meer die drilboren van gitaren te verwerken krijgt,
maar snarenglycerine die als een zurig vocht de fundamenten van
menige kerk, kathedraal of ander religieus bolwerk zou kunnen
aantasten. Na een nieuwe eruptie van gitaargeweld doet het rustige
‘Sweet Oblivion / Perfect Sense’ ons ten slotte uitgeleide uit dit
meeslepende psychedelische parallelle universum waarmee Motorpsycho
de luisteraar stevig bij het nekvel grijpt.

Tijdens hun lange carrière is Motorpsycho een standvastig
triumviraat zonder wantrouwen waar ze in Rome jaloers op zouden
geweest zijn. In 2005 verliet drummer Hakon Gebhardt de band
echter. Op deze plaat treedt er met Kenneth Kapstad dus een nieuwe
pion op hun heuvelige speelveld, maar de kwaliteit is er niet
minder om. ‘Year Zero (a damage report)’ is met z’n dikke elf
minuten de kortste track van de plaat en voelt zelfs bijna poppy
aan. Een schuimende gitaarmelodie komt op en ebt weg tot een
laatste golf van solo’s ons finaal overspoelt. Voor Motorpsycho mag
‘lang uitgesponnen’ dan al een eufemisme van jewelste zijn, de
Noren verdwalen nergens in hun composities en ze weten perfect hoe
de luisteraar in hun netten te strikken.

‘She Left On The Sun Ship Featuring Confusion Is Kjeks And (I
Think) I Feel Better Now…’ drijft het nijdige tempo dan weer de
hoogte in. De melodie incasseert enkele stevige tikken van een
loden baslijn en ook Kapstad doet z’n duit in het zakje met strakke
drumbreaks. Jammer genoeg verwatert het nummer af en toe door
enkele verstilde interludia die de aandacht laten verslappen, een
bedje waarin ook de afsluiter ziek is. ‘The Alchemist (A Discourse
On Transmutation, Pennies Dropping And The Luminiferous Aether)’
lijkt al in een comateuze toestand te verkeren nog voor de song
begonnen is, maar uiteindelijk blijkt de 14 minuten durende brok
pyschedelische pop meer dan een slaapmiddel. Ook hier worden
epische gitaarsolo’s, melodieën, drumroffels en baslijnen namelijk
aan de kook gebracht met een roesopwekkend brouwsel als
resultaat.

‘Little Lucid Moments’ laat een band horen die net een toonbeeld
van luciditeit is in een genre waarin een monotone repetitiviteit
soms voldoende is om op lyrische lofbetuigingen getrakteerd te
worden. Motorpsycho legt de lat al jaren enkele kilometers hoger
dan het gros van de acts die zich met psychedelica inlaten en deze
plaat is daar nogmaals het bewijs van. Dit album is het
culminatiepunt van de tendens die met Black Hole / Blank
Canvas
werd ingezet en het zou ons niet verbazen als de slinger
op hun volgende worp weer de andere kant uit zwiert. We blijven
benieuwd!

http://www.myspace.com/motorpsychopage

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × twee =