MGMT :: Oracular Spectacular

Sony BMG, 2008

Elk jaar opnieuw slaagt de BBC erin om aan de hand van een lijstje
met tien artiesten haast foutloos te voorspellen wie de ‘Sound
of
‘ dat jaar wordt. Dit jaar bestond de top drie uit
soulzangeres Adele, retrokoningin
Duffy en de
electrosensatie The Ting Tings. Andere namen die de lijst hebben
gehaald en eveneens aan een serieuze opmars bezig zijn: Foals,
Vampire
Weekend
en… MGMT.
In feite is het best opmerkelijk dat dit New Yorkse duo nu plots
als nieuwe hype getipt wordt. In 2005 brachten ze – weliswaar nog
als The Management – reeds de ‘Time To Pretend’ ep uit, waarvan de
titelsong nu pas de belangstelling krijgt die hij absoluut
verdient, en waarop ook prijsnummer ‘Kids’ al te horen was.
Blijkbaar waren er een nuance in de bandnaam en een debuutalbum
voor nodig om de aandacht te trekken, maar nu ook aan die aspecten
is voldaan, loopt het als een trein voor MGMT.

‘Time To Pretend’ draait inmiddels al enkele jaren mee, maar brengt
evenwel een nieuw en fris geluid. Het nummer kan probleemloos op de
radio gedraaid worden en tegelijkertijd ook door de
undergroundscène geapprecieerd worden. Met een waar feestje van
synthesizers en heerlijk overmoedige lyrics (“I’m feeling
rough, I’m feeling raw, I’m in the prime of my life/Let’s make some
music, make some money, find some models for wives/I’ll move to
Paris, shoot some heroin, and fuck with the stars/You man the
island and the cocaine and the elegant cars”
) wint deze song
iedereen voor zich. Iedereen kan zich dan ook wel eens vinden in
het idee van ‘being fated to pretend’.

De vier daaropvolgende nummers spreken van eenzelfde enthousiasme
en genialiteit. ‘Weekend Wars’ is opgebouwd rond een meer dan
overtuigende groove, ‘The Youth’ dompelt je onder in een
hypnotiserend sfeertje en ‘Electric Feel’ is schaamteloze disco,
zonder ook maar ergens de notie van foute gaymuziek op te roepen.
En dan is er ‘Kids’, de parel van het album. Synthesizers lieten
zelden zoveel gevoel horen als in dit nummer. De instrumentatie, de
zang, de tekst…dit komt gevaarlijk dicht in de buurt van de
perfectie.

De tweede helft van het album valt een beetje tegen in verhouding
met die eerste vijf topsongs. ‘Pieces Of What’ is nog zo’n nummer
dat alle concurrentie ver achter zich laat, maar de andere liedjes
zijn compositorisch niet sterk genoeg om de middelmaat echt te
overstijgen. Niettemin blijft het extatische sfeertje van in de
eerste nummers door de hele plaat heen spoken, waardoor je toch wil
blijven luisteren. Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden hebben het
behagen van de luisteraar al aardig onder de knie.

Of je ze nu graag hoort of niet, je kan niet ontkennen dat MGMT een
verademing is tussen de vele herkauwende bands die vandaag aan de
top staan. Ook dit duo put uit het verleden – meerbepaald de jaren
zestig en zeventig – maar in tegenstelling tot de meeste bands
weten zij wél creatief om te springen met hun invloeden.
Psychedelica is in jaren niet meer zo relevant uitgevoerd geweest
en zo krijgen we eindelijk nog eens muziek te horen die het
opgewonden gevoel teweegbrengt van iets dat zich afzet tegen het
gangbare, iets dat zelfzeker zijn eigen weg gaat. Die onstuimigheid
levert soms geniale, soms iets te nonchalante – en daardoor matige
– nummers op, maar het staat nu al vast dat MGMT het in zich heeft
om klassieke albums te maken. In afwachting daarvan kunnen we reeds
genieten van het fascinerende ‘Oracular Spectacular’. We zouden ons
geen betere soundtrack voor deze lente kunnen voorstellen.

MGMT treedt op 30 april op in de AB.

www.whoismgmt.com
www.myspace.com/mgmt

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + vijf =