Styrofoam :: A Thousand Words

Nu hij Morr Music achter zich heeft gelaten, kon Styrofoam ook de navelstreng met de kenmerkende sound van het label doorknippen. Op zijn vijfde plaat trekt Arne Van Petegem resoluut de kaart van de pop. Met goed gevolg, zo blijkt uit A Thousand Words.

Zo’n zes jaar geleden was er nochtans niets hippers dan dat Morrlabel. De toen unieke combinatie van moderne elektronica en akoestische songs zoals The Notwist — zelf nochtans niet op het label, maar wel pioniers van het genre — die op Neon Golden perfectioneerde, was bijna even heet als grunge zo’n decennium eerder. Maar hoe gaat dat als iets in is: in de slipstream van dat album sprong de een na de andere navolger op de trein die helaas almaar trager ging rijden. Tegen 2005 stond de output van het label dan ook voor eentonig geneuzel, vooral goed als soundtrack bij uw wekelijkse slaapwandeling.

Drie jaar later plant The Notwist eindelijk de opvolger van Neon Golden, maar Van Petegem besloot een eventuele nieuwe populariteit van het indietronicagenre niet af te wachten. Vastbesloten in de Verenigde Staten een stevigere voet aan de grond te krijgen, maakte hij de overstap naar Nettwerk — het label van Hanne Hukkelberg en Josh Rouse, maar ook managementsfirma van Avril Lavigne en Tiësto — en brengt hij met A Thousand Words een plaat uit die nog maar weinig met die typische Morrsound te maken heeft.

Natuurlijk is de nieuwe opnieuw het resultaat van veel huisvlijt op computer en elektronica, maar van slaapwandelen is hier geen sprake meer. Aangemoedigd door het spelen met een live-band, mocht het wel eens wat meer uptempo. "Het moest een popplaat worden", aldus de eenmansband, en zo geschiedde. Van bij opener "After Sunset" zoekt Van Petegem de dansvloer op.

"No Happy Endings" met Erica Driscol is zelfs een regelrechte clubtrack, net als "Microscope" waarin Blake Hazard een stembandje toesteekt. Zoals op voorganger Nothing’s Lost vallen ook op A Thousand Words immers regelmatig wat gasten binnen om vocale ondersteuning te geven. Dat geeft nog steeds een wat lappendekenachtig gevoel, maar echt storen doet dat niet. Het vermijdt ook de verveling, want nog steeds is Van Petegem niet de meest begenadigde zanger. De interventie van Lili De La Mora in "No Deliveries" is dan ook meer dan welkom.

"Thirty To One" klinkt nog even als dat oude Morrmateriaal, met dat verschil dat deze keer een Backstreet Boysproducer achter de knoppen zit en de beat dan ook vetter klinkt dan we gewoon zijn. Producers Wally Gagel en Xandy Barry gaven de hele plaat overigens een erg krachtig gevoel mee waarin alle elementen tot hun recht komen; van een dromerige waas zoals op de voorgangers is hier geen sprake meer.

Wat wel gebleven is: nog steeds zitten de songs vol fijne details, als het heerlijk tekeergaand gitaarlijntje in de titelsong of de stotterende vocalen in "Other Side Of Town". Het goede behouden, het slechte verbeteren; klinkt ons alsof Styrofoam het perfecte recept heeft toegepast voor A Thousand Words en het resultaat mag er dan ook zijn. Knap Belgisch plaatje.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =