Christopher Bissonette :: In Between Words

"Woorden zijn de struikelsteen tot elke toenadering" pende viezentist,tedere anarchist, Aalstenaar kortom, Louis Paul Boon ooit neer. Dat zelfs een man die van schrijven zijn beroep had gemaakt tot dat inzicht kwam, is veelzeggend. Woorden vatten nooit de essentie, ze geven hoogstens een impressie weer, onvolledig bovendien.

Aan de paradox dat men als recensent desondanks toch teruggrijpen moet naar woorden valt niet te ontsnappen, een "last" die men als muzikant niet hoeft te dragen. Twee albums lang al zweert de Canadeze (audio)kunstenaar Christopher Bissonette immers bij instrumentale muziek die gemakshalve kan gelabeld worden als ambient drones, minimale elektronica of doodeenvoudig verstilde soundscapes.

Op In Between Words, zijn tweede, krijgen we opnieuw langoureuze, uitgesponnen tracks (tussen de zes en elf minuten) die met een minimum aan (opvallende) klankverschuivingen de luisteraar naar een andere wereld wensen te voeren. Ondanks de duidelijke duistere toets in de nummers blijft het bij gebrek aan een echt houvast aan de luisteraar zelf om te bepalen wat hij of zij wenst te horen.

"Provenance" bijvoorbeeld heeft weliswaar een dreigende ondertoon, die versterkt wordt door zijn opbouw, maar waarin het gevaar schuilt en of het echt bestaat dan wel louter in de verbeelding woekert, blijft de keuze van hem die de track ondergaat. Uiteraard kunnen er aanwijzingen gezocht en gevonden worden in de extra klanken die na de zesde minuut aanspoelen, maar bieden zij de nodige antwoorden of roepen ze nog meer vragen op?

"A Touch Of Heartbreak" hint in zijn titel naar de pijn die zich als een verborgen parasiet vastklampt aan de liefde. En ook al kan in het ruisen van de track een melancholische ondertoon gevonden worden, blijft het toch een Hineininterpretierung. Woorden geven eens te meer een betekenis die ze niet noodzakelijk waar kunnen maken. De verstoorde klanken roepen emoties en gedachten op, alleen is het aan ieder apart om uit te maken wel deze dan wel zijn. Het is een frustrerend gevoel te beseffen dat ook de volgende tracks eenzelfde tegenspraak zullen uitlokken.

Een titel en vaag omschreven klanken, daarmee moet men het maar doen. Het geheim wordt niet ontsluierd en meegenomen in het graf. Werkte Johan Bessler (ook gekend als Orffyreus) perpetuum mobile of niet? "Orffyreus Wheel" biedt geen antwoord, alleen nog meer raadsels. De gelaagdheid en terugkerende patronen impliceren een eeuwigdurende beweging maar hoop en verwachting zijn maar al te vaak de ouders van een gedachte en dus ook van een vertekende perceptie.

Het heldere "Tempest" breekt met de minimalistische krakende ruistonen en opteert voor variërende klankschalen en nauwelijks hoorbaar schuifelend metaal. De breuk met voorgaande nummers is definitief en welkom. Geen wonder dat ook "The Colonnade" anders klinkt. De naar strijkers verwijzende geluiden geven aan de dreiging van de eerste nummers een nieuwe invulling. Epischer en tastbaarder maar nog steeds enigmatisch ongrijpbaar, vervliegen ze tenslotte in spaarzame pianoaanslagen. "Jour et nuit" grijpt terug naar het begin, maar neemt ook elementen van de latere nummers over. Het is onbestemde ruis die een grootsheid in zich meedraagt en zich wil laten kennen zonder gezien te worden.

De leegheid en non-existentie van In Between Words lokken nutteloze, metafysische discussies uit die zich uiteindelijk laten leiden door randfenomenen als woorden en afbeeldingen. Wat Bissonette op zijn album echt zeggen wil, weet alleen hij. Al het andere, dus ook deze recensie, is zinloos gezwets, louter bedoeld om de stilte tussen twee woorden mogelijk te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × een =