Tapes ‘n Tapes :: Walk it Off

Voor ers van: Modest Mouse, Pixies en George
Michael(!)

“Where did all the money go?”,
zingt Josh Grier,
zanger-gitarist van Tapes ‘n Tapes op ‘The Dirty Dirty’, het
slotnummer van dit album. Een vraag die eenvoudig te beantwoorden
is als je weet dat de band uit Minneapolis die ons in 2005 het
veelbelovende, in primitieve omstandigheden opgenomen The Loon schonk, voor
hun tweede album in een grote studio zouden werken met een veel
groter budget en producer David Fridmann, bekend van zijn werk met
Mercury Rev,
Flaming Lips
en recentelijk nog MGMT.
Het moeilijke tweede album, daar gaan we weer! Meer financiële
middelen maar minder tijd om tot een resultaat te komen. Kan deze
blog-band, die vooral dankzij goede recensies in de blogosfeer
onder de aandacht kwam, haar frisse en opwindende debuutplaat
evenaren of – het gebeurt zo zelden maar we blijven er op hopen –
zelfs overtreffen?

Op het eerste gehoor klinkt ‘Walk It Off’ toch veel minder fris en
alleen de single ‘Hang Them all’ en ‘Headshock’ blijven bij een
eerste beluistering al hangen. Maar voor de doorzetter krijgen de
songs na een tijdje meer vorm en doemen er zelfs nieuwe favorieten
op. Zo blijkt het openingsnummer ‘Le Ruse’ een stevige wals waarin
nogmaals de invloed, en dan vooral door de stem, van Frank Black
doorschemert. Ook de andere bands waarmee Tapes ‘n Tapes tot in den
treure werd vergeleken, hoor je terug: Clap Your Hands Say
Yeah
, Pavement; alhoewel de invloeden er deze keer wat minder
dik op liggen en er meer sprake kan zijn van een eigen geluid. Wij
voegen daar graag toch nog Modest Mouse aan toe,
want het vinnige ‘Demon Apple’ probeert te wedijveren met deze band
en moet wat ons betreft maar nipt zijn meerdere erkennen. Iets wat
meer zegt over de kwaliteiten van Modest Mouse dan over deze
song.

Ook het dartele ‘Say Back Something’, dat het springerige van een
jong veulen combineert met de duistere sfeer van een degelijke
countrysong, vinden wij meer dan uitstekend en ook ‘George
Michael’, dat niet alleen opvalt door zijn titel, maar ook door het
funky gitaartje (‘Faith’?) dat strak rond deze song gedrapeerd
werd, noteren we al gauw op ons favorietenlijstje. Een lijstje dat
na elke beluistering trouwens langer wordt.

De echte stinkers op deze plaat vinden mag dan een monnikenwerk
blijken waar je al met een heel groot vergrootglas tewerk moet
gaan, toch moeten de meeste songs qua niveau de duimen leggen voor
die van The
Loon
. De debuutplaat stond bol van de inventieve en frisse
songs die meer dan eens een loopje namen met je verwachtingen en
waar om elke hoek een verrassing schuilging. Hier hoor je dat er
aan de meeste songs flink gesleuteld is, maar nergens word je op
het verkeerde been gezet en hoe goed de songs ook mogen zijn, we
kunnen onze teleurstelling moeilijk verbergen.

Dit tweede album van Tapes ‘n Tapes weet ons dus duidelijk minder
te overtuigen dan het veelbelovende en uitstekende debuut van twee
jaar geleden. Toch staan er voldoende overtuigende songs op om de
fan zijn geldbeugel boven te laten halen, maar wie zich opmaakt
voor een eerste kennismaking zal wellicht niet zo snel overtuigd
zijn en raden we dan ook aan om ‘The Loon’ eens op te zoeken, een
plaat die wat ons betreft een ‘Niet goed, geld terug’ sticker
verdient.
Hoe dan ook, het blijft een vreemde gewaarwording dat een plaat
waarop geen enkele inferieure song te bespeuren is, toch
teleurstellend klinkt. We zijn er ons terdege van bewust dat onze
verwachtingen wellicht wat te hoog lagen. En voor wie enkel de
laatste zin van deze recensie leest: ‘Walk It Off’ is eigenlijk
best een aardig album.

http://www.myspace.com/tapesntapes

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + 11 =