Tapes ’n Tapes :: Walk It Off

Omdat u dat echt weten wilt: ooit kochten wij inderdaad een Hit Club-cd. Daarna waren we blij met een Afrekeningdubbelaar onder de kerstboom. En nog later schaamden we ons diep voor beide compilaties. Toen het opmerkelijke debuut van Tapes ’n Tapes twee jaar geleden aan elke Heilige Lijst voorbij ging, werden wij in observatie genomen vanwege verontwaardigd wenkbrauwgefrons. "Insistor" uit dat debuut was een wereldsingle.

"These days I hear a lot of rock…but where’s the roll?" stelde Keith Richards zich in 1995 al de vraag. Die uitspraak kan aan het eind van dit decennium hernomen worden, zij het dan lichtjes anders geformuleerd. Een resem matte indierockbandjes zoog zich de afgelopen jaren vast in het kielzog van groepen als The White Stripes en The Arcade Fire, zonder iets nieuws, iets spannends toe te voegen. Klaslokalen vol ruitjeshemden, nerdy brillen en emo-blesjes waren niet alleen de roll kwijt, ook de rock, de energie, schoot erbij in. Het waren acts als Sufjan Stevens of Arctic Monkeys die opnieuw de lont van het genre aanwakkerden. Tapes ’n Tapes glipt mee in dat hernieuwde vuur.

Proberen wij te accepteren dat onze vriendenkring tot voor kort nog nooit van dit kwartet uit Minneapolis gehoord had, in Groot-Brittannië en thuishaven de Verenigde Staten was men wel mee van bij het begin. Voor deze Walk It Off tekent sterproducer Dave Fridmann (Mogwai, The Flaming Lips) present, NME bestempelt de nieuwe met het nietszeggende credo "believe the hype". Voor één keer meer dan terecht, zo blijkt. Connaisseurs!

Want waarlijk, uit Walk It Off spreekt een frisse wind. En één, nog veel intenser dan op voorganger The Loon al het geval was. Dat zit ’m bijvoorbeeld in die rollende drums die "Lines" zo strak naar de meet loodsen, of in die huilende zang van zanger Josh Grier waardoor het verrukkelijk eenvoudige, haast ontroerende "Say Back Something" naar ongekende hoogten wordt getild. Walk It Off is complexloos als Pixies, zeer verwant met Cold War Kids; Tapes ’n Tapes zet een lekker grote stap vooruit en doet ons verlangen naar nog meer van dit soort energieke en melodieuze rock (-’n- roll).

De hand van Dave Fridmann is duidelijk te horen in deze productie. De groep bracht slechts drie weken in de studio door, dit met de bedoeling de songs niet nodeloos te wikken en wegen. Wat goed is, is goed en daar blijf je vanaf. Dat principe. Rauwe tracks als afsluiter "The Dirty Dirty" (outro en intentieverklaring in één) of "George Michael" moeten van de eerste keer goed, of anders naar de vuilbak ermee. Het vlammende "Blunt" spant de kroon en rijt alles aan stukken met, alweer, een zweepslag van een slotminuut.

Drie downtempo songs staan als ankerpunten op Walk It Off geparkeerd. Er is "Time Of Songs" dat vooraan nog wat gezapig warm draait voor wat komen gaat. Met "Anvil" bewijst Tapes ’n Tapes aan het eind dat het ook akoestisch weet te beklijven, en het is "Say Back Something" dat halverwege blijft hangen als de mooiste song die Tapes ’n Tapes tot op heden op plaat zette. In de andere negen nummers gaat het heel wat harder, maar toch verdient voornoemd trio meer dan zijn plaats in het geheel. Variatie, weet u.

"To walk it off", dus: dat is het thema van deze plaat. Overleven, doorlopen naar een onbestaande horizon en alles geven zonder een enkel perspectief voor ogen. Tapes ’n Tapes toont zich op zijn tweede even vitaal en strijdlustig als die boodschap en toont zich als een band met verdere groeimogelijkheden. Vergeet het dit keer uw vrienden niet te vertellen.

Op 4 juni staat Tapes ’n Tapes in de Recyclaert te Brussel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + negen =