Band Of Horses :: 15 maart 2008, Botanique

Na jaren aanmodderen met Carissa’s Wierd gaat het Ben Bridwell momenteel voor de wind. Twee indrukwekkende platen en een al even sterke live-reputatie maken van zijn Band Of Horses een naam om te koesteren, zeker tijdens een –voorlopig — laatste zaalconcert om duimen en vingers van af te likken.

Bij het begin van vorige zomer speelde Band Of Horses een allesbehalve uitverkocht, maar superintens eerste concert op ‘s lands bodem in Trix. Sindsdien is het één en al voorspoed voor de groep. Cease To Begin was een alleraardigste tweede plaat en met de parel “Detlef Schrempf” glipte het gezelschap zelfs her en der een radio-playlist binnen. Bovendien pronkt de groep op de affiche van Rock Werchter én is zijn concert in de Botanique reeds eeuwen uitverkocht.

Vanaf de allereerste noot van dat concert, die een plechtstatige versie van “Monsters” inluidt, is het klaar en duidelijk waarom alle kaartjes de deur uit zijn. Band Of Horses slaagt er namelijk in de southern feel opnieuw in de rockmuziek te introduceren, zonder dat daarbij de ranzige redneck-smaak aanwezig is. Country-elementen kunnen én overtuigen bij deze groep, die bovendien in zijn muziek niet om een emotioneel moment meer of minder verlegen zit en daarmee zowaar raakpunten vertoont met Arcade Fire.

Met “The First Song” en “Is There A Ghost” maakt het zestal een uitermate sterk openingstrio rond en werkt het zich vervolgens naar een eerste climax met het optrekken van gitaarmuren in “The Great Salt Lake”. Overgave blijkt het codewoord te zijn op het podium en het is ronduit aanstekelijk om Bridwell met passie de lyrics uit zijn strot te zien persen. En hoe luid de band ook gaat, het blijft steeds mooi klinken, zoals blijkt uit een overdonderend “Ode To LRC”. Als Bridwell in dat nummer “the world is such a wonderful place” zingt, ben je geneigd de man op zijn woord te geloven. De levensvreugde spat namelijk van de nummers af, zelfs wanneer zoals met de grootse afsluiter “Cigarettes, Wedding Bands” dramatiek de set insluipt.

Bovendien slaagt deze band er niet alleen in americana en indierock succesvol te fuseren, en laat het daarbij de dufheid van het eerste en het snobisme van het twee genre achterwege, daarenboven lukt het Band Of Horses om met zowel ingetogen als verpletterende versies van “No One’s Gonna Love You” en “Marry Song” het begrip liefdesliedje opnieuw inhoud te geven. Dit is vast wat 10CC probeerde te bereiken toen het in een ver verleden de ene baggerlading na de andere uitbracht.

Zijn voornoemde nummers al indrukwekkend, dan drijft culthit “The Funeral” de set naar een totale climax. Het nummer toont dat Bridwell niet alleen een begenadigd songschrijver is, maar dat hij — met het juiste gezelschap rond zich — een ijzersterke performer is. Dat blijkt overigens ook uit de covers die gebracht worden. Stuk voor stuk overtreffen ze het origineel, wat geen sinecure is: “Thirteen Days” van J.J. Cale en Creedence Clearwater Revivals “Effigy” worden met zoveel overgave gespeeld dat herinneringen aan andere versies vervagen nog voor deze uitvoeringen ten einde zijn. Bovendien sluit de groep af met het obscure, maar verbluffende “Am I A Good Man” van Them Two. Met (zowel letterlijk als figuurlijk) heel veel soul werkt Band Of Horses het concert en zijn tournee naar een finale die het beste doet beloven voor de toekomst van deze band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − een =